ตอนที่ 2: ความจริงใต้ร่มคันเดียวกัน
คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาทีเดียว
ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองดูแสงเงินแสงทองของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ขับไล่ความมืดออกไป นิโก้ตื่นนอนตอนหกโมงเช้า เขายังคงทำตัวปกติทุกอย่าง เดินเข้ามาจูบหน้าผากฉันเบา ๆ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน
“วันนี้ผมอาจจะกลับดึกหน่อยนะพิมพ์” เขากล่าวขณะผูกเนคไท “โปรเจกต์ที่มันดาลูยองกำลังจะส่งมอบงานแล้ว ยุ่งมากจริง ๆ”
“ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “ตั้งใจทำงานนะ”
หลังจากเขาออกจากบ้านไป ฉันก็โทรหาแม่ที่เซบู โอนเงิน 2,000 เปโซไปให้ท่านสำหรับค่ายา จากนั้นก็พาลียาไปส่งที่โรงเรียน ฉันมองดูหน้าลูกสาวแล้วบอกตัวเองว่า ฉันต้องเข้มแข็ง ฉันจะไม่ยอมให้ลูกต้องมารับรู้ความฟอนเฟะของผู้ชายที่เธอเรียกว่าพ่อจนกว่าทุกอย่างจะจบลง
สิบโมงเช้า ฉันนั่งรถแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุด นั่งรถย้ายจากเกซอนซิตี้มุ่งหน้าสู่ The Olive Residences มันดาลูยอง
ในกระเป๋าถือของฉันมีแฟลชไดรฟ์ที่เซฟหลักฐานทั้งหมดเอาไว้ ทั้งประวัติการโอนเงิน 31 เดือน รูปภาพจาก Facebook ของคลาริสซา และที่สำคัญที่สุด… สัญญาจองคอนโดฉุกเฉินที่ระบุว่านิโก้คือ “สามี” ของเธอ
ฉันเดินเข้าไปในล็อบบี้ของคอนโดหรูหราแห่งนั้น แอร์เย็นฉ่ำจนทำให้ฉันนึกถึงความหนาวเหน็บในใจ ฉันเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“สวัสดีค่ะ มาติดต่อห้องของคุณคลาริสซา รามอส ค่ะ” ฉันบอกพนักงานด้วยรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต
“คุณคลาริสซาแจ้งไว้ว่าจะมีคนนำเอกสารมาส่งใช่ไหมคะ? รบกวนแลกบัตรแล้วขึ้นไปที่ชั้น 14 ห้อง 1403 ได้เลยค่ะ” พนักงานต้อนรับตอบอย่างสุภาพ
ชั้น 14 ห้อง 1403… รหัส 143 ของพวกเขายังตามมาหลอกหลอนฉันถึงที่นี่
ฉันกดลิฟต์ขึ้นไปบนชั้น 14 ทางเดินเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของฉันที่กระทบกับพรม ฉันเดินมาหยุดที่หน้าห้อง 1403 สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเคาะประตู
ไม่ถึงอึดใจ ประตูเปิดออก
ผู้หญิงในรูปโปรไฟล์ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน คลาริสซาตัวจริงดูสวยและดูดีกว่าในรูปเสียอีก เธออยู่ในชุดลำลองราคาแพง รอยยิ้มหวานของเธอกระตุกวูบไปทันทีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรอคอย
“คุณ… คือใครคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง
“ฉันคือ พิมพ์ค่ะ… ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของ นิโคลัส ซานโตส” ฉันตอบพลางก้าวขาเข้าไปในห้องของเธอโดยไม่รอคำเชิญ
ห้องชุดสีครีมกว้างขวาง ตกแต่งอย่างมีรสนิยม มีพัดลมตั้งพื้น Dyson ตัวนั้นตั้งอยู่ตรงมุมห้อง บนโต๊ะมีอาหารเช้าเตรียมไว้สองที่ และมีแจกันดอกกุหลาบสีขาววางเด่นเป็นสง่า
“คุณเข้ามาได้ยังไง! ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ.” คลาริสซาหน้าถอดสี แต่ยังพยายามทำเสียงแข็ง
“เรียกเลยค่ะ เรียกมาเป็นพยานด้วยกันเลย” ฉันวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะอาหาร “ฉันไม่ได้มาเพื่อตบตีหรือแย่งชิงผู้ชายพันธุ์นั้นคืนหรอกนะคุณคลาริสซา ฉันแค่เอาสิ่งนี้มาให้”
คลาริสซามองซองเอกสารอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะเปิดมันออก ข้างในคือใบรับรองทะเบียนสมรสของฉันกับนิโก้ และภาพแคปหน้าจอหลักฐานทั้งหมด
“เงิน 1,430 เปโซที่เขาโอนให้คุณทุกเดือน รวมสองปีเกือบครึ่งแสน มันมาจากเงินกองกลางของครอบครัวเรา เงินที่เขาควรจะเอาไปซื้อรองเท้าใหม่ให้ภรรยา หรือเป็นค่าเทอมของลูกสาว” ฉันจ้องลึกเข้าไปในตาของเธอ “และสัญญาจองคอนโดฉุกเฉินฉบับนี้… ถ้านิโก้เซ็นชื่อตัวเองในฐานะ ‘สามี’ ของคุณ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าเขามีทะเบียนสมรสค้างอยู่ ทั้งคุณและเขาจะโดนข้อหาคบชู้และปลอมแปลงเอกสารทันที”
เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มือสั่นเทาจนเอกสารหลุดมือ
“ฉัน… ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” เธอเริ่มร้องไห้ “นิโก้บอกฉันว่าเขาไม่ได้รักคุณแล้ว เขาบอกว่าเขากำลังจะหย่า…”
“คำโกหกของผู้ชายมักง่ายน่ะ ฟังดูดีเสมอแหละค่ะ” ฉันแค่นยิ้ม “เขากล้าบอกคุณว่ารักทุกวันที่ 14 แต่เขาก็ไม่เคยกล้าทิ้งบ้านที่เกซอนซิตี้มาอยู่กับคุณจริง ๆ สักที เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวไงล่ะ”
ทันใดนั้น เสียงคีย์การ์ดที่ประตูรหัสดิจิทัลก็ดังขึ้น
ติ๊ด…
ประตูเปิดออก นิโก้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าเอกสารและรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นแข็งค้างไปทันทีเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ทานข้าว และคลาริสซากำลังนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา
“พิมพ์…! คุณ… คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!” หน้าของนิโก้ซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี กระเป๋าเอกสารในมือแทบจะร่วงลงพื้น
ตอนสุดท้าย: ฟ้าหลังฝน
“ตกใจเหรอคะนิโก้?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทอดสายตามองผู้ชายที่ฉันเคยรักหมดหัวใจ “โปรเจกต์ที่มันดาลูยองของคุณ… ดูท่าทางจะใหญ่โตน่าดูนะ ถึงขนาดต้องเซ็นสัญญาเป็น ‘สามี’ คนอื่นแบบนี้”
“พิมพ์ ฟังผมก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด…” เขารีบถลาเข้ามาหาฉัน พยายามจะจับมือ แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบ
“ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วค่ะ ฉันอ่านแชทของ ‘ลุงจุน ช่างประปา’ หมดแล้ว” ฉันลุกขึ้นยืน ดึงกระเป๋าถือมาสะพาย “ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันยอมทนใส่รองเท้าขาด ๆ ยอมปฏิเสธของขวัญวันเกิดราคาไม่กี่ร้อยเพื่อประหยัดเงินให้ครอบครัวเรา แต่คุณกลับเอาเงินไปปรนเปรอผู้หญิงคนอื่น เอาเงินไปดาวน์คอนโดหรูให้คนรักเก่าของคุณ”
“พิมพ์! ผมขอโทษ! ผมผิดไปแล้ว ผมแค่… มันเป็นแค่ความผิดพลาด” นิโก้ทรุดเข่าลงกับพื้น แทบจะกราบแทบเท้าฉัน “ผมรักคุณนะรักลียาด้วย อย่าทิ้งผมไปเลยนะ”
ฉันมองลงไปที่เขา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีมันมลายหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและความสมเพช
“คุณไม่ได้รักใครหรอกนิโก้ คุณรักแค่ตัวเอง” ฉันหันไปมองคลาริสซาที่ยังคงสะอื้นอยู่ “ส่วนคุณ… ถ้าคุณยังอยากได้ผู้ชายคนนี้ สัญญาฉบับนี้ฉันจะยังไม่ส่งให้ทนายความ แลกกับการที่คุณต้องจ่ายเงิน 44,330 เปโซคืนเข้าบัญชีฉันภายในวันนี้ และนิโก้ต้องเซ็นใบหย่ารวมถึงยกสิทธิ์การเลี้ยงดูลียาให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว”
“พิมพ์… ทำไมทำแบบนี้…” นิโก้คร่ำครวญ
“นี่คือราคาของคำว่า ‘143’ ที่คุณต้องจ่ายค่ะ”
ฉันเดินออกจากห้อง 1403 โดยไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย เสียงร้องไห้และเสียงทะเลาะกันของคนทั้งสองคนดังไล่หลังมา แต่มันไม่ได้เข้ามากระทบในใจของฉันอีกต่อไป
บ่ายวันนั้น เงินจำนวน 44,330 เปโซถูกโอนกลับเข้ามาในบัญชี GCash ของฉัน พร้อมกับข้อความยอมรับข้อตกลงเรื่องการหย่าจากนิโก้ผ่านทางทนายความที่ฉันติดต่ออย่างเร่งด่วน
ฉันเดินเข้าร้านรองเท้าในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เลือกซื้อรองเท้ารัดส้นสีเบจคู่ที่ฉันเคยเล็งไว้ใน Shopee แต่วันนี้ฉันซื้อด้วยเงินสดของตัวเอง ลองสวมมันแล้วเดินออกจากร้าน… มันช่างนุ่มและสบายเท้า แตกต่างจากรองเท้าคู่เก่าที่เคยทำให้น้ำฝนกัดส้นเท้าอย่างสิ้นเชิง
ข้างนอกห้าง ฝนกำลังตกหนักลงมาอีกครั้งในกรุงมะนิลา
ฉันกางร่มคันใหญ่ เดินไปรับลียาที่โรงเรียน เมื่อลูกสาวเห็นฉัน เธอวิ่งเข้ามากอดเอวฉันไว้แน่นด้วยความดีใจ
“แม่คะ! วันนี้ฝนตกหนักมากเลย” ลียาเงยหน้าบอก
“ใช่จ้ะลูก” ฉันก้มลงยิ้มให้เธอ พร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “แต่ไม่ต้องกลัวนะ จากนี้ไป… ไม่ว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน แม่กับรองเท้าคู่ใหม่นี้ จะเดินลุยฝนไปพร้อมกับหนูเอง”
สายฝนแรกที่เคยทำให้ฉันหนาวสั่น ได้ผ่านพ้นไปแล้ว และตอนนี้… ฟ้าหลังฝนของฉันกับลูก กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างงดงาม