แขกที่ไม่ได้รับเชิญในห้องสัมภาษณ์
หลังจากที่พยุงลุงสนไปพักที่ห้องสวัสดิการและช่วยหาน้ำมาล้างเนื้อล้างตัวให้แกแล้ว ฉันก็เดินกลับมาที่แผนกทรัพยากรบุคคลด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ฉันรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ฉันอยากจะยืดอกยอมรับมันอย่างลูกผู้ชาย
เมื่อประตูห้องสัมภาษณ์เปิดออก ฉันเห็นคณะกรรมการสามคนนั่งอยู่ และหนึ่งในนั้นก็คือ คุณวรภัทร รองประธานจอมโอหังคนเดิม เขานั่งกอดอก พลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ
“อ้าว… นึกว่าหนีกลับบ้านไปร้องไห้ซะแล้ว” คุณวรภัทรพูดเยาะเย้ยต่อหน้ากรรมการคนอื่นๆ “พวกคุณดูไอ้เด็กคนนี้ไว้ให้ดีนะ มันเพิ่งก่อเรื่องทำร้ายร่างกายและหมิ่นประมาทฉันที่หน้าตึกเมื่อกี้ คนที่ไม่มีสัมมาคารวะและก้าวร้าวแบบนี้ ไม่สมควรได้รับอนุญาตให้ทำงานในแวนการ์ด เอ็มไพร์ แม้แต่ตำแหน่งล้างห้องน้ำ!”
กรรมการอีกสองคนทำหน้าเลิกลั่กและเริ่มพลิกดูเอกสารของฉันด้วยท่าทีอึดอัด ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมตัวจะหยิบกระเป๋าและเดินหันหลังกลับ
แต่ทันใดนั้นเอง ประตูห้องสัมภาษณ์ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง!
ชายชราในชุดสูทภูมิฐาน
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง ทว่าเขาไม่ได้สวมเครื่องแบบพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เปื้อนคราบกาแฟอีกต่อไป แต่เขาอยู่ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต เสื้อผ้าทุกชิ้นขับเน้นให้เขาดูมีสง่าราศีและทรงอำนาจอย่างที่ใครก็ไม่กล้าละสายตา
ใบหน้านั้น… คือ ลุงสน ไม่ผิดแน่! แต่แววตาของแกในตอนนี้ช่างนิ่งสนิทและน่าเกรงขามจนห้องทั้งห้องเงียบกริบลงทันตา
“พ…คุณพ่อ?!” คุณวรภัทรอุทานออกมา เสียงของเขาสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดลงในวินาทีนั้น ท่าทางหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปกลายเป็นความหวาดกลัว
กรรมการอีกสองคนรีบลุกขึ้นยืนตรงและก้มศีรษะทำความเคารพทันที “สวัสดีครับ ท่านประธานสมศักดิ์“
ฉันยืนอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ลุงสน… พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ถูกเทกาแฟราดหัวคนนั้น แท้จริงแล้วคือ “คุณสมศักดิ์ แวนการ์ด” ผู้ก่อตั้งและประธานกรรมการบริหารสูงสุดของอาณาจักรแวนการ์ด เอ็มไพร์!
ท่านประธานสมศักดิ์ไม่ได้หันไปมองลูกชายของเขาเลยแม้แต่น้อย แกเดินตรงมาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนตอนที่ฉันช่วยเช็ดน้ำตาให้แกที่หน้าตึก
“เธอชื่อเลโอใช่ไหม?” ท่านประธานถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ค…ครับ ท่านประธาน” ฉันตอบอย่างตะกุกตะกัก
“ขอบใจมากนะสำหรับผ้าเช็ดหน้า แล้วก็ขอบใจที่ช่วยปกป้องคนแก่คนหนึ่ง โดยที่ไม่สนว่าตัวเองจะต้องสูญเสียอะไรไป” แกตบไหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะหันขวับไปหาคุณวรภัทร แววตาอบอุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสายตาที่เฉียบคมและดุดันราวกับพญาอินทรี
บทเรียนราคาแพงและบทสรุปของชีวิต
“วรภัทร” ท่านประธานเรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “แกคงลืมไปแล้วว่าก่อนที่เราจะมีตึกแวนการ์ด ทาวเวอร์ แห่งนี้ พ่อของแกก็เคยเป็นแค่กรรมกรก่อสร้างที่เนื้อตัวมอมแมมมาก่อน… การที่ฉันลงไปปลอมตัวเป็น รปภ. ในวันนี้ เพราะฉันอยากรู้ว่าคนระดับบริหารของบริษัทเรา ปฏิบัติต่อพนักงานระดับล่างยังไง และสิ่งที่ฉันได้เห็นจากแก… มันน่าผิดหวังที่สุด”
“คุณพ่อครับ… ผม… ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่านั่นคือคุณพ่อ…” คุณวรภัทรพยายามแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือและเหงื่อผุดเต็มใบหน้า
“แกไม่ได้ผิดเพราะแกทำกับฉัน วรภัทร! แต่แกผิดเพราะแกมองเห็นเพื่อนมนุษย์ที่ไม่มีทางสู้เป็นขยะ!” ท่านประธานตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันขอปลดแกออกจากตำแหน่งรองประธานบริหาร และระงับบัตรเครดิตรวมถึงทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็นของบริษัท แกต้องไปเริ่มงานใหม่ในฐานะพนักงานฝึกหัดที่ไซต์งานก่อสร้างต่างจังหวัดเป็นเวลาหนึ่งปี ถ้าแกทำไม่ได้ หรือยังทำตัวกร่าง… แกก็เก็บกระเป๋าออกจากตระกูลแวนการ์ดไปได้เลย!”
คุณวรภัทรถึงกับเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ราวกับคนหมดลมหายใจ อนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขาพังทลายลงเพราะความโอหังของตัวเองในเวลาไม่กี่นาที
ท่านประธานสมศักดิ์หันกลับมามองฉันอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้ม
“เลโอ… ฉันได้ดูผลงานการออกแบบและประวัติการเรียนของเธอแล้ว เธอเป็นคนมีความสามารถ และที่สำคัญที่สุด เธอมี ‘หัวใจ’ ของสถาปนิกที่พร้อมจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ เพื่อผู้คน… ฉันขอรับเธอเข้าทำงานในตำแหน่งสถาปนิกที่ปรึกษาของประธานบริหารโดยตรง และเรื่องค่ารักษาพยาบาลของแม่เธอ… บริษัทแวนการ์ดจะเป็นคนดูแลสวัสดิการนี้ให้ทั้งหมดเอง”
น้ำตาของฉันไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด จากเด็กหนุ่มที่คิดว่าอนาคตพังทลายไปแล้ว กลับได้รับโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เพียงเพราะฉันเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง และเลือกที่จะโอบกอดเพื่อนมนุษย์ด้วยความเห็นอกเห็นใจ