เช้าวันรุ่งขึ้น และฉากหน้าอันจอมปลอม
เวลา 08:30 น. เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตรงมาที่ประตูห้องแช่แข็ง ฉันรีบถอดเสื้อโค้ต ถุงมือ และกระติกน้ำร้อนไปซ่อนไว้ที่เดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปนอนเหยียดยาวบนพื้น แกล้งทำเป็นหมดสติและผิวซีดเผือด
กลอนประตูเหล็กถูกปลดออก แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของภูผาที่ก้าวเข้ามาอย่างผู้ชนะ เขายิ้มกว้างสะใจ แต่ทันทีที่เขาเห็นฉัน เขากลับบีบน้ำตาและทรุดตัวลงร้องไห้โฮราวกับใจจะขาด
“กานดา! ไม่นะ! ทำไมคุณต้องมาตรวจของเวลานี้ด้วย!” เขาตะโกนลั่นเพื่อส่งสัญญาณให้พนักงานร้านสองสามคนที่เพิ่งมาถึงให้วิ่งเข้ามาดู
ภูผาแกล้งทำเป็นจับชีพจรของฉัน และในจังหวะที่เขาคิดว่าไม่มีใครเห็น เขาก็กระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ลาก่อนนะกานดา เงินทั้งหมดของเธอ ฉันกับโซเฟียจะใช้มันอย่างมีความสุขเอง”
สิ่งที่เขาคิดไม่ถึง
แต่ในวินาทีนั้นเอง… ฉันลืมตาขึ้นมา สบตาเขาตรงๆ พร้อมกับรอยยิ้ม
ภูผาเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด เขาผงะหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นราวกับเห็นผี “ก…กานดา! เป็นไปไม่ได้! เธอควรจะ…” เขาพูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
“ควรจะแข็งตายไปแล้วใช่ไหม?” ฉันยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย พนักงานในร้านต่างพากันอ้าปากค้าง
ยังไม่ทันที่ภูผาจะตั้งสติได้ เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังเข้ามาในร้าน ไม่ใช่หน่วยกู้ภัย… แต่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสามนาย พร้อมกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด ผู้หญิงคนนั้นคือ โซเฟีย ที่อยู่ในสภาพถูกใส่กุญแจมือ!
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?!” ภูผาร้องลั่น มองสลับไปมาระหว่างฉัน โบลิส และโซเฟีย
ความจริงที่พังทลาย
“ภูผา… ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าฉันเป็นคนออกแบบร้านนี้ ฉันรู้ทุกซอกทุกมุม และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณแอบคบกับผู้หญิงคนนี้” ฉันเดินเข้าไปหาเขา ชูโทรศัพท์มือถือที่บันทึกเสียงคลิปที่เขาแอบสารภาพข้างหูฉันเมื่อครู่เอาไว้ “และที่สำคัญ… ฉันไม่ได้สืบแค่เรื่องของคุณ แต่ฉันสืบเรื่อง ‘ทายาทเศรษฐี’ ของคุณด้วย”
ตำรวจนายหนึ่งก้าวออกมาเผชิญหน้ากับภูผา “คุณภูผาครับ คุณถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ส่วนผู้หญิงคนนี้… นางสาวโซเฟีย ไม่ใช่ลูกสาวมหาเศรษฐีเจ้าของไร่อ้อยจากบุรีรัมย์แต่อย่างใด เธอชื่อจริงว่า ‘ส้ม’ เป็นมิจฉาชีพที่มีหมายจับคดีฉ้อโกงทรัพย์สินรวมกว่าสิบล้านบาท และเด็กในท้อง… ผลตรวจดีเอ็นเอจากเคสเก่าระบุว่าเธอไม่ได้ท้องด้วยซ้ำ เป็นเพียงแผนลวงโลกเพื่อปอกลอกคุณ”
ภูผาหันไปมองโซเฟียด้วยสายตาว่างเปล่า โซเฟียได้แต่ก้มหน้าไหว้ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ภูผา… ฉันขอโทษ ฉันนึกว่าคุณรวย ฉันเลยกะจะหลอกเอาเงินคุณเหมือนกัน…”
โลกของภูผาพังทลายลงตรงหน้าในพริบตา แผนการที่เขาคิดว่าสมบูรณ์แบบเพื่อจะเสวยสุขบนกองเงินของฉันกับเมียน้อยไฮโซ กลับกลายเป็นการติดคุกหัวโต และผู้หญิงที่เขาเลือกก็เป็นเพียงแค่มิจฉาชีพต้มตุ๋นที่จ้องจะฮุบเงินเขาเช่นกัน
บทสรุปของผู้ชนะ
ภูผาถูกตำรวจควบคุมตัวไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องแทบคลั่ง เขาหันมามองฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาอ้อนวอน ขอความเห็นใจ แต่สิ่งเดียวที่เขาได้รับจากฉัน คือรอยยิ้มที่เย็นเยือกยิ่งกว่าอุณหภูมิในห้องแช่แข็ง
หลังจากวันนั้น ฉันดำเนินการฟ้องหย่า ยึดทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน และเปลี่ยนระบบความปลอดภัยของร้านใหม่ทั้งหมด
ตอนนี้ ร้านไฟน์ไดนิ่งของฉันที่สุขุมวิทยังคงเปิดให้บริการและขายดีกว่าเดิม ส่วนภูผา… เขาได้ย้ายไปอยู่ใน “ห้องขัง” ที่แคบและมืดมน ไม่ต่างจากห้องแช่แข็งที่เขาเคยคิดจะใช้ฝังฉันชั่วชีวิต!