หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเพราะเป็นวันประกาศผลผู้ได้รับทุน Vanderbilt Global และผู้ที่จะได้เซ็นสัญญาเป็นนักวิเคราะห์ฝึกหัดในบริษัทในเครือ คิงส์ตัน กรุ๊ป สาขาประเทศไทย
นลินเดินเข้ามาในงานพร้อมกับชุดเดรสสีแดงเพลิงแบรนด์หรู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ รอบตัวมีลูกสมุนและนักศึกษาคนอื่นๆ คอยรุมล้อมประจบสอพลอ
“นลินจ๊ะ วันนี้แต่งตัวสวยมากเลย ยังไงทุนนี้ก็ต้องเป็นของเธอชัวร์ๆ” เพื่อนคนหนึ่งพูดประจบ
“แน่นอนอยู่แล้ว พ่อบุญธรรมของฉันสนิทกับผู้บริหารระดับสูง ยายเด็กบ้านนอกนั่นไม่มีทางสู้ได้หรอก” นลินพูดพลางปรายสายตาเหยียดหยามไปทางรินรดาที่นั่งอยู่แถวหลังสุด ในชุดนักศึกษาเรียบๆ เหมือนเดิม
เมื่ออธิการบดีและตัวแทนจาก คิงส์ตัน กรุ๊ป เดินเข้ามาในหอประชุม เสียงพูดคุยก็เงียบลง ตัวแทนจากบริษัทคือ “คุณอนันต์” กรรมการผู้จัดการใหญ่ประจำประเทศไทย นลินรีบยืดตัวตรงและส่งยิ้มให้ทันที เพราะพ่อบุญธรรมของเธอเคยพาไปทานข้าวกับคุณอนันต์ครั้งหนึ่ง
“สวัสดีครับนักศึกษาทุกคน วันนี้ผมมาร่วมแสดงความยินดีกับผู้ที่ผ่านการคัดเลือก…” คุณอนันต์กล่าวเปิดงาน “แต่ก่อนที่จะประกาศชื่อ ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า เนื่องจากทางสำนักงานใหญ่ที่นิวยอร์กได้ทำการตรวจสอบคุณสมบัติของผู้เข้าแข่งขันอย่างเข้มงวด และพบความผิดปกติร้ายแรง”
สายตาของคุณอนันต์ตกลงมาที่นลิน ทำให้นลินเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี
“เราพบว่า มีผู้สมัครท่านหนึ่งพยายามใช้เส้นสายผ่านหุ้นส่วนรายย่อย และที่ร้ายแรงกว่านั้น… หุ้นส่วนรายย่อยคนดังกล่าว หรือคุณอัครเดช พ่อบุญธรรมของ คุณนลิน ถูกทางสำนักงานใหญ่สั่งฟ้องร้องข้อหายักยอกทรัพย์และระงับการเป็นหุ้นส่วนเรียบร้อยแล้วเมื่อเช้านี้ครับ!”
เฮือก!
เสียงฮือฮาดังลั่นหอประชุม นลินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตกใจ “มะ… ไม่จริง! พ่อของฉันเป็นมหาเศรษฐีนะ! พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?!”
“ไม่ผิดหรอกครับคุณนลิน” คุณอนันต์พูดเสียงเฉียบขาด “และด้วยเหตุนี้ คุณจึงถูกตัดสิทธิ์จากการรับทุนการศึกษา และถูกแบนจากการสมัครงานในเครือ คิงส์ตัน กรุ๊ป ทั่วโลกตลอดชีวิตครับ!”
Part 3: ตัวจริงแห่ง Wall Street (The Real Boss)
นลินแทบจะล้มทั้งยืน เพื่อนๆ ที่เคยรุมล้อมรีบขยับตัวถอยห่างทันทีราวกับเธอเป็นตัวนำโรค นลินสติหลุด หันไปเห็นรินรดานั่งยิ้มละมุนอยู่ด้านหลัง ความโกรธและ ความอับอายทำให้เธอพุ่งตรงไปที่รินรดาทันที
“อีเด็กบ้านนอก! มึงยิ้มอะไร?! เป็นเพราะมึงแช่งกูใช่ไหม! ถึงพ่อกูจะล้มละลาย แต่กูก็ยังสูงส่งกว่ามึง ยายคนต่างจังหวัดไม่มีหัวนอนปลายเท้า!” นลินกรีดร้องเสียงดัง ลืมภาพลักษณ์ผู้ดีที่เคยสร้างมาจนหมดสิ้น
คุณอนันต์เห็นดังนั้นก็รีบเดินแกมวิ่งลงมาจากเวทีด้วยท่าทางลนลาน นลินสะใจ คิดว่าคุณอนันต์จะมาช่วยจัดการรินรดาที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย
“คุณอนันต์คะ! จัดการยายเด็กนี่เลยค่ะ มันเข้ามาเรียนที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้!” นลินฟ้อง
แต่ทว่า… คุณอนันต์กลับเดินผ่านนลินไปอย่างสิ้นเชิง เขาหยุดอยู่ตรงหน้ารินรดา โค้งคำนับอย่างนอบน้อมสูงสุดจนศีรษะแทบจรดเข่า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งหอประชุม
“สวัสดีครับ คุณหนูชาลอต… ผมต้องขออภัยอย่างสูงที่ทำให้คุณหนูต้องมาเจอเรื่องไม่ระลึกหูระลื่นตาในวันนี้ครับ” คุณอนันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเคารพ
“ชาลอต? คุณหนู? เธอคือใครกัน…” นลินละล่ำละลักถาม เสียงสั่นด้วยความกลัวที่เริ่มคืบคลาน
รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของเธอเปลี่ยนไปทันที จากเด็กสาวบ้านๆ กลายเป็นหญิงสาวผู้ทรงอำนาจและสง่างาม สายตาที่มองนลินเต็มไปด้วยความสมเพช
“นลิน… เธอจำที่ฉันบอกได้ไหมว่าโลกธุรกิจเขาคุยกันด้วยความสามารถ?” รินรดาพูดเสียงนิ่ง “เธอบอกว่าฉันไม่รู้จัก Wall Street… แต่รู้ไหม? ตอนอายุ 15 ฉันเป็นคนเขียนบทวิเคราะห์หุ้นที่ทำกำไรให้ คิงส์ตัน กรุ๊ป ไปสามพันล้านดอลลาร์ และที่สำคัญ… ‘ชาร์ลส์ คิงส์ตัน’ ประธานใหญ่ที่พ่อบุญธรรมของเธอพยายามประจบแทบตาย… คือแดดดี้แท้ๆ ของฉันเอง”
คำพูดของรินรดาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนลินและเพื่อนๆ ทุกคนในหอประชุมอ้าปากค้าง
“ไม่จริง… แกโกหก! แกมันก็แค่ยายโปรบินซยานา!” นลินกรีดร้องอย่างรับไม่ได้
รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดลำโพง เสียงทุ้มต่ำของมหาเศรษฐีอันดับโลกดังขึ้นผ่านระบบดาวเทียม “ชาลอตลูกรัก พ่อจัดการยึดทรัพย์และส่งหมายฟ้องไอ้พวกตระกูลอัครเดชเรียบร้อยแล้วนะ มีใครในมหาวิทยาลัยรังแกลูกอีกไหม? พ่อจะสั่งซื้อสถานศึกษาแห่งนั้นเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่มีแล้วค่ะแดดดี้ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบคุณค่ะ” รินรดากดวางสาย
นลินทรุดฮวบลงกับพื้นห้องโถง น้ำตาไหลพราก ความฝัน ความร่ำรวย และอนาคตของเธอพังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะเธอไปดูถูกเด็กสาวที่เธอคิดว่าเป็นแค่ “เด็กบ้านนอก”
Part 4: ตอนจบ (The Epilogue)
คุณอนันต์หันไปประกาศบนเวทีอีกครั้ง “และผู้ที่ได้รับทุน Vanderbilt Global ในปีนี้ ด้วยคะแนนสอบและผลงานวิเคราะห์การเงินที่สมบูรณ์แบบที่สุด… คือ คุณรินรดา คิงส์ตัน ครับ!”
เสียงปรบมือดังสนั่นหอประชุม รินรดาเดินขึ้นไปรับใบประกาศบนเวทีด้วยรอยยิ้มที่งดงามและเปี่ยมด้วยปัญญา เธอไม่ได้มองลงมาที่นลินอีกเลย เพราะสำหรับเธอ นลินเป็นเพียงแค่ฝุ่นผงในโลกธุรกิจที่เธอไม่ได้ให้ค่า
หลังจากวันนั้น นลินและครอบครัวต้องย้ายออกจากคฤหาสน์หรู ข้าวของแบรนด์เนมถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น และต้องย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดเพื่อหนีหนี้สิน… กลายเป็น “คนบ้านนอก” ที่เธอเคยเหยียดหยามคนอื่นไว้เองในที่สุด
ส่วนรินรดา หลังจากเรียนจบเธอได้บินกลับสู่นิวยอร์ก เข้านั่งตำแหน่งรองประธานบริหารของ คิงส์ตัน กรุ๊ป ที่ Wall Street นำพาจักรวรรดิธุรกิจของพ่อเธอให้ยิ่งใหญ่ต่อไปอย่างสง่างาม โดยไม่มีใครกล้าดูถูกเธออีกเลย…