ตอนที่ 2 (ตอนจบ): ความจริงจากอดีต และจุดจบของตระกูลโซเรียโน
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งระเบียงดาดฟ้า มีเพียงเสียงรถพยาบาลที่ดังแว่วมาซ่อนอยู่ลึก ๆ ในความมืด
“มาริโซล…” ดอน อาร์ตูโร ซ้ำคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือที่เคยเซ็นเอกสารพันล้านบัดนี้สั่นเทาจนแทบจะจับสร้อยข้อมือเงินนั้นไม่ได้
“แดดดี้… รู้จักยัยคนใช้คนนี้ด้วยเหรอคะ?” เซเลนาถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นด้วยความกลัว ไม่ใช่กลัวเพราะลิราจมน้ำ แต่กลัวเพราะท่าทีของพ่อที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ดอน อาร์ตูโร ไม่ตอบ เขาไม่ได้ยินเสียงของลูกสาวเลยด้วยซ้ำ เขารีบช้อนร่างที่หมดสติของลิราขึ้นมาด้วยตัวเอง โดยไม่สนว่าชุดบารองราคาแพงจะเปียกโชก “ตามหมอ! ใครก็ได้ตามหมอประจำตัวฉันมาด่วน! ไม่ต้องรอรถพยาบาลแล้ว!”
โรงพยาบาล และความลับ 23 ปี
ที่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนที่หรูที่สุดในกรุงมะนิลา บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด เซเลนายืนกอดอกอยู่มุมห้องด้วยความหงุดหงิด ขณะที่ดอน อาร์ตูโร เดินวนไปวนมาอย่างบ้าคลั่ง
“แดดดี้จะอะไรนักหนาคะ? ก็แค่คนใช้คนหนึ่ง เงินฟาดหัวไปกี่ล้านเดี๋ยวเรื่องก็เงียบ” เซเลนาบ่นอุบอิบ “หนูเป็นลูกแดดตี้นะ แดดดี้ควรจะห่วงหนูสิว่าจะมีข่าวเสียหายไหม!”
เพียะ!
ฝ่ามือของดอน อาร์ตูโร ฟาดลงบนใบหน้าของเซเลนาอย่างแรงจนเธอเซไปกระแทกผนัง เซเลนาเบิกตากว้างด้วยความช็อก ตั้งแต่เกิดมา พ่อไม่เคยแม้แต่จะเสียงดังใส่เธอ
“หุบปากสั่น ๆ ของแกซะ เซเลนา!” อาร์ตูโรตวาด เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธและความเสียใจ “แกไม่รู้เลยใช่ไหมว่าแกเพิ่งทำอะไรลงไป… แกเพิ่งจะฆ่า พี่สาว ของแกเอง!”
คำว่า พี่สาว ทำให้สมองของเซเลนาขาวโพลน
“พะ… พี่สาว? แดดดี้พูดเรื่องอะไร คลาริส แม่ของหนูมีหนูแค่คนเดียวนะคะ!”
ดอน อาร์ตูโร ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางเอามือกุมขมับ น้ำตาของชายวัยกลางคนไหลพราก “ก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับแม่ของแก… ฉันเคยรักกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ มาริโซล ซานโตส เธอเป็นเพียงลูกสาวชาวประมงในบ้านเกิดของฉัน”
เขาเริ่มเล่าความจริงที่ถูกฝังไว้เมื่อ 23 ปีก่อน ในตอนนั้นอาร์ตูโรยังไม่ได้เป็นบิลเลียนเนอร์ เขาถูกครอบครัวบังคับให้แต่งงานกับคลาริส ลูกสาวตระกูลใหญ่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เขาจึงต้องทิ้งมาริโซลไป ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์
“ฉันพยายามตามหาเธอหลังจากที่ฉันสร้างตัวได้ แต่เธอหายสาบสูญไปพร้อมกับลูกในท้อง…” อาร์ตูโรสะอื้น “สร้อยข้อมือเส้นนั้น… M.S.R. ย่อมาจาก Marisol, Santos, Rodriguez (นามสกุลเดิมของอาร์ตูโร) ฉันเป็นคนสั่งทำและมอบให้เธอไว้ก่อนจะจากมา ไม่คิดเลยว่า… เด็กผู้หญิงที่แกคอยโขกสับและผลักลงสระน้ำคืนนี้ จะเป็นลูกสาวคนโตของฉัน ลิราคือลูกของฉันกับมาริโซล!”
เซเลนาก้าวถอยหลังจนติดกำแพง ตัวสั่นเทา ความจริงนี้กำลังทุบทำลายโลกอันแสนเพอร์เฟกต์ของเธอจนไม่มีชิ้นดี คนรับใช้ที่เธอเคยมองว่าเป็นขยะ… กลับมีสายเลือดเดียวกับเธอ และมีสิทธิ์ในมรดกตระกูลโซเรียโนทุกประการ
กฎแห่งกรรม
ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ดอน อาร์ตูโร ครับ… เราช่วยชีวิตเธอไว้ได้ทัน ทว่าเนื่องจากขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน ประกอบกับความกลัวขั้นรุนแรง ทำให้เธอรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่…”
“แต่ฮะไรหมอ?!” อาร์ตูโรโผเข้าจับแขนหมอ
“แต่สภาพจิตใจของเธอได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก และเราพบว่าเธอมีโรคหัวใจโตแฝงอยู่ การกระทำแบบนั้นเกือบทำให้หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันครับ ทางเราต้องแจ้งความตามขั้นตอนกฎหมายเนื่องจากเป็นการพยายามฆ่า”
ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายเดินเข้ามาในโถงทางเดินของโรงพยาบาล
“คุณหนูเซเลนา โซเรียโน ใช่ไหมครับ?” ผู้กองหนุ่มเอ่ยขึ้น “มีคลิปวิดีโอจากงานปาร์ตี้หลุดว่อนเน็ต และมีพยานยืนยันว่าคุณตั้งใจผลักคุณลิรา ซานโตส ลงสระน้ำ ทั้ง ๆ ที่ผู้เสียหายแจ้งแล้วว่าว่ายน้ำไม่เป็น เชิญไปโรงพักครับ”
“แดดดี้! ช่วยหนูด้วย! หนูกลัว แดดดี้ใช้เงินเคลียร์สิคะ! แดดดี้ช่วยหนูด้วย!” เซเลนาร้องไห้โฮ พยายามกอดแขนพ่อของเธอ
ทว่า ดอน อาร์ตูโร กลับดึงมือของลูกสาวออก 천천히 (อย่างช้า ๆ) เขามองเซเลนาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและสมเพช
“ฉันสปอยล์แกจนแกกลายเป็นอสูรกาย เซเลนา…” อาร์ตูโรพูดเสียงเรียบ “เงินของฉันมีไว้ช่วยคน แต่ไม่ได้มีไว้ช่วยฆาตกร แกต้องรับผิดชอบในสิ่งที่แกทำ”
“แดดดี้!!! ไม่นะ!!!” เสียงกรีดร้องของเซเลนาดังลั่นขณะที่เธอถูกกุญแจมือสับเข้าที่ข้อมือและถูกลากตัวออกไป สายตาของแขกในโรงพยาบาลและนักข่าวที่เริ่มทยอยมาจับจ้องที่เธออย่างดูแคลน หมดสิ้นคราบคุณหนูไฮโซผู้สูงส่ง
บทสรุป
สามเดือนต่อมา…
ข่าวของตระกูลโซเรียโนกลายเป็นข่าวดังระดับประเทศ เซเลนาถูกศาลตัดสินจำคุกโดยไม่รอลงอาญาในข้อหาทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนได้รับบาดเจ็บสาหัสและพยายามฆ่าโดยเจตนาเล็งเห็นผล เงินของพ่อไม่สามารถช่วยเธอได้อีกต่อไป เพราะอาร์ตูโรปฏิเสธที่จะยื่นประกันตัว และสั่งตัดชื่อเธอออกจากกองมรดกทั้งหมด เพื่อให้เธอได้ชดใช้กรรมในคุก
ที่คฤหาสน์ตระกูลโซเรียโน…
ลิรานั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระน้ำ สวมชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอเริ่มมีน้ำมีนวลและดูสดใสขึ้น ข้าง ๆ เธอมี ดอน อาร์ตูโร ที่คอยปอกผลไม้ให้ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น
ลิราจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว อาร์ตูโรพาน้องชายของเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุด และโอนทรัพย์สินรวมถึงหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทให้แก่ลิรา เพื่อเป็นการชดเชยเวลา 23 ปีที่ผ่านมา
ลิรามองลงไปที่ผืนน้ำในสระที่ครั้งหนึ่งเคยเกือบจะคร่าชีวิตเธอ… แต่วันนี้ ผืนน้ำนั้นกลับนำพาเธอกลับคืนสู่ครอบครัวที่แท้จริง และล้างมลทินความชั่วร้ายออกจากตระกูลโซเรียโนจนหมดสิ้น