ความจริงใต้แม่กุญแจ
ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของฉัน ฉันพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้กานต์จับสังเกตได้
“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณแม่?” กานต์ถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งขึ้นเล็กน้อย
“อ๋อ… เปล่าจ้ะ แม่แค่คิดว่าบ้านสะอาดดี” ฉันโกหกคำโต พลางทำทีเป็นเดินดูรอบๆ บ้าน จนกระทั่งเดินมาถึงบริเวณทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังโรงรถ
ประตูทางออกไปโรงรถถูกล็อกด้วยแม่กุญแจตัวใหญ่ขัดกับตัวบ้านที่หรูหรา และที่สำคัญ… ฉันได้ยินเสียง “อึก… อือ…” มันเป็นเสียงครางแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีใครบางคนถูกอุดปากอยู่!
หัวใจของฉันหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม นั่นมันเสียงของไหม!
“ในโรงรถมีอะไรเหรอกานต์? ทำไมต้องล็อกแน่นหนาขนาดนี้?” ฉันหันไปถาม ขาเริ่มสั่นด้วยความกลัว
รอยยิ้มที่เคยดูเป็นมิตรของกานต์เลือนหายไปทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและน่าขนลุก “ไม่มีอะไรครับคุณแม่ แค่ของเก่าที่ผมไม่ได้ใช้แล้ว คุณแม่กลับไปก่อนเถอะครับ” เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างคุกคาม
ทางเลือกสุดท้าย
ฉันรู้ดีว่าถ้าฉันโวยวายหรือพยายามจะพังประตูตอนนี้ ฉันอาจจะไม่รอดชีวิตออกไปช่วยลูก ฉันจึงแกล้งทำเป็นพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
“อ๋อ… งั้นแม่กลับก่อนนะจ๊ะ วันมะรืนถ้าไหมกลับมาแล้ว บอกให้โทรหาแม่ด้วยนะ”
ฉันรีบเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ขึ้นรถและล็อกประตูทันที มือของฉันสั่นจนแทบจะกดโทรศัพท์ไม่ถูก ฉันไม่ได้โทรหาตำรวจเป็นอันดับแรก เพราะกลัวว่ากานต์จะไหวตัวทันและทำร้ายไหมก่อนที่ตำรวจจะมาถึง ฉันจึงโทรหา “ผู้ใหญ่บ้าน” และเพื่อนบ้านในหมู่บ้านนั้นที่ฉันรู้จัก ให้พวกเขาช่วยมาดูสถานการณ์อ้างว่ามีเหตุทะเลาะวิวาท พร้อมกับประสานงานแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที
ไม่ถึงสิบนาที รถสายตรวจของตำรวจและกลุ่มชาวบ้านก็มาถึงหน้าบ้าน ฉันลงจากรถแล้ววิ่งนำเข้าไปทันที กานต์หน้าถอดสีเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจล้อมบ้านไว้หมดแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นครับ? พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาบุกรุกบ้านผม!” กานต์ตะโกนโวยวาย
“เปิดประตูโรงรถเดี๋ยวนี้!” ผู้กองสั่งเสียงเฉียบขาด
เมื่อกานต์ขัดขืนและไม่ยอมส่งกุญแจให้ เจ้าหน้าที่จึงใช้คีมตัดเหล็กขนาดใหญ่ตัดแม่กุญแจออกทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าทำเอาฉันแทบเป็นลมล้มพับลงกับพื้น
บทสรุปที่เจ็บปวด
ในมุมมืดของโรงรถอันร้อนอบอ้าว ไหมถูกมัดมือมัดเท้าติดกับเก้าอี้ มีผ้าเทปหนาปิดปากไว้ ร่างกายของเธอซูบผอมและมีรอยฟกช้ำตามตัวจากการขาดน้ำและอาหารมาหลายวัน ทันทีที่เธอเห็นฉัน น้ำตาของเธอก็ไหลพรากออกมา
“ไหม! ลูกแม่!” ฉันโผเข้าไปกอดลูกสาวพร้อมกับร้องไห้โฮ เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาช่วยแก้มัดและปฐมพยาบาลเบื้องต้น
กานต์ถูกรวบตัวและใส่กุญแจมือทันทีที่พยายามจะวิ่งหนีออกทางหลังบ้าน
จากการสอบสวนในภายหลัง ความจริงก็ปรากฏ… กานต์ติดหนี้พนันออนไลน์อย่างหนัก และพยายามบังคับให้ไหมเซ็นเอกสารมอบอำนาจเพื่อเอาบ้านและที่ดินที่เป็นชื่อของเธอไปจำนอง แต่ไหมปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาจึงขังเธอไว้ในโรงรถ ทรมานเธอ และใช้โทรศัพท์ของเธอคอยตอบข้อความเพื่อตบตาฉันและคนอื่นๆ ว่าเธอไปพักร้อน
ตอนนี้ไหมปลอดภัยแล้ว แม้ว่าสภาพจิตใจของเธอจะต้องใช้เวลาในการเยียวยาอีกยาวนาน แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่และรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่คู่โปรดคู้นั้น ได้ช่วยชีวิตลูกสาวของฉันไว้จากเงื้อมมือของปีศาจในคราบลูกเขยได้ทันเวลา