ผัวไล่นอนในสวน แม่ผัวขนของทิ้ง! คืนนั้นฉันเลยแจกใบหย่าพร้อมชูโฉนด: “บ้านหลังนี้ชื่อฉัน!”

ตอนที่ 3: แผนการตลบหลังในคืนฝนตก

คำดูถูกของแม่นวลและท่าทีที่เพิกเฉยของกานต์ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นทันที ฉันไม่ได้โวยวายต่อ แต่เลือกที่จะก้มหน้าเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าบางส่วนแล้วเดินไปยังห้องเก็บของในสวนตามที่พวกเขาสั่ง

พวกเขานึกว่าฉันยอมแพ้… แต่เปล่าเลย ฉันแค่เดินไปหยิบ “ไพ่ตาย” ที่ซ่อนไว้ต่างหาก

คืนนั้น พายุฝนพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ราวกับฟ้ากำหนดให้เป็นใจ ด้านในคฤหาสน์หรู แสงไฟสว่างไสวพร้อมเสียงหัวเราะเฮฮา แม่นวล กานต์ และรดา กำลังจัดงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ เพื่อต้อนรับการย้ายเข้าบ้านใหม่อย่างมีความสุข พวกเขากำลังจิบไวน์และกินอาหารราคาแพงที่ซื้อมาราวกับตัวเองเป็นเจ้าของปราสาท

ฉันเดินฝ่าสายฝนเข้าไปในบ้าน ร่างกายเปียกปอนแต่แววตาเต็มไปด้วยความแค้น มือของฉันถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกเอาไว้แน่น

“อ้าว… อีตัวขัดความสุขเดินเข้ามาทำไมยะ? บอกให้ไปนอนในสวนไง!” รดาจีบปากจีบคอพูดพลางลูบท้องตัวเอง

“มายด์… ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาสร้างความรำคาญ” กานต์พูดเสียงเข้ม “ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”

ตอนที่ 4: ความจริงที่ตบหน้าคนเนรคุณ

ฉันหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เสียงหัวเราะของฉันทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ ฉันเดินไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะโยนเอกสารในมือลงกลางโต๊ะอย่างแรงจนแก้วไวน์กระเด็น!

“เลิกมโนว่าตัวเองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้แล้ว!” ฉันตะโกนสุดเสียงจนทุกคนสะดุ้ง “กานต์… แม่นวล… รดา… พวกแกฟังฉันให้ดี ๆ นะ… คราใดหรือคราวไหน บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยเป็นของพวกแกเลยแม้แต่ตารางนิ้วเดียว!”

“แกพูดบ้าอะไรของแก! นี่มันที่ดินมรดกของพ่อกานต์!” แม่นวลหวีดร้อง

“ใช่! มันเคยเป็นที่ดินมรดกของพ่อกานต์…” ฉันแสยะยิ้ม “แต่พวกแกคงลืมไปแล้วสินะว่าเมื่อ 3 ปีก่อน กานต์ไปติดหนี้พนันบอลจนเกือบโดนฟ้องล้มละลาย และที่ดินผืนนี้กำลังจะถูกธนาคารยึดทอดตลาด! ใครล่ะ… ใครที่เอาเงินเก็บทั้งชีวิตบวกกับเงินโบนัสจากการทำงานเมืองนอกมาโปะหนี้ให้?!”

กานต์หน้าถอดสีทันที ตัวเขาเริ่มสั่น “มายด์… เธอ…”

“ฉันทำไมหรอ? ฉันซื้อที่ดินผืนนี้ต่อจากธนาคารอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ใช้สร้างคฤหาสน์หลังนี้ รถคันที่พวกแกขับ เงินที่พวกแกใช้เสวยสุข มันมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของฉันคนนี้ทั้งหมด!”

ฉันเปิดเอกสารหน้าสุดท้ายชูขึ้นต่อหน้าทุกคน มันคือ โฉนดที่ดินและกรรมสิทธิ์บ้านที่มีชื่อ “นางสาวมายาดา” เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว 100% พร้อมกับหนังสือสัญญาใจที่กานต์เคยเซ็นยินยอมไว้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินชิ้นนี้

ตอนที่ 5: บทสรุปของผู้ชนะ

ห้องทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงฝน แม่นวลที่เคยอวดดีถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น รดาหน้าซีดเผือดอ้าปากค้าง ส่วนกานต์รีบปรี่เข้ามาคุกเข่าต่อหน้าฉัน ทันที

“มายด์… ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมแค่อยากเอาใจแม่กับน้อง… เราเป็นสามีภรรยากันนะมายด์ อย่าทำแบบนี้เลย” กานต์พยายามจะจับมือฉัน

ฉันสะบัดมือออกอย่างรังเกียจ และหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมาโยนใส่หน้าเขา

“นี่ใบหย่า เซ็นซะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “และฉันให้เวลาพวกแกทุกคน 10 นาทีในการไสหัวออกไปจากบ้านของฉัน! ขนเฟอร์นิเจอร์เน่า ๆ ของพวกแกออกไปด้วย ส่วนเสื้อผ้าของฉันที่พวกแกเอาไปทิ้งในถุงดำ… ฉันไม่เอาแล้ว ถือว่าทำทานให้สัมภเวสี!”

“มายด์! ข้างนอกฝนตกหนักนะ แล้วรดาก็กำลังท้องอยู่ด้วย เธอจะใจดำไล่พวกเราไปไหน!” แม่นวลร้องไห้โฮ หมดคราบคุณนายจอมปลอม

“ตอนที่พวกแกไล่ฉันไปนอนในห้องเก็บของตรงสวนหลังบ้าน พวกแกเคยคิดไหมว่าฉันเพิ่งกลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ? เคยคิดไหมว่าฉันเป็นคนหาเงินเลี้ยงพวกแก?!” ฉันมองด้วยสายตาสมเพช “หมดเวลาแล้ว… ถ้าใน 10 นาทีนี้ยังเห็นหน้าใครอยู่ในบ้านหลังนี้ ฉันจะให้ตำรวจมาลากคอข้อหาบุกรุกทันที!”

สิ้นคำพูดของฉัน ฉันเดินไปเปิดประตูบ้านต้อนรับลมฝนอันเย็นยะเยือก

กานต์ แม่นวล และรดา ต้องหอบข้าวของพะรุงพะรัง เดินร้องไห้กระเซอะกระเซิงฝ่าสายฝนออกไปจากคฤหาสน์หลังโตอย่างหมดสภาพ ไม่มีอีกแล้วครอบครัวจอมปลอมที่สูบเลือดสูบเนื้อฉัน จากนี้ไป… บ้านหลังนี้จะเป็นของฉัน และชีวิตของฉันจะเริ่มต้นใหม่โดยไม่มีคนเนรคุณเหล่านี้อีกต่อไป!