ความลับในพินัยกรรม
“เงียบก่อนเถอะคุณลูคัส คุณมาร์คมีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นี่ตามคำสั่งเสียของเจ้าสัว” ทนายความวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม ก่อนจะสวมแว่นตาและเปิดเอกสารตราครุับสีทองเล่มหนาขึ้นมา
โอลิเวียและลูคัสกอดอก มองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับฉันเป็นเศษขยะ
ทนายความเริ่มอ่านรายละเอียดทรัพย์สินมหาศาล ทั้งที่ดินใจกลางเมือง หุ้นในเครือบริษัท และคฤหาสน์หรู ซึ่งทั้งหมดถูกจัดสรรให้โอลิเวียและลูคัสคนละครึ่งตามคาด แต่แล้ว… น้ำเสียงของทนายก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น
“และสุดท้าย… เกี่ยวกับเงินสดในบัญชีส่วนตัวทั้งหมดของเจ้าสัวเอ็ดเวิร์ด จำนวน 50 ล้านบาท…” ทนายความเว้นจังหวะ “ข้าพเจ้าขอมอบเงินจำนวนนี้ทั้งหมดให้แก่ นายมาร์ค ชายหนุ่มผู้เป็น ‘ลูกชาย’ ที่อยู่เคียงข้างข้าพเจ้าในวาระสุดท้าย”
“อะไรนะ?!” โอลิเวียและลูคัสลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน “เป็นไปไม่ได้! ไอ้นี่มันคนนอก มันเป็นแค่คนรับจ้างที่ฉันจ้างมาหลอกพ่อ! พ่อเป็นอัลไซเมอร์ พินัยกรรมนี้ต้องเป็นโมฆะ!” ลูคัสโวยวายจนหน้าดำหน้าแดง
จดหมายฉบับสุดท้ายจากเจ้าสัว
ทนายความไม่ได้ตื่นตระหนก เขาหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา “เจ้าสัวคาดไว้แล้วว่าพวกคุณต้องพูดแบบนี้ ท่านจึงได้ทำวิดีโอและเขียนจดหมายฉบับนี้ไว้ล่วงหน้า 6 เดือนก่อนเสียชีวิต ซึ่งเป็นช่วงที่แพทย์ยืนยันว่าท่านยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนดีครับ”
ทนายยื่นจดหมายฉบับนั้นมาให้ฉัน บนหน้าซองเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ว่า ‘ถึง มาร์ค… ลูกชายของพ่อ’ ฉันเปิดอ่านมันทั้งน้ำตา ข้อความในนั้นทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อก:
“มาร์ค… พ่อรู้อยู่เต็มอกมาตั้งแต่วันแรกแล้วว่าเธอไม่ใช่ลูคัส”
“สายตาของพ่ออาจจะฝ้าฟาง แต่หัวใจของคนเป็นพ่อไม่มีวันจำเสียงและกลิ่นอายของลูกตัวเองผิด… ลูคัสไม่มีวันยอมลดตัวมาพูดจาอ่อนโยนหรือกุมมือคนแก่อย่างพ่อหรอก พ่อรู้ดีว่าโอลิเวียจ้างเธอมาเพื่อตัดรำคาญ”
“แต่รู้ไหมมาร์ค? ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ความใส่ใจ ความอบอุ่น และเวลาที่เธอสละให้คนแก่ใกล้ตายคนนี้ มันคือ ‘ความรัก’ ที่แท้จริง เป็นสิ่งที่ลูกแท้ๆ ของพ่อไม่เคยให้เลยจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย พวกเขาเห็นพ่อเป็นแค่ตู้เอทีเอ็ม แต่เธอเห็นพ่อเป็นมนุษย์คนหนึ่ง”
“เงิน 50 ล้านนี้ ไม่ใช่ค่าจ้าง แต่มันคือมรดกจากพ่อที่มอบให้ลูกชายคนเดียวที่อยู่เคียงข้างพ่อ ขอบใจมากนะลูก… ลาก่อน”
บทสรุปของความโลภ
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ โอลิเวียหน้าซีดเผือดล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ ส่วนลูคัสตัวจริงสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธและความอับอาย พวกเขาพยายามจะฟ้องร้องเพื่อแย่งเงินคืน แต่ด้วยหลักฐานทางการแพทย์และวิดีโอยืนยันของเจ้าสัว ทำให้พินัยกรรมมีผลสมบูรณ์ตามกฎหมายทุกประการ
สายเลือดแท้ๆ ที่เปี่ยมด้วยความโลภ เดินออกจากห้องไปพร้อมกับความพ่ายแพ้และตราบาปในใจที่ไม่มีวันลบเลือน
ส่วนฉัน… เงิน 50 ล้านบาทนั้นสามารถเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ของฉันได้ทันที แต่สิ่งที่มีค่าที่สุดที่ฉันได้รับจากงานนี้ ไม่ใช่ตัวเงินเลยสักบาทเดียว
แต่มันคือความทรงจำอันอบอุ่น และคำว่า “พ่อ” ที่ฉันจะเก็บไว้ในหัวใจตลอดไป