คฤหาสน์ของตระกูลเด คาสโตร ในย่านอาลาบังไม่ใช่บ้าน แต่มันคือป้อมปราการแห่งอำนาจและความรุนแรงที่ถูกฉาบไว้ด้วยวอลเปเปอร์ราคาแพงและพรมเนื้อนุ่ม ทุกย่างก้าวที่ฉันเหยียบลงบนพื้นอันหรูหรานั้น ราวกับการย่างกรายเข้าสู่สนามรบที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีแม้จะไม่เคยมาเหยียบเลยก็ตาม ที่นี่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของราฟาเอล ปนเปกับกลิ่นเหล้าที่น่าสะอิดสะเอียนและกลิ่นอายของความโกรธแค้นอันยาวนาน
ฉันเห็นลูหน่านั่งอยู่ที่มุมหนึ่งในห้องนั่งเล่น แกกำลังกอดตุ๊กตาที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง เมื่อแกเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคู่นั้นไม่มีรอยยิ้มเลย มันเป็นแววตาของเด็กที่ดูโตเกินวัย อ่อนล้า และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ตอนนั้นเอง ราวกับมีบางสิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการในใจของฉัน มันคือความโกรธที่ถูกควบคุมมาอย่างดี และมันคมกริบราวกับใบมีดโกน
— “คุณแม่เหรอคะ?” แกกระซิบแผ่วเบา ลังเลว่าฉันคือแม่ของแกจริงไหม
ฉันเดินเข้าไปใกล้และลูบแก้มของแกเบาๆ ฉันไม่ได้ร้องไห้ น้ำตามีไว้สำหรับคนที่อ่อนแอและไร้ทางสู้เท่านั้น “ไปนอนเถอะนะลูก รัก ของทุกอย่างแม่จะเป็นคนจัดการเอง”
ฉันพาลูน่าไปส่งที่ห้องและล็อกประตูจากด้านนอก เมื่อเดินกลับลงมาข้างล่าง ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของราฟาเอล มันหนักขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ น้ำเสียงของเขาดังลั่น เต็มไปด้วยความโอหังของคนที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าโลกเพียงเพราะใช้นามสกุลนี้
— “อัลเธีย! ข้าวเย็นอยู่ไหน?! แล้วทำไมห้องยัยเด็กนั่นถึงเงียบกริบแบบนั้น?!” เขาตะโกนลั่นขณะเดินลงบันไดมา ในมือถือแก้ววิสกี้
พอเขาเห็นฉัน เขาก็ชะงักไป เขาจ้องมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า พยายามมองหาว่าทำไมท่าทางของฉันถึงดูเปลี่ยนไป ทำไมฉันถึงไม่ยอมก้มหัวให้เสียงตวาดของเขาอีกแล้ว
— “อะไร?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เดี๋ยวนี้กล้าสบตาฉันแล้วเหรอ?”
ฉันไม่ตอบ แต่ค่อยๆ วางกระเป๋าเงินของอัลเธียลงบนโต๊ะ ฉันเดินเข้าหาเขา ไม่ช้า และไม่เร็วเกินไป เพื่อให้เขาเห็นทุกการเคลื่อนไหว—ความสุขุมของฉันในตอนนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ เสียอีก
— “ราฟาเอล” ฉันพูดขึ้น น้ำเสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กระทบกับแก้ว
เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งและโหดร้าย
— “อยากโดนตบอีกใช่ไหม? หรืออยากให้ฉันจับหัวเธอกดน้ำอีก?”
เขายกมือขึ้นพร้อมที่จะทำร้ายฉันเหมือนอย่างที่ทำกับอัลเธียอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่คราวนี้หมัดนั้นไม่ถูกเป้าหมายอีกต่อไป เพียงเสี้ยววินาที ฉันคว้าข้อมือของเขาไว้หมับ แม้เขาจะตัวใหญ่และควรจะมีแรงมากกว่า แต่ร่างกายของฉันคือผลลัพธ์ของการฝึกฝนและเตรียมพร้อมมาตลอด 8 ปี
ฉันได้ยินเสียงกระดูกของเขาซัดเกรียบอยู่ใต้แรงบีบของมือฉัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่แค่เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะความจริงที่ว่า ผู้หญิงที่เขาเคยข่มขู่บัดนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เขาจะรังแกในห้องน้ำได้อีกต่อไป
— “คนที่แกกำลังคุยด้วย ไม่ใช่อัลเธีย” ฉันกระซิบที่ข้างหูของเขา พร้อมกับบิดแขนของเขาจนเขาทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น
— “แกเป็นใครวะ?!” เขาตะโกนลั่น พยายามดิ้นรนขัดขืนเหมือนสัตว์ร้ายที่จนมุม
— “ฉันคือฝันร้ายที่แกสมควรได้รับมาตั้งนานแล้ว” ฉันตอบ
ฉันยังไม่ฆ่าเขาในทันที ทันใดนั้นยังไม่ถึงเวลา ฉันบังคับให้เขาคุกเข่าอ้อนวอน มองดูน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาคู่นั้นที่เคยทำร้ายคนอื่น ฉันคืนความเจ็บปวดทุกอย่างที่พี่สาวของฉันเคยได้รับตลอด 8 ปี กลับคืนให้มันทั้งหมดภายในเวลาเพียง 10 นาที
แม่และน้องสาวของราฟาเอลเดินเข้ามาพอดี พวกเขายืนตัวสั่นเทาอยู่ที่ประตู ไม่ยากจะเชื่อสายตาว่าอัลเธียผู้ “อ่อนแอ” จะกลายเป็นผู้น่ากลัวได้ถึงเพียงนี้
— “พวกแกห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด” ฉันบอกพวกมันขณะที่ปรายตา มองราฟาเอลที่นอนคลานอยู่บนพื้น “พวกแกคือรายต่อไป พวกแกต้องอยู่ดูให้เต็มตาในขณะที่ฉันกำลังจะสะสางทุกอย่างที่พวกแกเคยเริ่มไว้”
พวกมันไม่มีสิทธิ์โทรหาใคร และจะไม่มีโรงพยาบาลไหนรับรักษาพวกมัน เพราะในค่ำคืนนี้ ความยุติธรรมไม่ได้ถูกเขียนไว้ในหนังสือจำพวกกฎหมาย ความยุติธรรมกำลังยืนเด่นอยู่ตรงหน้าพวกมัน พร้อมกับความจริง และพร้อมที่จะจบทุกสิ่งทุกอย่าง
อีกเดี๋ยว ฉันจะพาลูน่าออกไปจากบ้านหลังนี้ และฉันจะไปรับอัลเธียออกมาจากโรงพยาบาล แต่ก่อนอื่น ราฟาเอลต้องเรียนรู้เสียก่อนว่า คนที่พวกแกตราหน้าว่า “บ้า” ไม่ได้ถูกขังไว้ตลอดกาล คนบ้าอย่างฉันหลุดออกมาเพื่อชำระล้างความโสโครกของโลกใบนี้
และในคืนนี้ บ้านหลังนี้จะต้องสะอาดเอี่ยม หลังจากนี้ไป จะไม่มีคนในตระกูลเด คาสโตร หน้าไหนลุกขึ้นมารังแกผู้หญิงคนอื่นได้อีก
เมื่อฉันก้าวพ้นประตูบ้านมาพร้อมกับอุ้มลูน่าไว้ในอ้อมแขน พวกเราพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ใช่ในฐานะ “เหยื่อ” อีกต่อไป แต่ในฐานะของคนที่รู้ซึ้งถึงคุณค่าของทุกๆ ลมหายใจ
นรกบนดินได้จบสิ้นลงแล้ว พรุ่งนี้พระอาทิตย์จะสาดส่อง และเป็นครั้งแรกที่แสงตะวันนั้นจะไม่ถูกบดบังด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป
อ่านเนื้อเรื่องตอนต่อไปได้ที่ช่องความคิดเห็น ในส่วนของคอมเมนต์ ให้เลือก “ความคิดเห็นทั้งหมด” เพื่ออ่านตอนต่อไปของเรื่องราวนี้…