(ภาคต่อ)
การค้นพบที่น่าตกใจ
มือของฉันสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตูไม้โอ๊กบานนั้น หัวใจเต้นรัวราวกับเสียงกลอง เสียงเตือนในหัวบอกให้ฉันถอยกลับไป แต่ความรักของแม่ที่มีต่อลูกมันมีมากกว่าความกลัว ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลองผลักประตูเข้าไป… น่าแปลกที่กลอนประตูที่เคยลงล็อคแน่นหนา กลับถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
เมื่อฉันก้าวข้ามผ่านความมืดเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่ปะทะหน้าคือกลิ่นอับของหนังสือเก่าและน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะเผยให้เห็นห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง และที่ใจกลางห้องนั้น… มีร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่
“คุณท่านอนันต์!”
เข่าของฉันแทบทรุดลงกับพื้น ร่างกายแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัวจนแทบหยุดหายใจ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่าคือ ภาพที่อยู่ตรงหน้า…
มหาเศรษฐีผู้เย็นชาและโหดเหี้ยมที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ในมือของเขากำลังช่วย “สิงโต” ซ่อมล้อรถของเล่นไม้ที่หักอยู่! ยิ่งไปกว่านั้น บนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงและดุดันของเขากลับมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต และที่มุมห้อง มีรูปถ่ายของเด็กชายคนหนึ่งในกรอบรูปทองคำ ซึ่งมีหน้าตาคล้ายกับสิงโตราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน!
ความลับเบื้องหลังประตูต้องห้าม
“คุณ… คุณท่านคะ…” เสียงของฉันหลุดออกมาด้วยความสั่นเครือ
คุณท่านอนันต์เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบก่อนจะลุกขึ้นยืน สิงโตเมื่อเห็นฉันก็รีบวิ่งมากอดขา “แม่ครับ! คุณลุงใจดีมากเลย ช่วยซ่อมรถให้สิงโตด้วย!”
ฉันรีบอุ้มสิงโตขึ้นมากอดไว้แน่น น้ำตาไหลพรากพลางคุกเข่าลง “ดิฉันขอโทษค่ะคุณท่าน! ดิฉันไม่มีที่ฝากลูกจริงๆ เลยจำเป็นต้องพาแกมา แต่อย่าไล่ดิฉันออกเลยนะคะ ดิฉันยอมรับบทลงโทษทุกอย่าง แต่อย่าทำอะไรลูกของดิฉันเลย…”
คุณท่านอนันต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปหยิบกรอบรูปทองคำบานนั้นมาส่งให้ฉันดู “เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงห้ามทุกคนเข้ามาในห้องนี้? และทำไมฉันถึงเกลียดการเห็นเด็กๆ ในบ้าน?”
ฉันส่ายหน้าทั้งน้ำตา
“เพราะห้องนี้เป็นห้องนอนเดิมของ ‘อนาวิน’ ลูกชายคนเดียวของฉันที่จากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน…” เสียงของมหาเศรษฐีสั่นเครือเล็กน้อย “ทุกครั้งที่ฉันเห็นเด็ก ฉันจะคิดถึงลูกจนหัวใจแทบแตกสลาย ฉันจึงสร้างเปลือกที่เย็นชาขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด”
เขาก้มลงมองสิงโตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู “แต่เด็กคนนี้… สิงโตเดินหลงเข้ามาในห้องนี้ตอนที่ฉันกำลังนั่งจมอยู่กับความเศร้า แกไม่กลัวฉันเลย แถมยังยื่นรถของเล่นหักๆ มาให้ฉันช่วยซ่อม และแววตาของแก… มันเหมือนลูกชายของฉันที่ตายไปไม่มีผิด”
จุดเปลี่ยนของชีวิต
คุณท่านอนันต์เดินเข้ามาใกล้พลางแตะบ่าของฉันเบาๆ “ดารหา… ฉันจะไม่ไล่เธอออก และฉันจะไม่ลงโทษเธอด้วย”
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
“กลับกัน… ฉันอยากให้เธอพาสิงโตมาที่นี่ทุกวัน ฉันจะจัดห้องพักให้เธอและลูกได้อยู่ที่คฤหาสน์นี้อย่างสุขสบาย และฉันจะเป็นคนส่งเสียเรื่องการศึกษาของสิงโตเอง ถือว่าให้เด็กคนนี้มาช่วยเติมเต็มหัวใจที่แตกสลายของคนแก่คนนี้… จะได้ไหม?”
จากความกลัวที่เกือบจะทำให้หยุดหายใจในตอนแรก กลับกลายเป็นปาฏิหาริย์ที่เปลี่ยนชีวิตของแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างฉันไปตลอดกาล ความลับเบื้องหลังประตูต้องห้ามที่ทุกคนคิดว่าน่ากลัว แท้จริงแล้วมันคือห้องที่เก็บซ่อนความรักและความคิดถึงอันยิ่งใหญ่ของผู้เป็นพ่อคนหนึ่งไว้เท่านั้นเอง