นี่คือภาคต่อจนถึงตอนจบของเรื่องราว เพื่อให้เนื้อหาเข้มข้น สะใจ และทิ้งท้ายอย่างน่าประทับใจครับ: ตอนต่อจนจบ: บทเรียนของความโลภ หลังจากวันนั้น ฉันหอบกระเป๋าใบพัดถิ่นและรูปถ่ายของพ่อ เดินออกจากบ้านหลังนั้นมาโดยไม่หันหลังกลับไปมอง รสรินยืนยิ้มเยาะสะใจอยู่เบื้องหลัง โดยที่ไม่รู้เลยว่า “การจากไปของฉัน คือจุดเริ่มต้นของจุดจบของพวกเธอ” สองสัปดาห์ผ่านไป… ในขณะที่รสรินและอดีตสามีของฉันกำลังเสวยสุขและวางแผนจะรื้อสวนของพ่อเพื่อสร้างสระว่ายน้ำหรูหรา จู่ๆ…

ส่วนที่ 2: ความพังทลายในชุดเจ้าบ่าว ธันวายังคงคุกเข่าอยู่ข้างเตียง เสียงสะอื้นของเขาทำให้ทารกน้อยในเปลเริ่มขยับตัวประท้วง ฉันรีบใช้อีกมือลูบตัวลูกเบาๆ สายตาที่ฉันมองเขาไม่มีความโกรธแค้นเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความว่างเปล่าและความเหนื่อยล้า “ธันวา ลุกขึ้นเถอะ” ฉันพูดเสียงเบา “โทรศัพท์คุณดังไม่หยุดแล้วนะ” โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาแผดเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโชว์ชื่อ ‘มีนา’ เจ้าสาวคนใหม่ของเขาที่คงกำลังรอเขาอยู่ที่โบสถ์หรือโรงแรมไหนสักแห่ง…

ความเงียบในห้องนั้นหนักอึ้งจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว กลิ่นอับชื้นและฝุ่นจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนอึดอัด เสียงฝีเท้าของพ่อดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดลงที่หน้าห้องทำงาน “เรือง… กูรู้ว่ามึงอยู่ที่นี่” เสียงของพ่อไม่ได้สั่นเครือเหมือนตอนเมาเหล้าที่บ้าน แต่มันนิ่ง เรียบ และแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แสงจากไฟฉายสาดส่องเข้ามาตามร่องประตูที่แง้มอยู่ อาเรืองดันตัวฉันให้หลบไปอยู่หลังตู้เอกสารเก่าใบใหญ่ เขาเอานิ้วแตะปากเป็นสัญญาณให้ฉันเงียบที่สุด “มึงพาลูกกูมาที่นี่ทำไม?” พ่อพูดพลางก้าวเข้ามาในห้อง…

รอยแผลที่แปรเปลี่ยนเป็นรางวัลชีวิต หลังจากวันงานจบการศึกษาผ่านพ้นไป เรื่องราวบนเวทีในวันนั้นได้กลายเป็นกระแสทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปทั่วทั้งเมืองหลวง เสียงชื่นชมในความใจกว้างของป้าคาร์เมลาและความพยายามของมาเตโอดังกระหึ่มไปทั่วสื่อสังคมออนไลน์ ทว่าสำหรับมาเตโอ สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่ชื่อเสียง แต่เป็น “หัวใจ” ที่ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป รองเท้าหนังสีดำคู่ใหม่ที่ป้าคาร์เมลามอบให้ ถูกวางไว้อย่างดีบนชั้นวางของทำเองในบ้านเช่าหลังเล็กๆ ของเขา มาเตโอไม่กล้าใส่มันบ่อยนักเพราะกลัวมันจะเก่า แต่ทุกครั้งที่เขาเหนื่อยล้าจากการเข็นรถเข็นหนักๆ ในตลาดสด เพียงแค่หันไปมองรองเท้าคู่นั้น…

ความจริงที่หน้าประตูชัย ฉันลุกขึ้นจากพื้น ค่อยๆ เช็ดหยาดน้ำฝนและหยาดน้ำตาที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก สายตาของฉันเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความเด็ดเดี่ยว ฉันเดินตรงไปยังห้องรับรองของคณาจารย์และผู้บริหารที่อยู่ด้านหลังหอประชุมทันที เมื่อประตูเปิดออก คณบดีและอธิการบดีที่กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นฉันในสภาพเปียกปอนก็อุทานด้วยความตกใจ “หมอโซเฟีย! เกิดอะไรขึ้น ทำไมสภาพเป็นแบบนี้?!” ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเล่าความจริงทั้งหมดให้ท่านฟัง รวมถึงเรื่องบัตร VIP ที่ถูกขโมยไป…

ความจริงใต้ร่มคันเก่า “ลุงคาร์ดิง… นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?” ผมถามปนสะอึกสะอื้น สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย “วิกตอเรียบอกว่าพ่อเสียชีวิตแล้ว แต่ทำไมผมหาหลุมศพของพ่อไม่เจอ?” ลุงคาร์ดิงหันซ้ายหันขวาด้วยท่าทีหวาดระแวง ก่อนจะจูงมือผมให้หลบเข้าไปในศาลาพักร้อนเก่า ๆ หลังสุสาน ชายชราถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอัดอั้นมานาน “คุณท่านดอน เฟอร์นันโด ยังไม่ตายครับคุณกาเบรียล!”…

น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา แต่มันไม่ใช่กระแสน้ำตาของความเสียใจ มันคือความโกรธแค้นและรังเกียจที่พุ่งขึ้นมาจนจุกอก ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่เกาะฉันกิน แต่เขายังกล้าดีขโมยบัตรเครดิตเสริมที่ฉันเปิดไว้ให้ใช้ในยามฉุกเฉิน ไปรูดซื้อแหวนหมั้นราคาเกือบเจ็ดแสนบาทให้ชู้รัก ในขณะที่พ่อแท้ๆ ของตัวเองกำลังนอนรอความตายและรอเงินจากฉัน! ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เช็ดน้ำตาออกจากหน้าอย่างลวกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อันดับแรก: ฉันโทรหาธนาคารเพื่ออายัดบัตรเครดิตและบัญชีร่วมทั้งหมดทันที พร้อมขอสเตทเมนต์ย้อนหลังชิ้นนี้ส่งตรงเข้าอีเมล อันดับสอง: ฉันกดส่งรูปใบเสร็จแหวนหมั้นนั้นไปให้คาร์โล…

ตอนที่ 3: แผนการตลบหลังในคืนฝนตก คำดูถูกของแม่นวลและท่าทีที่เพิกเฉยของกานต์ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นทันที ฉันไม่ได้โวยวายต่อ แต่เลือกที่จะก้มหน้าเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าบางส่วนแล้วเดินไปยังห้องเก็บของในสวนตามที่พวกเขาสั่ง พวกเขานึกว่าฉันยอมแพ้… แต่เปล่าเลย ฉันแค่เดินไปหยิบ “ไพ่ตาย” ที่ซ่อนไว้ต่างหาก คืนนั้น พายุฝนพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ราวกับฟ้ากำหนดให้เป็นใจ ด้านในคฤหาสน์หรู…

นี่ความจริงที่เริ่มปรากฏ คำพูดอันไร้เดียงสาของเด็กหญิงตัวน้อยเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจของคุณหญิงวิคตอเรีย ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ มือที่กำลังยื่นเงินเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “หนูว่าอะไรนะ…?” วิคตอเรียทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นปูนที่เปียกแฉะ โดยไม่สนว่าชุดสูทราคาแพงระยับจะเปื้อนคราบโคลน เธอจับไหล่ทั้งสองข้างของเด็กน้อยไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นตระหนก “แม่ของหนูมีแหวนแบบนี้จริงๆ เหรอ! อยู่ที่ไหน! ตอนนี้แม่ของหนูอยู่ที่ไหน?!” “คุณหญิงครับ! นี่อาจจะเป็นแผนการของพวกต้มตุ๋นนะครับ อย่าไปเชื่อเลยครับ”…

ความจริงที่เริ่มปรากฏ คำพูดอันไร้เดียงสาของเด็กหญิงตัวน้อยเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจของคุณหญิงวิคตอเรีย ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ มือที่กำลังยื่นเงินเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “หนูว่าอะไรนะ…?” วิคตอเรียทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นปูนที่เปียกแฉะ โดยไม่สนว่าชุดสูทราคาแพงจะเปื้อนคราบโคลน เธอจับไหล่ทั้งสองข้างของเด็กน้อยไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความหวังและความตื่นตระหนก “แม่ของหนูมีแหวนแบบนี้จริงๆ เหรอ! อยู่ที่ไหน! ตอนนี้แม่ของหนูอยู่ที่ไหน?!” “คุณแม่นอนป่วยอยู่ที่กระท่อมท้ายซอยริมคลองค่ะ…” เด็กน้อยตอบด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นท่าทางลนลานของผู้ใหญ่ “คุณหญิงครับ!…