ฉันเผลอโทรหาอาจารย์ที่เข้มงวดที่สุดโดยบังเอิญ

จบลงได้อย่างสมบูรณ์แบบและฟินจิกหมอนมากครับ! 🥰 ถือเป็นตอนจบที่น่ารักและอบอุ่นหัวใจมาก จากอาจารย์สายโหด (Terror Professor) กลายร่างเป็นคนคลั่งรักในพริบตา แถมยังมีน้องสาวตัวแสบกับเพื่อน ๆ ในคลาสมาเป็นพยานความรักแบบไม่ได้ตั้งใจอีกด้วย

เพื่อความต่อเนื่องและเต็มอิ่ม นี่คือ คำแปลภาษาไทยของเนื้อเรื่องส่วนจบ ที่คุณส่งมาครับ โดยยังคงใช้สำนวนนิยายรักโรแมนติก-คอมเมดี้ที่สนุกสนานและเข้าถึงอารมณ์เหมือนเดิมครับ:

ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ รู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นจัดราดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ใช่เพราะเสียงผู้หญิงที่อยู่ข้างนอกหรอกนะ แต่เป็นเพราะสายตาของเอเดรียนที่มองตรงมาหลังจากได้ยินเสียงนั้นต่างหาก

เขารู้ทันทีว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

“มารีเอล—”

แต่ฉันก้าวถอยหลังหนีก่อน “ยัยนั่นคือคนที่คุณบอกว่าเป็น ‘แค่กองมรดก’ เอ้ย ‘แค่น้องสาวบุญธรรม’ งั้นเหรอ?”

เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจมันเจ็บจี้ดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ใช่… เราคบกันแค่ในโลกออนไลน์ ใช่… เราไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา ฉันเชื่อมาตลอดว่าฉันคือคนพิเศษ ฉันให้ทั้งเวลา ความรัก และความไว้ใจทั้งหมดกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า และตอนนี้… จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสนิทสนมขนาดนี้ เหมือนเธอมีพื้นที่พิเศษในชีวิตของเขามาโดยตลอด

เอเดรียนหลับตาลงพลางถอนหายใจยาวราวกับกำลังปวดหัวอย่างหนัก “เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ”

ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “จริงเหรอคะ? มุกคลาสสิกจังเลยค่ะ ‘อาจารย์’”

เน้นคำว่า “อาจารย์” จนเอเดรียนหน้าตึงขึ้นมาทันที และในวินาทีนั้นเอง—

ประตูก็ถูกเปิดออก

ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามา ผมยาว ผิวขาว หน้าตาจิ้มลิ้ม ดูเด็กกว่าพวกเรานิดหน่อย พอเธอเห็นฉัน เธอก็กะพริบตาปริบ ๆ

“ออมจี (Omg)!” แล้วเธอก็อ้าปากค้างมองไปที่เอเดรียน “พี่คะ! ใช่คนนี้ปะเนี่ย?!”

เสียงของเธอประชดแก้วหูมาก เอเดรียนรีบยกมือขึ้นกุมขมับทันที “แอชลีย์ เงียบเลยนะ”

แต่ไม่ทันแล้ว ยัยน้องสาวรีบวิ่งเข้ามาสะกิดแขนฉันด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดขีด “พี่คะ! พี่คือ ‘เบบี๋’ ของพี่ชายหนูใช่ไหมคะเนี่ย?!”

ฉันอึดอัดจนพูดไม่ออก “…คะ?”

“โอ้มายก๊อด ตัวจริงพี่สวยมากเลยค่ะ!”

ฉันยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ส่วนเอเดรียนดูเหมือนอยากจะวาร์ปหายไปจากโลกนี้ด้วยความอับอาย “แอชลีย์” เขาส่งเสียงเตือน

แต่น้องสาวหาได้แคร์ไม่! “พี่คะ หนูคือคนหลังบ้านที่คอยช่วยพี่ชายทำเรื่องเด๋อ ๆ ในแชตเองค่ะ! หนูเป็นคนแต่งรูปโปรไฟล์คู่ให้พวกพี่เอง! แล้วหนูก็เป็นคนบอกให้พี่ชายส่งสติกเกอร์ร้องไห้อ้อนพี่ด้วย! แถมบางทีหนูยังเคยอัดเสียงผู้หญิงปลอม ๆ ส่งไปแกล้งเขาเลย!”

สมองของฉันเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ “…อะไรนะ?”

แอชลีย์รีบชี้ไปที่เอเดรียนเหมือนฟ้องครู “หนูสาบานเลย พี่ชายหนูนี่กากเรื่องความรักสุด ๆ ! เลือกข้อความบอกฝันดีส่งให้พี่ทีนึงคิดอยู่ 3 ชั่วโมง! วันไหนพี่ไม่ตอบแชตนะ เดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่นจนพื้นจะทะลุ! แถมบางทียังบังคับให้หนูช่วยอ่านแคปหน้าจอแชตของพวกพี่ด้วยเนี่ย!”

“แอชลีย์” คราวนี้เอเดรียนกดเสียงต่ำเน้นหนัก ใบหน้าของอาจารย์จอมโหดที่คนทั้งมหาลัยคิดว่าเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก บัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู และเป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้มองเขาเป็นอาจารย์สุดโหด… แต่เห็นเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเขินอายจนทำตัวไม่ถูกเพราะโดนแฉความจริง

ฉันหันไปมองเอเดรียน เขายืนเงียบ แต่เห็นได้ชัดว่าสันกรามของเขาเกร็งแน่น เหมือนกำลังกลัวว่าฉันจะรู้สึกยังไง ตอนนั้นเองที่ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้…

• ทุกคืนที่เขาคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันอ่านหนังสือสอบ

• ทุกครั้งที่เขาคอยอยู่ดึกเพื่อรอให้ฉันทำโปรเจกต์เสร็จ

• ทุกสายวอยซ์คอลที่เขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน

และถึงแม้ว่าวันนี้ความจะแตก… เขาก็ไม่ได้บล็อกฉัน ไม่ได้วิ่งหนี และไม่ได้โกหกด้วย

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ “จริง ๆ เหรอคะ…” ฉันกลืนน้ำลาย “ที่คุณไม่มีแฟนคนอื่นเลยนอกจากฉัน?”

เขาจ้องตาฉันตรง ๆ “ไม่มี” “ไม่เคยมีใครเลยตั้งแต่เราคบกัน” “ฉันจริงจังกับเธอตั้งแต่เริ่มต้นนะ”

หัวใจของฉันเต้นโครมคราม น่าโมโหชะมัด… เพราะดูเหมือนเขาจะพูดความจริง พวกเรายืนสบตากันเงียบ ๆ จนกระทั่ง—

“ไอ๊ยยยยยยยยยยย!”

พวกเราหันขวับไปมองแอชลีย์ทันที เธอกำลังยกมือถือขึ้นมาตั้งกล้อง “หนูถ่ายวิดีโอไว้หมดแล้วนะพี่สะใภ้ ยิ้มให้กล้องหน่อยยย”

“แอชลีย์” “โอเค ๆ ไปก็ได้!” เธอกลั้วหัวเราะแล้วก้าวถอยหลังออกไป แต่ก่อนจะปิดประตู เธอยังไม่วายโผล่หน้ามาแซวอีก “พี่ชาย สู้ ๆ นะ! ส่วนพี่สาว…” เธอขยิบตาให้ฉัน “พี่น่ารักกว่าที่พวกเราคิดไว้ซะอีก!”

แล้วเธอก็วิ่งปรู๊ดหายไป ทิ้งให้เราสองคนอยู่ในห้องพักครูที่เงียบสงัด ไม่รู้ทำไม… คราวนี้ฉันถึงรู้สึกตื่นเต้นและประหม่ายิ่งกว่าตอนแรกซะอีก

เอเดรียนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “…ยังโกรธอยู่ไหม?”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่น้ำเสียงของอาจารย์อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มอันคุ้นเคยของผู้ชายที่กล่อมฉันนอนทุกคืน หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“นิดหน่อยค่ะ”

เขาพยักหน้ารับทันที “ดาเซิร์ฟ (Dasurv – สมควรแล้ว)” ฉันกะพริบตาปริบ ๆ “คะ?” “ผมสมควรโดนแล้วล่ะ” เขาเกาต้นคอแก้เขิน “ผมควรจะบอกเธอให้เร็วกว่านี้… แต่ผมแค่กลัว” “กลัวอะไรคะ?”

เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่เขาจะตอบ “เพราะผมเป็นอาจารย์ของเธอ ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง และกลัวว่าเธอจะกลัวผม แต่ตอนที่คุยกันในโลกออนไลน์ครั้งแรก…” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอคือลูกศิษย์ของผม”

ฉันค่อย ๆ เงียบเสียงลง มันก็จริงของเขา เราเจอกันในเกมออนไลน์ ไม่มีใครบอกชื่อจริงหรือสถานะตั้งแต่แรก และพอเวลาผ่านไป… ความผูกพันของเรามันก็สำคัญกว่าชื่อจริงไปแล้ว

“แต่ว่า…” ฉันถามอย่างระมัดระวัง “ทำไมในห้องเรียนต้องดุขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?”

เอเดรียนหลับตาลงพลางถอนหายใจยาว “เพราะถ้าผมไม่ดุเธอ… มันจะไม่ยุติธรรมกับนักศึกษาคนอื่นในคลาส”

ฉันชะงักไป

“เธอรู้ไหม ตั้งแต่โทรศัพท์ของผมดังขึ้นกลางห้องเรียนเมื่อกี้ ผมแทบอยากจะยื่นใบลาออกเพราะความอายเลยนะ”

ฉันกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ ส่วนเอเดรียนได้แต่ส่ายหัวขำ ๆ “แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…” เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ไม่ได้ใกล้จนน่าอึดอัด แต่ใกล้พอที่จะทำให้ฉันได้ยินเสียงของเขาชัดเจน “ผมกลัวมากกว่า… กลัวว่าเธอจะตีตัวออกห่างจากผม”

ความรู้สึกอึ่น ๆ ในอกพลันสลายไป เพราะรับรู้ได้ถึงความจริงใจของเขา และเอาเข้าจริง… ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ถึงจะตกใจ ถึงจะอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีแค่ไหน… แต่ฉันก็ตัดใจเลิกคุยกับเขาไม่ได้หรอก เพราะฉันตกหลุมรักเขาไปแล้ว ตั้งแต่ก่อนจะรู้ว่าเขาเป็นใครเสียอีก

ฉันถอนหายใจเบา ๆ “อาจารย์คะ…” เขาทำหน้าเหยเกทันที “โอ๊ย เจ็บจี้ด” ฉันหลุดขำ “เอเดรียน”

ดูเหมือนเขาจะกลับมาหายใจทั่วท้องได้อีกครั้ง เขายิ้มออกมา… และให้ตายเถอะ! เวลาเขาเผยยิ้มจริง ๆ มันดาเมจรุนแรงและน่ากลัวกว่าตอนทำหน้าดุหลายเท่าเลย!

“ให้ผมไปส่งที่บ้านได้ไหม?” เขาถาม “ถือเป็นการขอโทษ” ฉันแกล้งทำเป็นคิด “อืม… ก็ต้องดูซ่อนเงื่อนก่อนว่าจะพาส่งทางไหน” “เธออยากไปไหนล่ะ?” “ชานมไข่มุกค่ะ” “ได้เลย” “แล้วก็ดินเนอร์ด้วย” “จัดไปครับ” “แล้วก็… ต้องคืนคะแนนเช็กชื่อให้ฉันด้วยนะ”

จู่ ๆ เขาก็เงียบไป ฉันเลิกคิ้วสูง “อ้าว ว้าว… โหมดอาจารย์เข้าสิงอีกแล้วเหรอคะ?”

เขาคลี่ยิ้มพลางส่ายหัว “ในคลาสไม่มีสิทธิพิเศษให้ใครครับ… แต่ว่า…” เขาก้มลงมากระซิบใกล้ ๆ หูของฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา— “ผมสามารถติวให้เธอเป็นการส่วนตัวได้นะ ติวจนกว่าเธอจะได้คะแนนท็อปของห้องเลยดีไหม?”

หน้าของฉันแดงแจ๋จนร้อนฉ่า และก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไรออกไป—

“เห้ยยยยยยย!”

เสียงตะโกนดังมาจากนอกห้องพักครู พวกเราหันขวับไปมองพร้อมกัน… เพื่อน ๆ ร่วมชั้นเกือบทั้งคลาส รวมทั้งรูมเมตของฉัน กำลังเกาะขอบหน้าต่างแอบดูกันอยู่อย่างพร้อมเพรียง ทุกคนถือโทรศัพท์มือถือในมือ และที่แย่ที่สุดคือ… ดูเหมือนพวกเขากำลังไลฟ์สดอยู่ด้วย!

“เช็ดเข้! เรื่องจริงว่ะ!” “คุณหนูมารีเอลแอบคบกับอาจารย์สุดโหดหลังไมค์จริง ๆ ด้วย!” “คู่นี้เรือหลวง! ฉันพายสุดใจ!” “อาจารย์เอเดรียน ยิ้มอีกรอบหน่อยครับ!”

คราวนี้ฉันแดงแปร๊ดลามไปจนถึงคอ ส่วนเอเดรียนได้แต่หลับตาแน่นอย่างยอมจำนน จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ดึงตัวฉันให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเขา ราวกับจะช่วยบังกล้องให้กับฉัน และเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินอาจารย์สุดโหดของมหาลัยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งเอ็นดูกึ่งยอมแพ้ว่า…

“ไอ้พวกตัวแสบ…” “เลิกดูกันได้แล้ว” “นี่แฟนผม”

หวังว่าเรื่องแปลนี้จะทำให้คุณเพลิดเพลินนะครับ! มาร่วมลุ้นไปกับความรักของอาจารย์เอเดรียนและมารีเอลกันต่อในจินตนาการเลยครับ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีและมีความสุขมาก ๆ เช่นกันครับ! 🌸