Category: Uncategorized

หนูยืนนิ่งอยู่กลางบ้านที่มืดสลัว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ลายมือโย้เย้ของยายบนกระดาษสมุดฉีกสีเหลืองนวลนั้นเด่นชัด มันคือความจริงที่ว่า ยายรู้ล่วงหน้ามาตลอด… รู้ว่าพ่อกับแม่จะทำอย่างไรกับร่างและบ้านหลังนี้เมื่อท่านจากไป หนูกลั้นใจอ่านข้อความบรรบัดถัดไป “มิราลูกรัก… ยายรู้ว่าพ่อกับแม่ของลูกเขาไม่คิดจะเลี้ยงดูหนูต่อหรอก เงินหมื่นกับสร้อยทองที่ยายแกล้งทำเป็นซ่อนไว้หลังเตาแก๊ส ยายตั้งใจทิ้งไว้ให้หนูแงะเอาไปใช้ประทังชีวิตช่วงแรก แต่เงินแค่นั้นมันไม่พอให้หนูเรียนจบหรอกลูก จำต้นมะม่วงอกร่องใหญ่ที่สวนหลังบ้านได้ไหม? ตรงโคนต้นที่มีศาลพระภูมิเก่าหักๆ ตั้งอยู่ ยายฝัง…

ตอนที่ 3: กับดักที่ขุดไว้ (ภาพย้อนอดีต… ในห้องพักผู้ป่วย) ทนายสมชายเปิดกระเป๋าเอกสารแล้วหยิบหนังสือสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมา สัญลักษณ์ตราประทับของสำนักงานกฎหมายเด่นหราอยู่บนปก “คุณหนูไอริณครับ” ทนายสมชายอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก่อนที่ท่านเจ้าสัวจะแต่งงานใหม่ ท่านได้ระบุในสัญญาก่อนสมรสอย่างชัดเจนว่า ‘คฤหาสน์และที่ดินผืนนี้ เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของท่านเจ้าสัวที่ส่งมอบให้คุณหนูไอริณแต่เพียงผู้เดียว โดยห้ามมิให้คู่สมรสใหม่นำไปซื้อขายหรือโอนย้ายเด็ดขาด’ และที่สำคัญที่สุด…” คุณพ่อไอไอเบาๆ…

ตอนจบ: สิ่งที่เงินของพ่อซื้อไม่ได้ เสียงประกาศของอธิการบดีดังกังวานก้องไปทั่วฮอลล์ปรับอากาศอันโอ่อ่า “…ขอเรียนเชิญ นางสาวธัญพิชชา (นามสกุลของคุณ) บัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เหรียญทอง จากคณะเศรษฐศาสตร์ ขึ้นรับรางวัลทุนวิจัยเกียรติยศและกล่าวสุนทรพจน์ค่ะ” วินาทีนั้น… ทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบกริบสำหรับครอบครัวของฉัน ฉันเหลือบมองไปที่แถวหน้าสุด มือของพ่อที่เคยถือกล้องเตรียมถ่ายอัญชลีลดต่ำลงมาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าของพ่อซีดเผือด ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความช็อก…

ความโหดร้ายกลางโถง VIP เมื่อได้ยินฉันทวงสิทธิ์ความเป็นเมียหลวงและเรื่องลูกในท้อง นดาแทนที่จะสำนึก เธอกลับกรีดร้องออกมาด้วยความขัดใจ “ลูกงั้นเหรอ? ก็แค่เด็กที่เกิดจากผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ! คิดจะใช้ลูกมาเกาะภัทรไปตลอดชีวิตล่ะสิ!” นดาตวาดลั่น ก่อนจะถลาเข้ามาผลักไหล่ฉันอย่างแรงจนฉันเซไปชนกับผนังโรงพยาบาล “หยุดนะนดา! อย่าทำอะไรบ้าๆ” ภัทรพยายามห้าม แต่เขากลับเลือกที่จะดึงนดาไปหลบข้างหลัง แทนที่จะเข้ามาประคองฉันที่กำลังอุ้มท้องแก่ “ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะคะภัทร!…

ตอนที่ 2: หน้ากากที่หลุดลุ่ย กับ บัญชีแค้นที่ต้องชำระ เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันทีหลังจากสิ้นประโยคของท่านนายพล แขกเหรื่อในงานต่างหันไปซุบซิบสายตาที่เคยเหวี่ยงมองฉันด้วยความสมเพช เปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและนับถือ ส่วนสายตาที่เคยชื่นชมพิมพ์นารากลับกลายเป็นความเหยียดหยามในพริบตา “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” แม่สามีหวีดร้องเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตกใจ “เมธาบอกฉันว่านังกานต์มันเป็นแค่แม่บ้านวัน ๆ ไม่ทำอะไร…

โดนเพื่อนบูลลี่ขังในห้องน้ำ เลยเอาคืนด้วยการแกล้งเป็นลม ถึง พี่มิด (KUYA MID), “ตอนผมอยู่มัธยม ผมเป็นแค่เด็กเงียบๆ คนหนึ่งครับ ไม่ใช่ดาวเด่น ไม่ใช่นักกีฬาโรงเรียน แล้วก็ไม่ใช่เด็กเรียนดีด้วย พรสวรรค์เดียวที่ผมมีจริงๆ ก็คือ… รีบกลับบ้านทันทีหลังเลิกเรียน และหลบหน้าอาจารย์ตอนสุ่มตอบคำถามเหมือนคนหนีหนี้…

เมื่อพวกเราโดนอาจารย์ที่ปรึกษาไล่ไปนั่งหลังสุดเพราะ “สอบตก” เธอคงไม่รู้ว่าเมื่อไอคิวของพวกเราสองคนมารวมกัน มันสามารถพังระบบการจัดอันดับของห้องกิฟต์ (Honor Class) ได้ทั้งกระดาน! ตอนที่ 2: ข้อกล่าวหาและความจริง “มีคนบอกฉันว่า… พวกเธอสองคนอาจจะทุจริตในการสอบ” คำพูดของอาจารย์เบลตรัน (Ma’am Beltran) ทำให้หนูรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด…

ตอนจบ: แผนการพังทลาย และการแก้แค้นของมหาเศรษฐี หนูนอนบิดตัวด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นดิน เศษจานพอร์ซเลนบาดเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดไหลซึม แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้องน้อย หนูรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลออกมาตามเรียวขา… น้ำคร่ำแตกแล้ว หนูเงยหน้าขึ้นมองโรมัน (Roman) สามีของหนูด้วยสายตาเว้าวอน หวังจะเห็นความห่วงใยในแววตาของเขาบ้าง แต่สิ่งที่หนูได้รับกลับมีเพียง… การเบะปากและกลอกตาด้วยความรำคาญ “มายา!…

ตอนที่ 2: ความลับในจดหมาย และมรดกที่แท้จริงของยาย หนูยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าต่าง ลมหนาวพัดเอาละอองฝนเข้ามาปะทะใบหน้า แต่หัวใจของหนูกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก พี่เปียยัดซองจดหมายใส่มือหนูแล้วกระซิบเบาๆ “พี่ต้องไปแล้วนะมิรา ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่” แล้วเธอก็วิ่งฝ่าความมืดหายไปในสายฝน หนูรีบปิดหน้าต่าง ล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินข้างเตาเก่า มือที่สั่นเทาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอ่านต่อจากประโยคแรก… “…แต่พวกมันยังไม่ได้สิ่งของที่แท้จริงที่ยายซ่อนไว้หรอกลูก”…

“แกทำอะไรกับลูกของฉัน?!” เสียงตวาดลั่นอันกึกก้องของฉันทำเอาหลังเวทีสะเทือนเลื่อนลั่น เด็ก ๆ และทีมงานคนอื่น ๆ ต่างสะดุ้งตกใจด้วยความกลัว เมื่อมิสอากาธาหันมาเห็นฉันเดินตรงเข้าไปหาด้วยความโกรธจัดจนตาแดงก่ำ หล่อนก็รีบปั้นหน้าเชิดใส่ทันที “คุณพ่อครับ!” เลโอร้องไห้โฮแล้ววิ่งมากอดขาฉันไว้แน่น ตัวของลูกชายฉันสั่นเทาไปหมด ฉันอุ้มเขาขึ้นมาแล้วจูบที่หน้าผาก “ชู่ว… พ่ออยู่นี่แล้วลูก หนูปลอดภัยแล้วครับ”…