ตอนจบ: สิ่งที่ฉันทำหลังจากนั้น ทำเอาเงียบกริบกันทั้งงาน! น้ำตาแห่งความโกรธแค้นไหลอาบแก้มที่เพิ่งแต่งเสร็จ ฉันไม่สนใจผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหรือชุดแบรนด์เนมหรูหราอีกต่อไป ฉันสาวเท้าเดินดิ่งออกจากห้องพัก ตัดตรงไปยังท้ายโบสถ์ทันที เมื่อพ่อกับแม่เห็นฉันเดินมา พวกท่านรีบลุกขึ้นลนลาน พยายามเอามือปัดๆ กางเกงและกระโปรงตัวเอง “น้องมายา… ออกมาทำไมลูก เดี๋ยวชุดเปื้อนหมด” พ่อพูดเสียงสั่น สายตาเต็มไปด้วยความเกรงใจ…

เช้าวันรุ่งขึ้น และฉากหน้าอันจอมปลอม เวลา 08:30 น. เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตรงมาที่ประตูห้องแช่แข็ง ฉันรีบถอดเสื้อโค้ต ถุงมือ และกระติกน้ำร้อนไปซ่อนไว้ที่เดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปนอนเหยียดยาวบนพื้น แกล้งทำเป็นหมดสติและผิวซีดเผือด กลอนประตูเหล็กถูกปลดออก แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของภูผาที่ก้าวเข้ามาอย่างผู้ชนะ เขายิ้มกว้างสะใจ แต่ทันทีที่เขาเห็นฉัน…

ตอนจบ: มูลค่าของความสำเร็จที่เงินซื้อไม่ได้ “…ได้แก่ นางสาวอภิชญา อัครเดชากุล!” เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งสเตเดียม ทันทีที่ชื่อของฉันหลุดออกจากลำโพงทุกตัวในงาน ฉันเห็นมือของพ่อที่กำลังถือกล้องชะงักค้าง แววตาที่เคยมั่นใจเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและสับสนอย่างรุนแรง เขาพยายามหันกล้องไปรอบๆ ราวกับคิดว่าหูฝาดไป ส่วนแม่ที่กำลังกำชับช่อดอกกุหลาบขาวถึงกับอ้าปากค้าง ช่อดอกไม้ร่วงลงไปกองที่ตักโดยไม่รู้ตัว ข้างหลังพวกเขา อันดานั่งหน้าซีดเผือด สายตามองตรงมาที่ฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา…

ตอนจบ: จุดจบของคนลวงโลก และตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าคอมแบททหารราบดังกระทบพื้นปูน โรงรถที่เคยซ่อนความลับอันโสมมถูกแสงไฟสปอตไลท์จากรถทหารสาดส่องจนสว่างวาบ ราวกับแสงแห่งความยุติธรรมที่กรีดผ่านความมืด ระพินทร์หน้าถอดสี มือที่ถือสมาร์ตโฟนสั่นระริกจนเกือบหลุดมือ เมื่อหันไปพบกับ ผู้กองก้อง ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศ สายตาของคู่นั้นคมปราบและเย็นเยียบราวกับใบมีด ข้างกายของผู้กองมีเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจสองนาย และทหารใต้บังคับบัญชาอีกสามนายที่พร้อมปฏิบัติตามคำสั่ง “ผู้…ผู้กองก้อง? กลับมาจากเกาหลีตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”…

ห้องบอลรูมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า เสียงแก้วไวน์ในมือของใครบางคนเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ใบหน้าของอนันต์ซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขากะพริบตาถี่ๆ ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ในขณะที่บิวเอามือปิดปาก ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอเลิ่กลั่กมองไปรอบงานที่ตอนนี้สายตาทุกคู่เปลี่ยนจากความชื่นชมเป็นความเหยียดหยามและสงสัย “ท… ท่านประธานครับ เกิด… เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” อนันต์พยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา “นี่คือบิวครับ เธอเป็น… เป็นคนรักของผม…

บทที่ 4: หลักฐานชิ้นสำคัญ คำพูดของคามิลล์ทำให้บรรยากาศในห้องตรวจเงียบกริบลงทันที ฉันสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของคามิลล์ มันอุ่นและมั่นคงมากพอที่จะทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้กำลังต่อสู้อยู่ตัวคนเดียว “กะ… กล้องวงจรปิดงั้นเหรอ?” เสียงของเบียนก้าตะกุกตะกักขึ้นมาทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มสั่นระริก “ห้องแต่งตัวเจ้าสาวมีกล้องด้วยเหรอ? โรงแรมบ้าอะไรติดกล้องในห้องส่วนตัว!” “มันเป็นกล้องรักษาความปลอดภัยตรงมุมสูงที่ติดไว้เผื่อกรณีทรัพย์สินสูญหายย่ะ!” คามิลล์หันไปตวาดใส่ “และผู้จัดการโรงแรมเขาก็ยินดีให้ฉันก๊อปปี้ไฟล์ลงมือถือทันทีหลังจากเห็นสภาพเพื่อนฉันเดินสะบักสะบอมออกมา!”…

ตอนจบ: แผนซ้อนแผนของตัวแม่ เมื่อความจริงเปิดเผย… บ้านที่เหลือแต่ความว่างเปล่า! เสียงหัวเราะเยาะหยันของอพอลโล่และแม่ของเขาที่ดังจากคลิปเสียงไม่ได้ทำให้ฉันร้องไห้ ตรงกันข้าม… มันกลับทำให้ใจของฉันนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง พวกเขามองฉันเป็นแค่ตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่และแม่พันธุ์ผลิตลูกงั้นเหรอ? ได้… ในเมื่ออยากเล่นเกมนี้ ฉันจะจัดให้ “ป้าสายคะ บีมาถึงหรือยัง?” ฉันหันไปถามป้าสายที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ “มาถึงแล้วค่ะคุณหนู! รถกระบะตู้ทึบที่อพาร์ตเมนต์ของเพื่อนคุณบีก็จอดรออยู่ด้านหลังแล้วค่ะ”…

ตอนที่ 2 (ต่อ): การดูถูกครั้งสุดท้าย “หวังว่าการมาเมืองไทยครั้งนี้ เธอคงไม่ได้มาดักรอขอความช่วยเหลือจากฉันหรอกนะ เอลีน่า” เลอันโดรเหยียดยิ้ม พลางขยับเนกไท “แต่ก็นะ… คนระดับเธอ แค่จะเข้าใกล้ตึกบริษัทฉันยังยากเลย เอาเป็นว่าขอให้โชคดีกับชีวิตเหงา ๆ ชัดเจนนะ?” ฉันไม่ได้ตอบอะไร…

บทที่ 3: สัญญาหมื่นล้านที่ไร้ค่า ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมร้านกาแฟโทรมๆ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ อีธานมองเด็กชายตัวน้อยทั้งสองคน หัวใจของเขาราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดคมกริบ ลูกชายของเขา… สายเลือดของตระกูลเฮย์สอันมั่งคั่ง กลับต้องเดินเก็บขวดพลาสติกริมถนนเพื่อหาเงินมาซื้อขนมชิ้นละไม่กี่ดอลลาร์ “โนอาห์ ดีแลน… ไปรอหม่ามี้หลังร้านก่อนนะคะ” อลินบอกลูกแฝดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมไม่ให้น้ำตาไหลต่อหน้าเด็กๆ เด็กน้อยทั้งสองมองหน้ากันอย่างกล้าๆ…

ตอนที่ 2: วินาทีเผชิญหน้า และความจริงที่ถูกเปิดโปง เสียงแม่กุญแจเหล็กตัวหนาร่วงกระแทกพื้นปูนเสียงดัง เคร้ง! สะท้อนก้องไปทั่วโรงรถที่มืดมิด ประตูโรงรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟจากสปอตไลท์ด้านนอกส่องสว่างวาบเข้ามา เผยให้เห็นร่างของชายในเครื่องแบบทหารพรานเต็มยศที่ยืนตระหง่านอยู่ ร้อยเอก กษิดิศ ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาคมกริบและเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ด้านหลังของเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสามนายและทีมแพทย์ฉุกเฉินในชุดกู้ชีพที่พร้อมปฏิบัติการ “พ-พี่กษิดิศ…”…