ส่วนที่ 2: ความพังทลายในชุดเจ้าบ่าว
ธันวายังคงคุกเข่าอยู่ข้างเตียง เสียงสะอื้นของเขาทำให้ทารกน้อยในเปลเริ่มขยับตัวประท้วง ฉันรีบใช้อีกมือลูบตัวลูกเบาๆ สายตาที่ฉันมองเขาไม่มีความโกรธแค้นเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความว่างเปล่าและความเหนื่อยล้า
“ธันวา ลุกขึ้นเถอะ” ฉันพูดเสียงเบา “โทรศัพท์คุณดังไม่หยุดแล้วนะ”
โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาแผดเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโชว์ชื่อ ‘มีนา’ เจ้าสาวคนใหม่ของเขาที่คงกำลังรอเขาอยู่ที่โบสถ์หรือโรงแรมไหนสักแห่ง แต่ธันวาไม่แม้แต่จะหยิบมันออกมาดู เขาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปแตะนิ้วเล็กๆ ของลูกสาวที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน เด็กน้อยก็กำนิ้วชี้ของเขาไว้แน่น
วินาทีนั้นเองที่น้ำตาของธันวาทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก
“ผมทำอะไรลงไป…” เขาพึมพำซ้ำๆ “ริน… ทำไมคุณไม่บอกผม? ทำไมเราถึงปล่อยให้มันมาถึงจุดนี้?”
“ตอนที่หย่ากัน ฉันก็ยังไม่รู้” ฉันตอบตามตรง “และพอรู้… ฉันก็เห็นคุณเปิดตัวคนใหม่แล้ว ฉันไม่อยากใช้เด็กคนนี้เพื่อรั้งคนที่อยากไปจากฉันไว้หรอกนะ”
การตัดสินใจสุดท้าย
ธันวายืนขึ้นช้าๆ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขากดรับสายโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง
“มีนา… ผมขอโทษ” เสียงของเขาเรียบนิ่งแต่หนักแน่น “ผมไปงานแต่งงานไม่ได้แล้ว… ไม่ใช่แค่มาสาย แต่ผมจะไม่ไปอีกเลย… ใช่ ผมขอโทษจริงๆ ผมจะรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมดเอง”
เขากดวางสายและปิดเครื่องทันที โดยไม่สนเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นของปลายสาย
“คุณบ้าไปแล้วเหรอธันวา!” ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “คุณกำลังทำลายชีวิตตัวเองนะ!”
“ชีวิตผมมันพังตั้งแต่ผมเดินหันหลังให้คุณเมื่อหกเดือนก่อนแล้วริน” ธันวาถอดเสื้อสูทเจ้าบ่าวตัวนอกออกแล้วพาดไว้กับเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ เขาเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้าก่อนจะเดินกลับมาอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม
บทสรุป: การเริ่มต้นใหม่บนเศษซากของอดีต
ไม่มีงานแต่งงานที่หรูหรา ไม่มีเจ้าสาวในชุดสีขาวคนนั้นอีกต่อไป มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมทิ้งทุกอย่างในชีวิตเพื่อชดเชยความผิดพลาดที่เขาเคยทำ
หกเดือนหลังจากวันนั้น…
เราไม่ได้กลับมาจดทะเบียนสมรสกันทันที และฉันยังไม่ได้ให้อภัยเขาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ บาดแผลในใจมันใหญ่เกินกว่าจะรักษาได้ในวันเดียว แต่ธันวาย้ายมาเช่าห้องชุดในตึกเดียวกับฉัน เขาทำหน้าที่พ่ออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง คอยช่วยซักผ้าอ้อม ตื่นมาอุ้มลูกตอนดึก และยอมรับสายตาประณามจากสังคมเรื่องที่เขาหนีงานแต่งงานโดยไม่ปริปากบ่น
บนโต๊ะทำงานของเขา ไม่มีรูปงานแต่งงานที่เขาเคยฝันถึง มีเพียงรูปถ่ายใบเล็กๆ ของฉัน ลูกสาว และตัวเขาในชุดเชิ้ตยับๆ วันนั้น
บางครั้ง ชีวิตก็ต้องยอมให้โลกทั้งใบพังทลายลงมา… เพียงเพื่อจะได้รู้ว่า ใครคือสิ่งเดียวที่เราจำเป็นต้องรักษาไว้จริงๆ