ข้อความลับในกระเป๋าเสื้อ
หมอเมธามีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังคงรักษาความสุขุมไว้ คุณหมอหันไปสั่งพยาบาลเสียงเรียบ “ขอเจาะเลือด เจ็บปัสสาวะ และตรวจเส้นผมของคนไข้อย่างละเอียด ด่วนที่สุดครับ”
ระหว่างที่รอผลตรวจ บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด ธันวานั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาเดินไปเดินมาและคอยจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ของหมออยู่ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าความลับอะไรบางอย่างจะถูกเปิดเผย
ไม่นานนัก ผลตรวจด่วนก็ถูกส่งกลับมา หมอเมธานิ่งเงียบไปนานหลังจากอ่านรายงานในมือ เขามองหน้าฉัน สลับกับมองธันวาด้วยสายตาที่อ่านยาก
“ลูกสาวคุณแม่มีอาการขาดน้ำรุนแรง และมีภาวะตับและไตทำงานผิดปกติ หมอจำเป็นต้องให้คนไข้นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลทันทีครับ” คุณหมอกล่าว
“ไม่ได้! เราจะกลับไปรักษาที่บ้าน” ธันวาโพล่งขึ้นมาทันที “แค่ขอยาไปกินก็พอ โรงพยาบาลค่าใช้จ่ายแพง ผมไม่ไว้ใจ”
“คุณพ่อครับ อาการเด็กวิกฤตมาก ถ้ากลับบ้านตอนนี้ เด็กอาจจะช็อกและเสียชีวิตได้นะครับ” น้ำเสียงของหมอเมธาเริ่มแข็งขึ้น จนธันวาหน้าเสียและยอมเงียบลงด้วยความจำใจ
หลังจากจัดการเรื่องแอดมิทเสร็จสิ้น ธันวาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ฉันนั่งเฝ้าดูน้องพริมที่หลับไปด้วยความเพลียอยู่บนเตียงคนไข้ ทันใดนั้น หมอเมธาเดินเข้ามาในห้องพักเพียงลำพัง เขาทำทีเป็นเข้ามาตรวจเช็กสายน้ำเกลือให้ลูกสาวฉัน
ในจังหวะที่เขาเอื้อมมือมาปรับสายน้ำเกลือใกล้ๆ ตัวฉัน หมอเมธาสบตาฉันอย่างจริงจัง มือหนึ่งของเขาแอบหย่อนกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่พับอย่างมิดชิดลงในกระเป๋าเสื้อคลุมของฉันอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด
“ห้ามให้สามีเห็นเด็ดขาด อ่านเมื่ออยู่คนเดียวเท่านั้น” หมอเมธากระซิบด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป
ความจริงอันน่าสยดสยอง
หัวใจของฉันเต้นระัวไม่เป็นจังหวะ รอจนกระทั่งธันวากลับเข้ามาและบอกว่าจะลงไปซื้อกาแฟข้างล่าง เมื่อประตูห้องพักปิดลง ฉันรีบควักกระดาษแผ่นนั้นออกมาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา
ข้อความในกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของหมอเมธาว่า:
“คุณแม่ครับ… ผลตรวจเลือดและเส้นผมของน้องพริมพบสารหนู (Arsenic) ในปริมาณที่สูงมากจนเกือบถึงขั้นเสียชีวิต เส้นขาวบนเล็บของน้องคือ ‘Mees’ lines’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการได้รับสารพิษติดต่อกันเป็นเวลานานหลายเดือน
หมอสังเกตเห็นพฤติกรรมระแวงและพยายามปิดบังข้อมูลของสามีคุณ หมอสงสัยว่ามีคนกำลังลักลอบวางยาพิษน้องพริมอย่างใจเย็นที่บ้าน ห้ามให้น้องดื่มน้ำหรือทานอาหารที่สามีคุณนำมาให้เด็ดขาด! ตอนนี้หมอแจ้งเรื่องไปยังเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว คุณแม่ต้องรีบหาทางเอาตัวรอดออกมา!”
อ่านจบ โลกทั้งใบของฉันเหมือนพังทลายลงตรงหน้า น้ำตาไหลพรากด้วยความช็อกและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด… ธันวา… สามีที่แสนดีและเงียบขรึม คนที่ฉันรักและไว้ใจ กำลังฆ่าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง!
ฉันนึกย้อนไปถึงทุกครั้งที่น้องพริมป่วย มักจะเป็นหลังจากที่ธันวาอาสาเป็นคนทำอาหารเย็น หรือเอานมมาให้ลูกดื่มก่อนนอนเสมอ เขามักจะยืนดูคอยให้ลูกดื่มจนหมดแก้วด้วยรอยยิ้ม… รอยยิ้มที่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคือรอยยิ้มของอสูรกาย
การดักรวบตัวและบทสรุป
ฉันพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่ ไม่กี่นาทีต่อมา ธันวาเดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับขวดน้ำผลไม้ในมือ เขายิ้มและยื่นมันให้ฉัน “ให้พริมดื่มนะตื่นมาจะได้สดชื่น พี่ซื้อมาให้ลูก”
สายตาของเขาที่มองมายังเตียงของลูกสาวไม่มีความสงสารเลยสักนิด มันมีแต่ความเย็นชาชวนขนลุก ฉันแสร้งทำเป็นพยักหน้ารับและวางขวดน้ำนั้นไว้บนโต๊ะ ก่อนจะแกล้งพูดว่า “ธันวา ช่วยลงไปซื้อผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่สหกรณ์โรงพยาบาลให้หน่อยสิ ฉันลืมหยิบมา”
ทันทีที่ธันวาเดินออกจากห้องไป ฉันรีบวิ่งไปล็อกประตูห้องพักคนไข้ แล้วโทรศัพท์หาตำรวจท้องที่ทันทีตามที่หมอเมธาแนะแนวทางไว้ล่วงหน้า พร้อมส่งหลักฐานภาพถ่ายใบผลตรวจสารพิษที่หมอแอบส่งให้ทางข้อความไลน์
ไม่ถึง 15 นาที เจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบและนอกเครื่องแบบหลายนายบุกเข้ามาควบคุมตัวธันวาที่หน้าลิฟต์ ขณะที่เขากำลังจะเดินกลับขึ้นมาที่ห้องพัก เขาขัดขืนและตะโกนโวยวาย แต่ตำรวจตรวจค้นกระเป๋าสะพายของเขาและพบ ขวดบรรจุสารหนูชนิดผง ที่ซ่อนอยู่ในซอกกระเป๋า พร้อมกับหลักฐานขวดน้ำผลไม้ที่ฉันเก็บไว้ให้ตำรวจตรวจวิเคราะห์ ซึ่งพบสารพิษชนิดเดียวกันผสมอยู่เข้มข้น
จากการสืบสวนเบื้องต้นและเค้นสอบปากคำที่โรงพัก ธันวายอมรับสารภาพด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า เขาแอบทำประกันชีวิตให้หนูน้อยพริมไว้หลายฉบับ รวมมูลค่าเงินเอาประกันกว่า 10 ล้านบาท โดยระบุชื่อเขาเป็นผู้รับผลประโยชน์เพียงคนเดียว เขาค่อยๆ หยอดสารหนูทีละนิดในอาหารเพื่อให้ดูเหมือนลูกสาวป่วยตายด้วยโรคทางเดินอาหาร เพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบของแพทย์
มันเป็นความจริงที่น่าขนลุกและเจ็บปวดที่สุดในชีวิต ครอบครัวที่ฉันคิดว่าเพอร์เฟกต์ กลับสร้างขึ้นบนความโลภและเลือดเย็นของคนเป็นพ่อ
ปัจจุบัน ธันวาถูกดำเนินคดีข้อพยายามฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน และต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต ส่วนน้องพริมได้รับการล้างพิษและดูแลอย่างใกล้ชิดจากหมอเมธาจนอาการปลอดภัยและค่อยๆ กลับมาร่าเริงได้อีกครั้ง… แม้บาดแผลทางกายจะหายดี แต่บาดแผลในใจของฉันและลูก คงต้องใช้เวลาเยียวยาไปอีกแสนนาน