หลักฐานในกระเป๋า ฉันก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ใจคิดไปไกลแล้วว่าคงเป็นบิลค่าโรงแรม ห้างสรรพสินค้า หรือร้านอาหารหรู ๆ ที่เขาแอบไปเดทกับใครมาแน่ ๆ แต่ไม่ใช่… มันคือใบเสร็จรับเงินจาก “โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง” มียอดเงินสะสมหลักแสนบาท และมีชื่อของคนไข้ที่ไม่คุ้นเคยระบุอยู่: “เด็กชาย อนันต์ ยอดดี”…

“มาร์ค… กลับมาแล้วเหรอคะ” ลดาพยายามจะฝืนยิ้มให้ผม แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ “ขอโทษนะคะที่ยังล้างไม่เสร็จ ลดาปวดหลังจนต้องนั่งพักเป็นระยะ… แป๊บเดียวนะคะ เหลืออีกไม่กี่ใบแล้ว” วินาทีนั้น หัวใจของผมเหมือนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมา 14 ชั่วโมงหายไปเป็นปลิดทิ้ง กลายเป็นความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาจนอกแทบระเบิด ผมดึงภรรยาเข้ามาโอบกอดไว้แน่น สัมผัสได้ถึงตัวที่สั่นเทาและเหงื่อที่เปียกชุ่มเสื้อผ้าของเธอ…

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วหอประชุม ซันเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่วงท่าที่สง่างามในชุดครุยวิทยฐานะ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่โพเดียม แต่มองตรงลงมาที่แถวหน้าสุดเพื่อหาฉันทันที เมื่อเขาเห็นอนันต์และรัตนานั่งอยู่ตรงนั้นแทนที่จะเป็นฉัน ซันชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิท ทันใดนั้น เขากวาดสายตามองไปทั่วหอประชุมใหญ่ที่มีคนกว่าหกร้อยชีวิต จนกระทั่งสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ฉัน… แม่ที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงมุมมืดริมประตูทางออกแถวหลังสุด ซันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปที่ไมโครโฟน “กราบเรียนท่านอธิการบดี คณาจารย์ และสวัสดีผู้ปกครองกับเพื่อนบัณฑิตทุกท่านครับ…”…

ความจริงจากซองสีแดง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ พี่กานต์และพี่สิตาชะงักไป ทนายสมชายเปิดกระเป๋าเอกสารใบใหญ่แล้วหยิบ “ซองจดหมายสีแดงสด” ซองหนึ่งออกมา บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดและเย็นเยือกขึ้นมาทันที “นอกจากทรัพย์สินส่วนตัวที่คุณท่านยกให้พวกคุณสองคนแล้ว ยังมีพินัยกรรมอีกฉบับที่ระบุถึง ‘หุ้นทั้งหมดของบริษัทอัครินทร์กรุ๊ป’ และ ‘ที่ดินผืนที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯ’ ครับ” ทนายสมชายกล่าวเสียงเรียบ พี่กานต์ตาโตด้วยความโลภ “จะ……

แขกที่ไม่ได้รับเชิญในห้องสัมภาษณ์ หลังจากที่พยุงลุงสนไปพักที่ห้องสวัสดิการและช่วยหาน้ำมาล้างเนื้อล้างตัวให้แกแล้ว ฉันก็เดินกลับมาที่แผนกทรัพยากรบุคคลด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ฉันรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ฉันอยากจะยืดอกยอมรับมันอย่างลูกผู้ชาย เมื่อประตูห้องสัมภาษณ์เปิดออก ฉันเห็นคณะกรรมการสามคนนั่งอยู่ และหนึ่งในนั้นก็คือ คุณวรภัทร รองประธานจอมโอหังคนเดิม เขานั่งกอดอก พลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ “อ้าว… นึกว่าหนีกลับบ้านไปร้องไห้ซะแล้ว” คุณวรภัทรพูดเยาะเย้ยต่อหน้ากรรมการคนอื่นๆ…

ตอนที่ 4: คำสั่งที่ไร้ศักดิ์ศรี “ฉันถามว่าแกจะรับผิดชอบยังไง! ลำพังเงินเดือนแม่บ้านทั้งปีของแก จะมีปัญญาซื้อเชือกรองเท้าฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้!” สเตลล่ากอดอก พลางจ้องมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับฉันเป็นเศษขยะ “ป้าขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณสเตลล่า แต่ป้าตั้งป้ายเตือนไว้แล้ว และคุณเดินชนไม้ถูพื้นเอง…” ฉันพยายามอธิบายด้วยเหตุผล แต่ดูเหมือนมันยิ่งทำให้ไฟโทสะของเธอพวยพุ่ง “นี่แกย้อนฉันเหรอ?!…

6 ความเงียบเข้าปกคลุมลานจอดรถทันที มีเพียงเสียงลมพัดอื้ออึงที่ข้างหู โทรศัพท์ในมือถูกตัดสายไปแล้ว แต่คำพูดสุดท้ายของเจ้าหน้าที่ยังคงดังก้อง ราฟาเอลจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาที่เคยราบเรียบและมั่นใจในตัวเองเสมอ บัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด — “เมื่อกี้… ศูนย์สั่งว่ายังไงนะ?” น้ำเสียงของเขาแต่งแต้มไปด้วยความไม่ยากจะเชื่อ ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างใจเย็น เงยหน้าสบตาเขาตรงๆ — “ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอ?…

ข้อความลับในกระเป๋าเสื้อ หมอเมธามีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังคงรักษาความสุขุมไว้ คุณหมอหันไปสั่งพยาบาลเสียงเรียบ “ขอเจาะเลือด เจ็บปัสสาวะ และตรวจเส้นผมของคนไข้อย่างละเอียด ด่วนที่สุดครับ” ระหว่างที่รอผลตรวจ บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด ธันวานั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาเดินไปเดินมาและคอยจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของหมออยู่ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าความลับอะไรบางอย่างจะถูกเปิดเผย ไม่นานนัก ผลตรวจด่วนก็ถูกส่งกลับมา…

ความจริงใต้แม่กุญแจ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของฉัน ฉันพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้กานต์จับสังเกตได้ “มีอะไรหรือเปล่าครับคุณแม่?” กานต์ถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งขึ้นเล็กน้อย “อ๋อ… เปล่าจ้ะ แม่แค่คิดว่าบ้านสะอาดดี” ฉันโกหกคำโต พลางทำทีเป็นเดินดูรอบๆ บ้าน จนกระทั่งเดินมาถึงบริเวณทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังโรงรถ ประตูทางออกไปโรงรถถูกล็อกด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ขัดกับตัวบ้านที่หรูหรา และที่สำคัญ… ฉันได้ยินเสียง…

ตอนที่ 4: วันที่พญามารต้องกราบแทบเท้า วันต่อมา… ณ เพนท์เฮ้าส์หรูของธาดา เขากับศรินทร์ชู้รักกำลังนั่งฉลองจิบไวน์อย่างมีความสุขบนโซฟาตัวยาว แต่ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อประตูห้องพักราคาหลักร้อยล้านถูกพังเข้ามาอย่างแรง! เสียงโครมดังสนั่นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำร่างยักษ์นับสิบคน เข้ามาเคลียร์พื้นที่และยืนล้อมห้องเอาไว้ “พวกแกเป็นใคร?! บุกรุกเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง! รปภ. หายไปไหนหมด!” ธาดาตะโกนลั่นด้วยความโกรธพลางเอาตัวบังศรินทร์ที่ร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ…