สะใภ้แสนล้าน: วันที่พวกเธอหัวเราะ คือวันที่กองทัพมาเยือน (Part 2 – ตอนจบ)
บทที่ 5: อำนาจที่แท้จริง
บรรยากาศในอาณาเขตคฤหาสน์ตระกูลศจีเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถหุ้มเกราะและเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ยังคงดังกระหึ่ม “พลเอกอัครเดช” ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทัพ เดินนำหน้าแถวทหารหน่วยรบพิเศษเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าแววตากลับดุดันจนไม่มีใครกล้าสบตา
“คุณ… คุณเป็นใครกัน?!” คุณหญิงศจีพยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทา ลุกขึ้นยืนถามด้วยเสียงที่แหบพร่า ขณะที่ดาริน ลูกสาวของเธอแอบหลบอยู่ข้างหลังด้วยความหวาดกลัว
พลเอกอัครเดชไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขารีบหันไปหา “รินรดา” ลูกสาวเพียงคนเดียวที่กำลังถูกพยุงโดยแพทย์ทหารหญิงทันที
“ริน… ลูกพ่อ เจ็บตรงไหนไหม? หลานของพ่อเป็นยังไงบ้าง?!” น้ำเสียงของผู้นำกองทัพเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใยในพริบตา
“รินไม่เป็นไรมากค่ะคุณพ่อ… แค่ตกใจและเจ็บท้องเตือนนิดหน่อยค่ะ” รินรดาตอบพลางปาดน้ำตา แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แต่สายตาที่เธอมองไปยังอดีตแม่สามีและพี่สามีกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของกวางน้อยที่ยอมให้รังแกอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของหงส์เหนือมังกร
เมื่อได้ยินคำว่า “คุณพ่อ” หลุดออกมาจากปากของรินรดา คุณหญิงศจีและดารินถึงกับเบิกตากว้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ!
“ละ… ลูกสาวงั้นเหรอ?! ยายเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้… เป็นลูกสาวของนายพล?!” ดารินอุทานออกมาเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีขาวราวกับกระดาษ
บทที่ 6: บทลงโทษจากกองทัพ
พลเอกอัครเดชหันกลับมามองสองแม่ลูกตระกูลศจี สายตาของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขั้วโลก
“พวกเจ้าเมืองตระกูลศจี… พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรที่มาเหยียบย่ำดวงใจของฉัน!” เสียงตวาดของพลเอกทำเอาคุณหญิงศจีเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง “ฉันยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับภานุ เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนดีและรักลูกสาวฉันจริง รินรดาขอร้องไม่ให้ฉันเข้ามายุ่งเกี่ยวเพราะอยากใช้ชีวิตเรียบง่าย… แต่พวกแกกลับคิดว่าเธอไม่มีทางสู้ และรังแกเธอตอนที่เธอกำลังท้องแก่และสูญเสียสามี!”
“ทะ… ท่านนายพลคะ! ดิฉันผิดไปแล้วค่ะ! ดิฉันไม่ทราบจริงๆ!” คุณหญิงศจีคลานเข้ามากราบแทบเท้าของพลเอกอัครเดช น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวตาย “ถ้าดิฉันรู้ว่ารินรดาเป็นลูกสาวของท่าน ดิฉันจะเทิดทูนเธออย่างดีที่สุดเลยค่ะ! ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถอะค่ะ!”
“เทิดทูนงั้นเหรอ? ถ้าเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา พวกแกก็คงจะเหยียบย่ำเธอจนตายใช่ไหม?!” รินรดาพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยว “ตอนที่รินขอร้องพวกคุณ ขอแค่รินได้ฟังสวดศพพี่ภานุ พวกคุณหัวเราะสะใจและโยนรินออกมากลางสายฝน… ความเมตตาของพวกคุณอยู่ที่ไหน?!”
พลเอกอัครเดชไม่รอช้า หันไปสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชาทันที
“ผู้พัน! สั่งการลงไป… ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลศจีที่เกี่ยวพันกับการทุจริตเชิงพาณิชย์ตรวจสอบย้อนหลังทั้งหมด! และสายการบิน รวมถึงธุรกิจทั้งหมดในเครือตระกูลนี้… สั่งปิดปรับปรุงเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยอย่างไม่มีกำหนดตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!”
“รับทราบครับท่าน!” ผู้พันรับคำสั่งและกดโทรศัพท์สั่งการทันที
เพียงไม่ถึงสามนาที โทรศัพท์มือถือของคุณหญิงศจีและดารินก็ดังขึ้นไม่หยุด สายจากธนาคาร สายจากผู้ถือหุ้น และสายจากทนายความตระกูล ต่างโทรมาแจ้งข่าวร้ายว่า ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัด และหุ้นของบริษัทดิ่งลงเหวในพริบตา ตระกูลศจีล้มละลายแล้ว!
บทที่ 7: งานศพที่สมเกียรติ และจุดจบของคนทรยศ
“ส่วนงานศพของภานุ… เขาคือลูกเขยของฉัน เขาคือพ่อของหลานฉัน” พลเอกอัครเดชประกาศ “ฉันจะย้ายร่างของเขาไปประกอบพิธีทางศาสนาที่วัดหลวงของกองทัพ และจัดงานให้อย่างสมเกียรติที่สุดในฐานะตระกูลทหาร!”
ทหารหน่วยรบพิเศษเดินเข้าไปในตึกใหญ่ นำโลงศพของภานุออกมาอย่างทะนุถนอมและสมเกียรติ โดยมีรินรดายืนมองด้วยความซาบซึ้งใจ
คุณหญิงศจีและดารินได้แต่รวบรวมเศษก้อนหินและเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พวกเธอถูกทหารไล่ออกจากคฤหาสน์ของตัวเองที่กำลังจะถูกยึดทรัพย์ จากเศรษฐีนีผู้ลากมากดีในพริบตากลับกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว ต้องไปอาศัยอยู่ใต้สะพานลอย ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของประชาชนที่รู้ข่าวการกดขี่สะใภ้ของพวกเธอ
บทส่งท้าย: ชีวิตใหม่ของรินรดา
หนึ่งเดือนต่อมา…
ที่โรงพยาบาลทหารชั้นนำของประเทศ รินรดาได้ให้กำเนิดทารกเพศชายหน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวขาวสะอาดสะอ้านเหมือนภานุผู้เป็นพ่อ และมีแววตาที่เด็ดเดี่ยวเหมือนพลเอกอัครเดชผู้เป็นตา
พลเอกอัครเดชอุ้มหลานชายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนด้วยความทะนุถนอม โดยมีรินรดานั่งยิ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วยพร้อมกับดูภาพถ่ายของภานุ
“พี่ภานุคะ… รินและลูกปลอดภัยดีแล้วนะคะ คุณพ่อดูแลเราอย่างดีที่สุด ต่อจากนี้ไปจะไม่มีใครหน้ารไหนมารังแกลูกของเราได้อีกแล้วค่ะ…” รินรดารำพึงในใจ พร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างรถพยาบาล ที่ซึ่งมีอนาคตอันสดใสและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเกียรติยศรอเธอและลูกชายอยู่