Category: Uncategorized

บทที่ 5: อำนาจที่แท้จริง ความเงียบเข้าปกคลุมระเบียงจัดเลี้ยงทันที มีเพียงเสียงพายุฝนภายนอกที่ยังคงซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ดอน เอมิลิโอ เดเวรา ก้าวสามขุมเข้ามาหาฉัน ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองและน่าเกรงขามบัดนี้ซีดเผือดและมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม เขาจ้องมองโทรศัพท์ในมือของฉันราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่ง “แอนดรา… วางสายซะ” ดอน เอมิลิโอกระซิบเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้แขกเหรื่อจับความตื่นตระหนกได้…

เสียงกระซิบจากหัวใจไร้เดียงสา แดเนียลยืนนิ่งอยู่หลังประตู เสียงเล็ก ๆ ของลูกสาวคนเล็กดังก้องผ่านความเงียบของห้องอาหาร ข้ามผ่านอาหารหน้าตาน่าทานบนโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต “ขอขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าสำหรับอาหารมื้อนี้ และขอโปรดประทานพรให้พี่มาเรียมีสุขภาพแข็งแรงด้วยค่ะ… และถ้าพระองค์ไม่ทรงยุ่งเกินไป… หนูขอฝากความคิดถึงไปถึงคุณพ่อที่อยู่บนฟ้าด้วยนะค่ะ ขอให้คุณพ่อมีความสุขกับคุณเทวดาในที่ไกล ๆ และไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราค่ะ อามีน…” คำว่า “คุณพ่อที่อยู่บนฟ้า”…

(ภาคต่อ) การค้นพบที่น่าตกใจ มือของฉันสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตูไม้โอ๊กบานนั้น หัวใจเต้นรัวราวกับเสียงกลอง เสียงเตือนในหัวบอกให้ฉันถอยกลับไป แต่ความรักของแม่ที่มีต่อลูกมันมีมากกว่าความกลัว ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลองผลักประตูเข้าไป… น่าแปลกที่กลอนประตูที่เคยลงล็อคแน่นหนา กลับถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย เมื่อฉันก้าวข้ามผ่านความมืดเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่ปะทะหน้าคือกลิ่นอับของหนังสือเก่าและน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะเผยให้เห็นห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง และที่ใจกลางห้องนั้น… มีร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ “คุณท่านอนันต์!”…

III. แผนการเดินทางและการเผชิญหน้า ในขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับอาหารราคาแพง ฉันหยิบตั๋วเครื่องบินใบเฟิร์สคลาสออกมาวางบนโต๊ะอย่างใจเย็น อัลเธียเหลือบมาเห็นเป็นคนแรกแล้วหลุดขำออกมา “แม่คะ? นี่ตั๋วเครื่องบินไปอิตาลีคืนนี้เหรอ? แม่จะไปทำไม? ภาษาอังกฤษก็พูดไม่ได้ ภาษาอิตาลีก็ไม่รู้เรื่อง อย่าบอกนะว่าจะไปหลงทางให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะ!” อัลเธียพูดพลางหัวเราะเสียงดัง ทำให้คนทั้งโต๊ะหันมามองและหัวเราะตาม เจรอมเสริมขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน “นั่นสิแม่ ค่าวีซ่า…

ราเชนทร์จ้องมองรูปภาพในโทรศัพท์มือถือด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุอก ความจริงอันโหดร้ายเริ่มปะติดปะต่อกันในหัว ชายในรูปคือคนเดียวกับที่อยู่ในภาพถ่ายคดีชู้สาวของมุกดาเมื่อหนึ่งปีก่อน! เบญจาจัดฉากทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องเงิน สร้อยคอ ไปจนถึงเรื่องชู้รัก เพื่อเขี่ยภรรยาหลวงอย่างมุกดาให้พ้นทาง น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลอาบแก้มของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาทุบโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น “ฉันมันโง่เอง… ฉันทำลายชีวิตผู้หญิงที่รักฉันที่สุด!” ราเชนทร์ไม่รอช้า เขาโทรกลับหานักสืบทันที “หาตัวไอ้ผู้ชายในรูปให้เจอ คั้นคอเอาความจริงทั้งหมดมา…

แผนการตลบหลัง ความจริงอันโหดร้ายทำให้ไฟแค้นในอกของฉันลุกโชน พวกเขาทำลายชีวิตฉัน แย่งชิงทุกอย่างไป และยังฆ่าแม่ของมะลิ—ซึ่งฉันมาสืบรู้ทีหลังว่าเธอคืออดีตหัวหน้าแม่บ้านที่บังเอิญไปล่วงรู้ความลับชั่วช้าของพวกมัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา กินยาหลอกที่เตรียมไว้เอง และแอบเทยาสีฟ้าทิ้งทุกครั้ง ขณะเดียวกัน ฉันให้บอดี้การ์ดคนสนิทส่งนักกายภาพบำบัดฝีมือดีเข้ามาอย่างลับๆ ในคราบของช่างซ่อมระบบไฟภายในห้องนอน ฉันแอบฝึกเดินอย่างทรมานทุกคืน ยอมเจ็บปวดเจียนตายเพื่อกู้ร่างกายนี้กลับคืนมา ผ่านไปสามเดือน… ขาของฉันเริ่มมีความรู้สึก…

กับดักมรณะจากชายผู้ล่วงลับ คุณหญิงเบญจาหันขวับไปมองทนายอานนท์ ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความทะนงตน “อ้าว… ทนายอานนท์ มาก็ดีแล้ว รีบเปิดพินัยกรรมเลยสิ จะได้ไล่อีศิรินทร์ออกไปให้พ้นๆ บ้านฉันสักที!” ทนายอานนท์ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน เขาเดินไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ เปิดกระเป๋าเอกสารสีดำอย่างใจเย็น แล้วหยิบซองเอกสารตราครุฑขึ้นมาวางบนโต๊ะ “ทุกคนตั้งใจฟังให้ดีนะครับ” ทนายอานนท์กวาดสายตามองฝูงแร้งที่กำลังยืนตาเป็นมัน “นี่คือพินัยกรรมฉบับจริงและฉบับสุดท้ายของบดินทร์…

นี่คือเรื่องราวตอนต่อจนถึงตอนจบของโซเฟียและเอเดรียนครับ: คำพูดของเอเดรียนทำเอาฉันอึ้งไปหลายวินาที ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผู้ชายที่เงียบขรึมและดูเข้าถึงยากที่สุดในกลุ่มของมาร์ค จะแอบคิดอะไรกับฉัน แต่ในตอนนั้น หัวใจของฉันเพิ่งผ่านมรสุมมา ฉันจึงตอบเขาไปตรงๆ: “ขอบคุณนะคะเอเดรียน แต่ตอนนี้ฉันอยากโฟกัสเรื่องร้านอาหารของตัวเองมากกว่า” “ผมรู้ครับ” เสียงทุ้มของเขาตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ “ผมไม่ได้จะรีบร้อนอะไร แค่อยากให้คุณรู้ไว้… ว่าหลังจากนี้ คุณไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว” 3…

นี่คือตอนต่อจนจบของเรื่องราวความแค้นและการทวงคืนของราฟาเอลครับ บทเรียนของคนทรยศ (ตอนจบ) ความเงียบในห้องนั่งเล่นน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มรอยสักเต็มตัว—ที่เพิ่งตวาดด่าโจชัวไปเมื่อครู่—เค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความกลัว พลางลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับราฟาเอล “มึงเป็นใครวะ? เข้ามาบ้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไง?” มันเบ่งกล้ามขู่ ราฟาเอลไม่ตอบ สายตาของเขาไม่ได้มองชายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเบียนก้า ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นตรงดิ่งไปที่ครัว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าโจชัว จับมือที่สั่นเทาและหยาบกร้านของน้องชายขึ้นมาดู น้ำตาของลูกผู้ชายที่กักเก็บมา…

หน้ากากที่หลุดลอก: บิลเลี่ยนแนร์ตาบอด (ภาคจบ) เสียงหัวใจของรินดาและกิตติเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก บรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาที่เคยคิดว่ามืดบอดของเจ้าสัวอนันต์ บัดนี้กำลังจ้องลึกเข้าไปในจิตใจอันสกปรกของพวกเขาทีละคน “คุณพ่อ… คุณพ่อตาดีงั้นเหรอคะ?!” รินดาอุทาน เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ เธอพยายามจะก้าวเข้าไปหา ทว่าสายตาอันดุดันของชายชราทำให้ขาของเธอแข็งทึ่วอยู่กับที่ “ใช่! ฉันเห็น… เห็นทุกอย่าง!”…