บทที่ 4: หลักฐานชิ้นสำคัญ คำพูดของคามิลล์ทำให้บรรยากาศในห้องตรวจเงียบกริบลงทันที ฉันสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของคามิลล์ มันอุ่นและมั่นคงมากพอที่จะทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้กำลังต่อสู้อยู่ตัวคนเดียว “กะ… กล้องวงจรปิดงั้นเหรอ?” เสียงของเบียนก้าตะกุกตะกักขึ้นมาทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มสั่นระริก “ห้องแต่งตัวเจ้าสาวมีกล้องด้วยเหรอ? โรงแรมบ้าอะไรติดกล้องในห้องส่วนตัว!” “มันเป็นกล้องรักษาความปลอดภัยตรงมุมสูงที่ติดไว้เผื่อกรณีทรัพย์สินสูญหายย่ะ!” คามิลล์หันไปตวาดใส่ “และผู้จัดการโรงแรมเขาก็ยินดีให้ฉันก๊อปปี้ไฟล์ลงมือถือทันทีหลังจากเห็นสภาพเพื่อนฉันเดินสะบักสะบอมออกมา!”…

ตอนจบ: แผนซ้อนแผนของตัวแม่ เมื่อความจริงเปิดเผย… บ้านที่เหลือแต่ความว่างเปล่า! เสียงหัวเราะเยาะหยันของอพอลโล่และแม่ของเขาที่ดังจากคลิปเสียงไม่ได้ทำให้ฉันร้องไห้ ตรงกันข้าม… มันกลับทำให้ใจของฉันนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง พวกเขามองฉันเป็นแค่ตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่และแม่พันธุ์ผลิตลูกงั้นเหรอ? ได้… ในเมื่ออยากเล่นเกมนี้ ฉันจะจัดให้ “ป้าสายคะ บีมาถึงหรือยัง?” ฉันหันไปถามป้าสายที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ “มาถึงแล้วค่ะคุณหนู! รถกระบะตู้ทึบที่อพาร์ตเมนต์ของเพื่อนคุณบีก็จอดรออยู่ด้านหลังแล้วค่ะ”…

ตอนที่ 2 (ต่อ): การดูถูกครั้งสุดท้าย “หวังว่าการมาเมืองไทยครั้งนี้ เธอคงไม่ได้มาดักรอขอความช่วยเหลือจากฉันหรอกนะ เอลีน่า” เลอันโดรเหยียดยิ้ม พลางขยับเนกไท “แต่ก็นะ… คนระดับเธอ แค่จะเข้าใกล้ตึกบริษัทฉันยังยากเลย เอาเป็นว่าขอให้โชคดีกับชีวิตเหงา ๆ ชัดเจนนะ?” ฉันไม่ได้ตอบอะไร…

บทที่ 3: สัญญาหมื่นล้านที่ไร้ค่า ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมร้านกาแฟโทรมๆ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ อีธานมองเด็กชายตัวน้อยทั้งสองคน หัวใจของเขาราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดคมกริบ ลูกชายของเขา… สายเลือดของตระกูลเฮย์สอันมั่งคั่ง กลับต้องเดินเก็บขวดพลาสติกริมถนนเพื่อหาเงินมาซื้อขนมชิ้นละไม่กี่ดอลลาร์ “โนอาห์ ดีแลน… ไปรอหม่ามี้หลังร้านก่อนนะคะ” อลินบอกลูกแฝดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมไม่ให้น้ำตาไหลต่อหน้าเด็กๆ เด็กน้อยทั้งสองมองหน้ากันอย่างกล้าๆ…

ตอนที่ 2: วินาทีเผชิญหน้า และความจริงที่ถูกเปิดโปง เสียงแม่กุญแจเหล็กตัวหนาร่วงกระแทกพื้นปูนเสียงดัง เคร้ง! สะท้อนก้องไปทั่วโรงรถที่มืดมิด ประตูโรงรถถูกผลักเปิดออกอย่างแรง แสงไฟจากสปอตไลท์ด้านนอกส่องสว่างวาบเข้ามา เผยให้เห็นร่างของชายในเครื่องแบบทหารพรานเต็มยศที่ยืนตระหง่านอยู่ ร้อยเอก กษิดิศ ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาคมกริบและเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ด้านหลังของเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสามนายและทีมแพทย์ฉุกเฉินในชุดกู้ชีพที่พร้อมปฏิบัติการ “พ-พี่กษิดิศ…”…

เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วทั้งหอประชุม นนท์เดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางสง่างามในชุดครุยวิทยฐานะ เขากวาดสายตามองลงมาจากบนเวทีเพื่อมองหาฉัน แต่สิ่งที่เขาเห็นคืออนันต์และรดาที่กำลังนั่งยิ้มหน้าระรื่นอยู่ตรงที่นั่ง VIP แถวหน้าสุด รดารีบสะกิดตากล้องส่วนตัวที่จ้างมาให้เตรียมถ่ายรูปทันที นนท์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเมื่อไม่เห็นฉันนั่งอยู่ตรงนั้น เขากวาดสายตาไปรอบๆ หอประชุมอันกว้างใหญ่ จนกระทั่งสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ฉัน… แม่ที่นั่งอยู่ตรงมุมมืดติดกับประตูทางออกท้ายฮอลล์ นนท์เห็นน้ำตาบนใบหน้าของฉัน และเขาก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันที เขาก้าวไปที่โพเดียม…

ความลับในพินัยกรรม “เงียบก่อนเถอะคุณลูคัส คุณมาร์คมีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นี่ตามคำสั่งเสียของเจ้าสัว” ทนายความวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม ก่อนจะสวมแว่นตาและเปิดเอกสารตราครุับสีทองเล่มหนาขึ้นมา โอลิเวียและลูคัสกอดอก มองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับฉันเป็นเศษขยะ ทนายความเริ่มอ่านรายละเอียดทรัพย์สินมหาศาล ทั้งที่ดินใจกลางเมือง หุ้นในเครือบริษัท และคฤหาสน์หรู ซึ่งทั้งหมดถูกจัดสรรให้โอลิเวียและลูคัสคนละครึ่งตามคาด แต่แล้ว… น้ำเสียงของทนายก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น “และสุดท้าย… เกี่ยวกับเงินสดในบัญชีส่วนตัวทั้งหมดของเจ้าสัวเอ็ดเวิร์ด…

บทที่ 1: การเผชิญหน้า เสียงทุบประตูดังระรัวราวกำแพงห้องจะพังลงมา ยิ่งเวลาผ่านไป เสียงโวยวายของพี่พิมพ์และเสียงด่าทอของพี่พจน์ก็ยิ่งดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินของคอนโด จนห้องข้างๆ เริ่มเปิดประตูออกมาดู ฉันอุ้มน้องพราวกลับเข้าไปในห้องนอน ลูบหัวลูกอย่างเบามือ “พราวลูก ใส่หูฟังเปิดการ์ตูนดูนะคะ ไม่ต้องกลัว แม่แค่จะออกไปคุยธุระกับคุณยายแปบเดียว” เธอกดหัวรับคำอย่างว่าง่าย แม้แววตาจะยังหวาดกลัว…

II. คำเตือนจากแอร์โฮสเตส (ต่อ) “แกล้งทำเป็นปวดท้องรุนแรง แล้วลงจากเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย!” ซาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นระริกจนฉันสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ซ่อนอยู่ “ผู้ชายสองคนนั้น… พวกเขาแอบใส่บางอย่างลงในน้ำผลไม้ และพวกเขากำลังตามล่าคุณ” หัวใจของฉันหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ความเย็นจากน้ำที่เปียกบนตักยังไม่เท่าความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ซาร่ารีบผละออกไปพร้อมกับทำท่าทางขอโทษขอโพยเสียงดังอีกครั้งเพื่อตบตา ชายแจ็คเก็ตหนังคนนั้นหันกลับมามองฉันด้วยสายตาจับผิด ทันใดนั้น ฉันรู้ทันทีว่าต้องเอาชีวิตรอด…

น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา แต่มันไม่ใช่กระแสน้ำตาของความเสียใจ มันคือความโกรธแค้นและรังเกียจที่พุ่งขึ้นมาจนจุกอก ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่เกาะฉันกิน แต่เขายังกล้าดีขโมยบัตรเครดิตเสริมที่ฉันเปิดไว้ให้ใช้ในยามฉุกเฉิน ไปรูดซื้อแหวนหมั้นราคาเกือบเจ็ดแสนบาทให้ชู้รัก ในขณะที่พ่อแท้ๆ ของตัวเองกำลังนอนรอความตายและรอเงินจากฉัน! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เช็ดน้ำตาออกจากหน้าอย่างลวกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อันดับแรก: ฉันโทรหาธนาคารเพื่ออายัดบัตรเครดิตและบัญชีร่วมทั้งหมดทันที พร้อมขอสเตทเมนต์ย้อนหลังชิ้นนี้ส่งตรงเข้าอีเมล อันดับสอง: ฉันกดส่งรูปใบเสร็จแหวนหมั้นนั้นไปให้คาร์โล…