สองสัปดาห์ต่อมา วันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง บรรยากาศที่โถงกลางมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มีการติดบอร์ดประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับทุนการศึกษาจาก Walker Organization ทุนระดับโลกที่จะเปลี่ยนชีวิตนักศึกษาธรรมดาให้กลายเป็นชนชั้นนำ
ริซ่าเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนด้วยท่าทางมั่นใจเต็มร้อย เธอสวมชุดแบรนด์เนมหรูหราตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับพร้อมจะขึ้นรับรางวัลใหญ่
“หลบไปหน่อยซิ ยัยนิชา!” ริซ่าเดินมาชนไหล่ฉันอย่างแรงจนฉันเซ “มายืนมุ่งอะไรตรงนี้เหรอ? หรือมาดูให้เห็นกับตาว่าคนอย่างเธอมันไม่มีวันเอื้อมถึงทุนระดับโลกแบบนี้?”
“ฉันก็แค่มารอดู… ว่าใครกันแน่ที่คู่ควรกับทุนนี้จริง ๆ” ฉันตอบพลางยิ้มเรียบ ๆ
“เหอะ! ไม่ต้องดูให้เสียเวลาหรอก เพราะชื่อที่จะอยู่บนยอดบอร์ดนั้นคือฉัน!” ริซ่าหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเบียดฝูงชนเข้าไปดูประกาศ
แต่ทันทีที่สายตาของเธอไล่ดูรายชื่อบนบอร์ด ใบหน้าของริซ่าที่เคยยิ้มแย้มก็ค่อย ๆ ถอดสี ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เพื่อน ๆ ของเธอต่างพากันเงียบกริบ
“เป็นไปไม่ได้… ไม่จริง! ทำไมไม่มีชื่อฉันล่ะ?!” ริซ่ากรีดร้องออกมาเบา ๆ เธอตรวจทานรายชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่บนบอร์ดกลับไม่มีชื่อเธอบนนั้นเลย แม้แต่รายชื่อสำรองก็ไม่มี!
“ไหนเธอบอกว่าพ่อบุญธรรมของเธอเคลียร์ให้ได้ไงริซ่า?” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกระซิบถามด้วยความสงสัย
ในขณะที่ริซ่ากำลังสติแตก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากพ่อบุญธรรมของเธอเอง เธอกดรับด้วยมือที่สั่นเทาและเปิดลำโพงด้วยความลนลาน
(“ริซ่า! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! บริษัทของฉันถูกตรวจสอบบัญชีย้อนหลัง และทาง Walker Organization เพิ่งส่งจดหมายปฏิเสธการร่วมทุนทั้งหมด! แถมพวกเขายังแบล็กลิสต์ชื่อเธอจากการรับทุนทุกประเภทในเครือข่ายโลกด้วย! เธอไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า?!”) เสียงปลายสายตวาดมาด้วยความโกรธจัดและสิ้นหวัง
“มะ… ไม่จริงค่ะพ่อ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย!” ริซ่าร้องไห้โฮกลางโถง ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่เริ่มซุบซิบ
ตอนจบ: ตัวจริงแห่ง Wall Street
ฉันเดินเข้าไปใกล้ริซ่าที่กำลังทรุดลงกับพื้นด้วยความหมดสภาพ สายตาที่ฉันมองเธอเต็มไปด้วยความสมเพช ไม่ใช่ความสะใจ
“จำคำที่เธอพูดกับฉันเมื่อสองอาทิตย์ก่อนได้ไหมริซ่า?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องโถงหันมาฟัง “เธอ บอกว่าคนอย่างฉันเป็นแค่เด็กบ้านนอก ไม่มีปัญญาได้สัมผัสชีวิตไฮโซ และไม่มีวันได้ทุนนี้”
ริซ่าเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมามองฉัน “เธอ… ยัยนิชา! เธอมาเยาะเย้ยฉันทำไม? ถึงฉันไม่ได้ทุน ฉันก็ยังรวยกว่าเธอ!”
“งั้นเหรอ?” ฉันหยิบไอแพดออกมาเปิดอีเมลฉบับล่าสุดจากสำนักงานใหญ่ของ Walker Organization ในนิวยอร์ก แล้วยื่นให้เธอดู
ในอีเมลนั้นระบุชัดเจนถึงคำสั่งอนุมัติยกเลิกสิทธิ์ของริซ่า โดยมีชื่อผู้ลงนามสั่งการสูงสุดคือ “Mr. Walker” และมีข้อความกำกับท้ายว่า ‘ตามคำขอของเลดี้ นิชา วอล์คเกอร์’ พร้อมรูปถ่ายของฉันคู่กับคุณพ่อที่ถ่ายในคฤหาสน์หรูที่นิวยอร์ก
ริซ่าตาค้าง ตัวสั่นลนลานราวกับเห็นผี “นะ… นิชา วอล์คเกอร์? เธอ… เธอคือลูกสาวของประธานใหญ่เหรอ?!”
“ใช่… ฉันโตมาที่ Wall Street พ่อของฉันคือกำแพงเงินตราที่เธอไม่มีวันข้ามได้” ฉันก้มลงไปกระซิบใกล้ ๆ เพื่อให้ได้ยินกันสองคน “ที่ฉันแต่งตัวธรรมดา เพราะฉันอยากมาเรียนรู้ชีวิต ไม่ใช่อวดร่ำอวดรวยด้วยเงินของคนอื่นเหมือนเธอ และที่สำคัญ… ทุนที่เธออยากได้นักหนา แค่ฉันต่อสายถึงพ่อคำเดียว มันก็กลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว”
เพื่อน ๆ ของริซ่าต่างถอยห่างจากเธอทันทีเมื่อรู้ความจริง ไม่มีใครอยากยุ่งกับคนที่ไปล่วงเกินทายาทมหาเศรษฐีระดับโลก
ริซ่าคลานเข้ามาเกาะขาฉันไว้แน่น “นิชา… ฉันขอโทษ! ฉันมันตาต่ำเอง ฉันผิดไปแล้ว ช่วยบอกพ่อเธอให้ปล่อยบริษัทของครอบครัวฉันไปเถอะนะ ได้โปรด!”
ฉันดึงขาออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด สายตามองตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับไปมองเธออีก
“เงินซื้อหัวโขนให้เธอใส่ได้ริซ่า… แต่เงินซื้อ ‘สันดาน’ และ ‘ความเคารพ’ ในตัวคนอื่นให้เธอไม่ได้ จำบทเรียนนี้ไว้ให้ดี”
ฉันเดินออกจากโถงมหาวิทยาลัยท่ามกลางเสียงปรบมือและการแหวกทางให้อย่างนอบน้อมของทุกคน จากนี้ไป… ไม่มีอีกแล้ว ‘ยัยเด็กบ้านนอกซื่อ ๆ’ มีเพียง นิชา วอล์คเกอร์ ทายาทสาวสุดแกร่งแห่ง Wall Street ที่พร้อมจะกลับไปเขย่าวงการการเงินโลก!
[จบเรื่อง]