นี่คือตอนต่อจนจบของเรื่องราวความแค้นและการทวงคืนของราฟาเอลครับ
บทเรียนของคนทรยศ (ตอนจบ)
ความเงียบในห้องนั่งเล่นน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มรอยสักเต็มตัว—ที่เพิ่งตวาดด่าโจชัวไปเมื่อครู่—เค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความกลัว พลางลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับราฟาเอล
“มึงเป็นใครวะ? เข้ามาบ้านคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไง?” มันเบ่งกล้ามขู่
ราฟาเอลไม่ตอบ สายตาของเขาไม่ได้มองชายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเบียนก้า ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นตรงดิ่งไปที่ครัว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าโจชัว จับมือที่สั่นเทาและหยาบกร้านของน้องชายขึ้นมาดู น้ำตาของลูกผู้ชายที่กักเก็บมา 6 ปีเกือบจะไหลออกมาเมื่อเห็นรอยแผลและรอยช้ำตามแขนของน้อง
“พี่ขอโทษนะโจชัว… พี่กลับมาขี่ม้าขาวช่วยแกช้าไป” ราฟาเอลพึมบำ เสียงของเขาสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“พี่ครับ… ผมกลัว…” โจชัวสะอื้น
ราฟาเอลพยุงน้องชายให้ลุกขึ้น “ไปเก็บเสื้อผ้าของแกซะ อะไรที่เป็นของเรา เอาออกมาให้หมด ส่วนอะไรที่ใช้เงินของพี่ซื้อ… ทิ้งมันไว้ที่นี่”
หน้ากากที่หลุดลอย
เมื่อเห็นว่าราฟาเอลเมินเฉย ชายรอยสักก็เริ่มโมโห มันเดินเข้ามาผลักอกราฟาเอล “กูถามว่ามึงเป็นใคร! หูหนวกเหรอวะ? เบียนก้า! บอกเพื่อนมึงดิ้ว่าไอ้บ้านี่มันเป็นใคร?!”
เบียนก้าหน้าซีดจนเหมือนศพ เธอรีบวิ่งเข้ามาฉุดแขนของชายคนนั้นไว้ “เจฟฟ์… หยุดก่อน… นี่… นี่คือราฟาเอล สามีฉันเอง”
คำว่า “สามี” ทำเอาคนทั้งห้องนั่งเล่นถึงกับอ้าปากค้าง กลุ่มเพื่อนที่ร่วมวงดื่มเหล้าเริ่มเลิกลั่กและทยอยเก็บของหนีออกไปจากห้องทีละคน จนเหลือเพียงเจฟฟ์ เบียนก้า และราฟาเอล
“อ๋อ… ผัวจากแคนาดาเหรอ?” เจฟฟ์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย้ยหยัน ทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้าคือคนส่งเงิน “มาก็ดีละ ไอ้สัญญาโอนกรรมสิทธิ์คอนโดเนี่ย เบียนก้าบอกว่ามึงยอมเซ็นต์มอบอำนาจให้แล้ว เหลือแค่เซ็นต์ชื่อตรงนี้ คอนโดนี้จะได้เป็นชื่อของเบียนก้า (และของกู) เต็มตัว มึงทำงานเมืองนอกต่อไปเหอะ อย่ามาขัดขวางอนาคตธุรกิจของเราเลย”
ราฟาเอลหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดู มันคือหนังสือมอบอำนาจปลอมที่เบียนก้าพยายามจะหักหลังแอบโอนคอนโดราคาหลายสิบล้านนี้ไปเป็นของตัวเองเพื่อเสวยสุขกับชู้รัก
ราฟาเอลหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เบียนก้าเคยได้ยินมาในชีวิต
“ธุรกิจของพวกแกงั้นเหรอ?” ราฟาเอลหันไปมองเบียนก้า “เงินสองแสนกว่าบาทที่ฉันส่งมาให้ทุกเดือน แฟลตฟอร์มธุรกิจออนไลน์ที่เธออ้างว่ากำลังรุ่งเรือง… ที่แท้เธอก็เอาเงินกูมาปรนเปรอไอ้แมงดาตัวนี้ แล้วปล่อยให้น้องชายกูต้องอยู่อย่างอดๆ อยากๆ เป็นคนรับใช้พวกมึงงั้นเหรอ?!”
“ราฟคะ… มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ!” เบียนก้าพยายามจะเข้ามาเกาะแขน บีบน้ำตา “ฉันจำเป็นต้องมีหุ้นส่วน เจฟฟ์เขาแค่มาช่วยงาน ส่วนโจชัว… โจชัวเขาอยากช่วยงานบ้านเองต่างหาก!”
“ตอแหล!!” ราฟาเอลตวาดลั่นจนเบียนก้าสะดุ้งสุดตัว “คิดว่าฉันโง่มากใช่ไหม? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันยอมเป็นคนโง่เพราะฉันรักเธอ! แต่จำไว้รักษานะเบียนก้า… คนที่ยอมเงียบ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีสมอง!”
การเอาคืนที่สาสม
ราฟาเอลหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพง สายถูกต่อสายตรงไปยังใครบางคน
“สวัสดีครับผู้จัดการ ผมราฟาเอลนะครับ… ใช่ครับ ผมมาถึงคอนโดแล้ว… รบกวนดำเนินการ ‘ระงับและอายัด’ บัญชีเงินฝากร่วมทั้งหมดที่มีชื่อของเบียนก้าทันทีครับ รวมถึงบัตรเครดิตเสริมทุกใบด้วยครับ… ใช่ครับ ขอบคุณมากครับ”
เบียนก้าตาโต “ราฟ! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ! เงินในบัญชีนั้นมันเป็นเงินหมุนเวียนธุรกิจของฉันนะ!”
“เงินของ ‘เธอ’ หรือเงินของ ‘ฉัน’ กันแน่?” ราฟาเอลถามเสียงเรียบ จากนั้นเขาก็กดโทรหาอีกสาย “สวัสดีครับนิติบุคคลคอนโด ผมเจ้าของห้อง… รบกวนส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขึ้นมาที่ห้องผมด่วนครับ มีผู้บุกรุกสองคนกำลังสร้างความรำคาญ”
เจฟฟ์เริ่มลนลาน มันพยายามจะเดินเข้ามาหาเรื่อง “มึงคิดว่ามึงเจ๋งนักเหรอไอ้เหี้ย!”
แต่ราฟาเอลไม่ได้มามือเปล่า เขาหยิบซองเอกสารอีกซองออกจากกระเป๋าเดินทาง มันคือหลักฐานการสืบทรัพย์ เส้นทางการเงิน และภาพถ่ายชู้สาวระหว่างเบียนก้ากับเจฟฟ์ที่เขาจ้างนักสืบเอกชนตามสืบมาได้สักพักใหญ่แล้วก่อนที่จะตัดสินใจบินกลับมา
“ในซองนี้คือหลักฐานการฟ้องหย่า และฟ้องชู้” ราฟาเอลโยนเอกสารใส่หน้าเจฟฟ์ “เงินทุกบาทที่พวกมึงยักยอกไป เงินที่มึงเอาไปซื้อรถ ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม กูจะฟ้องร้องเอาคืนทุกบาททุกสตางค์ เตรียมหาทนายเก่งๆ ไว้เถอะ… อ้อ แล้วคอนโดนี้ กูขายดาวน์เปลี่ยนมือให้คนอื่นเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกมึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในตึกนี้ด้วยซ้ำ!”
จุดจบของคนทรยศ
เมื่อความจริงปรากฏว่าราฟาเอลตัดท่อน้ำเลี้ยงทุกอย่าง และกำลังจะดำเนินคดีจนพวกเธอต้องหมดตัว เจฟฟ์ที่เคยทำเป็นนักเลงโตก็หันไปตวาดใส่เบียนก้าทันที
“อีเบียนก้า! ไหนมึงบอกผัวมึงโง่เคี้ยวง่ายไงวะ! เพราะมึงคนเดียวเลยที่ทำให้กูต้องซวยไปด้วย!” เจฟฟ์ผลักเบียนก้าจนล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไป ทิ้งให้เบียนก้านั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้นเพียงลำพัง
เบียนก้าคลานเข้ามากอดขาของราฟาเอล “ที่รัก… ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษ! ให้โอกาสฉันเถอะนะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะราฟ… คุณรักฉันไม่ใช่เหรอ?!”
ราฟาเอลสลัดขาออกจากการเกาะกุมอย่างไร้เยื่อใย เขามองผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและสมเพช
“ความรักของฉันมันตายไปตั้งแต่วินาทีที่ฉันเห็นน้องชายตัวเองยืนตัวสั่นอยู่ในครัวแล้วเบียนก้า” ราฟาเอลพูดเสียงเย็น “จงมีความสุขกับสิ่งของแบรนด์เนมที่เธอเหลืออยู่เถอะนะ… เพราะหลังจากนี้ ชีวิตของเธอจะรู้จักคำว่า ‘ตกนรกทั้งเป็น’ ของจริง”
โจชัวเดินออกมาจากห้องพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ราฟาเอลหันไปโอบไหล่น้องชาย ทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้ด้วยความสิ้นหวังของเบียนก้าที่ดังไล่หลังมา
6 ปีแห่งความลำบากในต่างแดนจบลงแล้ว… ต่อจากนี้ไป ราฟาเอลจะใช้ชีวิตเพื่อตัวเองและน้องชาย ส่วนคนที่ทรยศต่อความรักและความไว้ใจของเขา ก็ต้องชดใช้กรรมในคุกและในความยากจนไปตลอดชีวิต!