เสียงหัวเราะหลังความตาย: บทเรียนสุดท้ายของคนโลภ

นี่คือตอนต่อจนจบเรื่อง (Next part until end) ที่จะเพิ่มความสะใจและบทสรุปอันเด็ดขาดครับ:

ตอนจบ: จุดจบของคนโลภ และชีวิตใหม่ที่ไร้เงาปีศาจ

หลังจากที่ฉันลากกระเป๋าเดินทางก้าวพ้นประตูบ้านหลังนั้นมา เสียงกรีดร้องด้วยความสติแตกของแม่สามีและเสียงทะเลาะตบตีกันเองของเหล่าญาติ ๆ ทั้ง 8 คนยังคงดังไล่หลังมาแว่ว ๆ แต่ฉันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของฉันจะไม่มีวันเกี่ยวข้องกับคนใจบาปพวกนี้อีกแล้ว

1 เดือนต่อมา: นรกบนดินของคนโลภ

ฉันย้ายมาอยู่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองชั่วคราว พร้อมกับจ้างทนายความฝีมือดีที่สุดเพื่อติดตามผลลัพธ์ของดักที่แบรดลีย์วางเอาไว้ ซึ่งรายงานที่ฉันได้รับในแต่ละสัปดาห์มันช่างคุ้มค่ากับที่แบรดลีย์วางแผนอย่างเหน็ดเหนื่อยก่อนตายจริง ๆ

• บ้านหลังใหญ่ถูกยึด: บ้านที่เป็นชนวนเหตุแห่งความโลภถูกเจ้าหนี้นอกระบบเข้ายึดทันที แต่เนื่องจากมูลค่าบ้านไม่เพียงพอต่อการหักหนี้รวมดอกเบี้ยเกือบ 20 ล้านบาท ทำให้ฝันที่จะมีบ้านหรูของพวกเขาพังทลายในพริบตา

• โดนตามล่าจนไม่มีที่ซุกหัวนอน: แม่สามีและญาติทั้ง 8 คนถูกเจ้าหนี้โหดส่งคนตามประกบและข่มขู่ไม่เว้นแต่ละวัน พวกเขาต้องขายทรัพย์สินส่วนตัวทุกอย่างที่มี ทั้งรถ ทองคำ และเงินเก็บทั้งชีวิตเพื่อมาใช้หนี้ แต่ก็ยังไม่พอ

• ตระกูลแตกแยก: ความโลภกลายเป็นความเกลียดชัง ญาติ ๆ ต่างโทษกันไปมา บางคนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเองเพื่อเกี่ยงความรับผิดชอบเรื่องเงินค้ำประกัน จนสุดท้ายความสัมพันธ์ของเครือญาติที่เคยเหนียวแน่นเพื่อหวังผลประโยชน์ก็พังพินาศไม่มีชิ้นดี

มีอยู่ครั้งหนึ่ง แม่สามีพยายามโทรศัพท์มาหาฉันด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและร้องไห้ฟูมฟายเพื่อขอความช่วยเหลือ: “ลูกสะใภ้… แม่ขอโทษ แม่ผิดไปแล้ว ช่วยเจียดเงินประกันของแบรดลีย์มาช่วยแม่สักล้านสองล้านเถอะนะ ไม่งั้นพวกมันฆ่าแม่แน่ๆ…”

ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เยือกเย็น: “ตอนที่แบรดลีย์ป่วยใกล้ตาย คุณแม่ไม่เคยมาดูดำดูดีเลยสักครั้ง แถมพองานศพเสร็จก็รีบมาไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา… เงินของแบรดลีย์มีไว้สำหรับคนที่รักเขาจริง ๆ เท่านั้นค่ะคุณแม่ ไม่ใช่มีไว้ให้พวกปลิงสูบเลือด… อ้อ แล้วไม่ต้องโทรมาอีกนะคะ เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณแม่จะได้ยินเสียงฉัน”

หลังจากพูดจบ ฉันก็กดวางสายและบล็อกเบอร์ทันทีโดยไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย

บทสรุป: การเดินทางครั้งใหม่

เมื่อเคลียร์ทุกอย่างในประเทศเสร็จสิ้น ฉันเดินทางไปยังสนามบินเพื่อบินลัดฟ้าสู่ต่างประเทศ เงินประกันชีวิต 10 ล้านบาทที่คุณแบรดลีย์ทิ้งไว้ให้บวกกับเงินเก็บส่วนตัวของฉัน มันมากพอที่จะทำให้ฉันเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างสุขสบายในเมืองที่ฉันและแบรดลีย์เคยฝันว่าอยากจะไปอยู่ด้วยกัน

ก่อนที่เครื่องบินจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉันหยิบล็อกเก็ตห้อยคอที่มีรูปของแบรดลีย์ขึ้นมาจูบเบา ๆ

“ขอบคุณนะคะแบรดลีย์… ขอบคุณที่ปกป้องฉันจนถึงวินาทีสุดท้าย ตอนนี้คนพวกนั้นได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว คุณหลับให้สบายนะคะ… ฉันสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขที่สุดเพื่อคุณ”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน ดูท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่ไม่มีความมืดมนอีกต่อไป… เกมนี้จบลงแล้ว ความโลภของพวกเขาได้ทำลายตัวพวกเขาเอง ส่วนฉัน… กำลังบินไปสู่อิสรภาพและชีวิตใหม่ที่งดงาม!

— จบ —