ตอนที่ 2: ความลับในจดหมาย และมรดกที่แท้จริงของยาย
หนูยืนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าต่าง ลมหนาวพัดเอาละอองฝนเข้ามาปะทะใบหน้า แต่หัวใจของหนูกลับเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก พี่เปียยัดซองจดหมายใส่มือหนูแล้วกระซิบเบาๆ “พี่ต้องไปแล้วนะมิรา ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่” แล้วเธอก็วิ่งฝ่าความมืดหายไปในสายฝน
หนูรีบปิดหน้าต่าง ล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินข้างเตาเก่า มือที่สั่นเทาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอ่านต่อจากประโยคแรก…
“…แต่พวกมันยังไม่ได้สิ่งของที่แท้จริงที่ยายซ่อนไว้หรอกลูก”
มิรา หลานรักของยาย… ถ้าเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าพ่อกับแม่ของเจ้าคงมาถึงแล้ว และพวกมันก็คงจะกวาดทุกอย่างที่คิดว่ามีค่าไปจนหมด ยายรู้ดีว่าสันดานของพวกมันเป็นยังไง ยายถึงต้องยอมแสดงละครว่าแก่ชรา ร่างกายไร้ค่า และไม่มีอะไรเหลือติดตัว
เงินหมื่นกว่าบาทในรูใต้กระเบื้องนั่น ยายตั้งใจทิ้งไว้ให้พวกมันหาเจอส่วนหนึ่ง เพื่อที่มันจะได้เลิกสงสัยและไสหัวไปให้พ้นๆ ยายรู้ว่าหลานฉลาดพอที่จะแอบหยิบส่วนใหญ่และสร้อยคอทองคำไปซ่อนไว้ก่อน
แต่สร้อยทองเส้นนั้นไม่ใช่แค่เครื่องประดับธรรมดาหรอกนะลูก… ลองมองดูที่จี้รูปไม้กางเขนเล็กๆ บนสร้อยนั่นดีๆ ด้านหลังของมันมีรอยสลักเล็กๆ อยู่ มันคือรหัสลับของตู้เซฟฝากของที่ธนาคารในตัวเมือง
หนูรีบคว้าสร้อยคอทองคำที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาพลิกดูทันที แสงไฟสลัวจากตะเกียงส่องกระทบด้านหลังจี้ไม้กางเขน… มันมีอยู่จริงๆ! มีตัวเลขและตัวอักษรภาษาอังกฤษสลักไว้จางๆ จนแทบมองไม่เห็นถ้าไม่สังเกตดีๆ
หนูกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วก้มลงอ่านจดหมายต่อ
ในตู้เซฟนั้น ยายได้ฝากโฉนดที่ดินผืนเล็กๆ ในตัวเมืองที่เป็นชื่อของเจ้าไว้ ยายแอบทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ให้เจ้าตั้งแต่ปีกลาย โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านและทนายความเก่าของยายช่วยจัดการให้ ยายรู้ว่าถ้าตกอยู่ในมือพ่อของเจ้า มันคงเอาไปเล่นพนันหรือขายทิ้งจนหมด และในเซฟนั้นยังมีเงินสดอีกก้อนหนึ่ง… ก้อนใหญ่พอที่จะส่งให้เจ้าเรียนจนจบมหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องพึ่งพาเงินสารเลวจากพวกมันแม้แต่บาทเดียว
ยายรู้ว่าเจ้าต้องเจ็บปวดที่ต้องแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาและถูกพวกมันโขกสับ ยายขอโทษที่ต้องให้เจ้าเผชิญหน้ากับความโหดร้ายนี้เพียงลำพังในคืนที่ยายจากไป แต่นี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้พวกมันเชื่อสนิทใจว่าเจ้าไม่มีอะไรเลย และพวกมันจะปล่อยเจ้าไว้ที่บ้านนอกนี้ โดยไม่คิดจะพาเจ้าไปเป็นคนรับใช้ในเมือง
จากนี้ไป… จงเข้มแข็งนะมิรา นำกุญแจเซฟที่ยายแอบเย็บซ่อนไว้ใน ‘ซับในของชุดกระโปรงตัวเก่าสีซีด’ ที่ยายใส่เป็นประจำ ไปที่ธนาคารในเมืองซะ ยายรักเจ้าเสมอ… ยายของเจ้า
การตัดสินใจครั้งสำคัญ
หนูอ่านจบ น้ำตาที่กักเก็บไว้ตลอดทั้งวันก็ทะลักไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก หนูไม่ได้ร้องไห้เพราะความอ่อนแอ แต่ร้องไห้ให้กับการวางแผนอันแยบยลและความรักอันยิ่งใหญ่ที่ยายมีให้เพื่อปกป้องหนูจากพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง
แต่แล้ว… ความเย็นเยียบก็แล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงประโยคหนึ่งในจดหมาย ‘กุญแจซ่อนอยู่ในซับในของชุดกระโปรงตัวเก่าสีซีด…’
ชุดกระโปรงตัวนั้น! ชุดที่ยายใส่อยู่ตอนที่รถตู้มารับร่างของยายไปทำพิธีฌาปนกิจ!
หนูรีบหันไปมองเวลา… เกือบสี่ทุ่มแล้ว ถ้าสัปเหร่อเปลี่ยนชุดให้ยายก่อนเผา ชุดนั้นอาจจะยังอยู่ แต่ถ้าพวกเขาเผาร่างของยายไปพร้อมกับชุดนั้น… มรดกและหนทางรอดเดียวของหนูจะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่านไปด้วย!
หนูไม่รอช้า ยัดเงินทั้งหมดและสร้อยคอลงในกระเป๋าเสื้อซับใน วิ่งฝ่าสายฝนและความมืดมิดของยามค่ำคืนตรงไปยังวัดในตำบลที่ห่างออกไปสองกิโลเมตรทันที
คืนที่มืดมิดที่สุด
เมื่อไปถึงศาลาทำศพ บรรยากาศเงียบสงัดและวังเวง มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวๆ หนูเห็นลุงสัปเหร่อกำลังนั่งดื่มเหล้าแก้หนาวอยู่หลังเมรุ หนูรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเขา
“ลุงคะ…” หนูเรียกเสียงสั่น
ลุงสัปเหร่อสะดุ้งหันมามอง “อ้าว… หนูน้อยมิรา มาทำไมดึกๆ ดื่นๆ คนเดียวล่ะเนี่ย? พ่อแม่แกไปไหนหมด?”
“พ่อแม่กลับเมืองไปแล้วค่ะลุง…” หนูโกหกคำโต “คือ… หนูอยากมาดูยายเป็นครั้งสุดท้าย และยายเคยบอกว่าอยากให้หนูเอาผ้าเช็ดหน้าผืนสำคัญใส่ไปในโลงด้วยค่ะ ลุงช่วยเปิดโลงให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”
ลุงสัปเหร่อถอนหายใจอย่างสงสาร “เฮ้อ… พวกผู้ใหญ่คู่นี้นี่มันแย่จริงๆ ทิ้งเด็กไว้คนเดียว… มาตามลุงมา ร่างของยายแกยังอยู่ในโลงเย็น พรุ่งนี้เช้าถึงจะเริ่มพิธีเผา”
ลุงสัปเหร่อพาหนูเดินเข้าไปในห้องเก็บศพ ความเย็นจากตู้แช่โชยออกมาจนหนูขนลุกซู่ ลุงช่วยเปิดฝาโลงเย็นออก แสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าสงบของยาย… และสิ่งที่ทำให้หนูใจชื้นที่สุดคือ ยายยังคงสวมชุดกระโปรงสีซีดตัวเดิมอยู่! ลุงสัปเหร่อยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นผ้าห่อศพสีขาว
“ลุงคะ หนูขออยู่กับยายตามลำพังซักห้านาทีได้ไหมคะ? หนูอยากบอกลายายสั้นๆ” หนูส่งสายตาเว้าวอน
“ได้ๆ ลุงจะไปรอข้างนอก อย่าดึกนักล่ะ” ลุงเดินเลี่ยงออกไป
เมื่อประตูเปิดปิดลง หนูรีบก้มลงไปที่ร่างของยายทันที หนูใช้นิ้วลูบไปตามขอบตะเข็บซับในของชุดกระโปรงตรงช่วงเอว… และตรงนั้นเอง! หนูรู้สึกถึงวัตถุแข็งๆ รูปทรงเรียวยาวที่ถูกเย็บติดอยู่ข้างในอย่างประณีต
หนูไม่มีกรรไกร หนูจึงใช้ฟันกัดกระชากด้ายที่เย็บซับในอย่างสุดแรงจนปากระบม ในที่สุด ด้ายก็ขาดออก และกุญแจโลหะสีทองเหลืองโบราณดอกเล็กๆ ก็ร่วงใส่มือของหนู
หนูกำกุญแจไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ก้มลงจูบหน้าผากของยายเป็นครั้งสุดท้าย “ขอบคุณค่ะยาย… หนูจะรอดชีวิตให้ได้ ยายไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ”
รุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่
เช้าวันรุ่งขึ้น หนูเดินเท้าเข้าตัวเมืองด้วยเงินหนึ่งร้อยบาทที่พ่อทิ้งไว้ให้ หนูตรงไปยังธนาคารที่ระบุในจดหมาย ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของพนักงานที่เห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ เนื้อตัวมอมแมมเดินเข้ามาแจ้งความประสงค์ขอเปิดตู้เซฟฝากของ
แต่เมื่อหนูยื่นรหัสหลังจี้ไม้กางเขนและลูกกุญแจทองเหลือง พร้อมกับบัตรประชาชนเก่าของยายและใบสูติบัตรของหนู ผู้จัดการธนาคารก็รีบนำหนูเข้าไปยังห้องนิรภัยใต้ดินทันที
เมื่อตู้เซฟถูกเปิดออก… ข้างในนั้นมีซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึก ภายในบรรจุโฉนดที่ดินทำเลทองในตัวเมือง และปึกธนบัตรใบละหนึ่งพันเปโซเรียงกันเป็นตั้งๆ รวมเป็นเงินเกือบห้าแสนเปโซ!
หนูทรุดตัวลงกอดซองเอกสารนั้นร้องไห้โฮ… ยายไม่ได้แค่ทิ้งเงินไว้ให้ แต่ยายทิ้ง ‘ชีวิตใหม่’ และ ‘อิสรภาพ’ ไว้ให้หนู
สัปดาห์ต่อมา พ่อกับแม่โทรกลับมาหาหนูด้วยน้ำเสียงรำคาญใจเพื่อถามว่าเงินหนึ่งร้อยบาทหมดหรือยัง และบอกว่าคงจะไม่กลับไปหาอีกนาน หนูตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเด็ดเดี่ยวว่า…
“ไม่ต้องกลับมาแล้วค่ะ… หนูไม่อยู่บ้านหลังนี้แล้ว”
ก่อนที่พวกมันจะทันได้โวยวาย หนู กดวางสาย และถอดซิมการ์ดเก่าโยนทิ้งลงถังขยะทันที
ตอนนี้หนูอายุ 12 ปีแล้ว หนูย้ายมาอยู่ในตัวเมือง พักอยู่ในหอพักใกล้โรงเรียนมัธยมชื่อดัง โดยมีผู้จัดการธนาคารและทนายความของยายคอยเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ให้ตามคำสั่งเสียในพินัยกรรม ทุกครั้งที่หนูมองสร้อยคอทองคำในกระจก หนูจะระลึกอยู่เสมอว่า…
ในวันที่โลกทั้งใบใจร้ายกับหนู… ความรักและความฉลาดของยาย คือปาฏิหาริย์เดียวที่ช่วยชีวิตหนูไว้