Category: Uncategorized

ความเงียบที่น่ากลัวและการโทรศัพท์เพียงสายเดียว คุณนายคาร์เมลายังคงพล่ามต่อไปด้วยความสะใจ แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้กรีดร้อง และไม่ได้เข้าไปตบตีเธอ ความโกรธที่พุ่งทะลุขีดสุดเปลี่ยนเป็นความเย็นชาอันน่าสยดสยอง ฉันอุ้มมายาไปที่ห้องนอน เช็ดตัว ให้เธอกินอาหาร และกล่อมจนเธอหลับสนิท หลังจากนั้น ฉันเดินกลับลงมาที่ห้องโถง นั่งลงบนโซฟา และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สายตาของฉันเหลือบไปเห็นคุณนายคาร์เมลาที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์พร้อมกับนับเงินปึกเล็กๆ ที่ได้จากการขายวีลแชร์ของลูกสาวฉัน…

จุดจบของคนลวงโลก และการเริ่มต้นใหม่ เสียงพูดของอดีตแฟนหนุ่มของฉันดังสะท้อนผ่านลำโพงทุกตัวในฮอลล์ มันเป็นคลิปแอบถ่ายจากกล้องหน้ารถและห้องพักหรูที่ดูเหมือนจะถูกบันทึกไว้ในหลาย ๆ ช่วงเวลา “…เงินที่ยัยโง่นั่นส่งมา ฉันโอนเข้าบัญชีเธอหมดแล้วนะ เอาไปช้อปปิ้งกระเป๋าแบรนด์เนมที่เธออยากได้เลย” เสียงของเขาในวิดีโอดูประจบสอพลออย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “แล้วเธอไม่กลัวยัยนั่นรู้เหรอ? อุตส่าห์ดรอปเรียนมาทำงานงก ๆ ส่งเงินให้เธอ” เสียงของผู้หญิงที่เป็นเจ้าสาวบนเวทีหัวเราะคิกคัก “จะรู้ได้ไง?…

ตอนจบ: พังทลาย ข้อความสั้น ๆ จากตรีนาทำให้ฉันนิ่งสนิทไปหลายวินาที ฉันจ้องหน้าจอโทรศัพท์สลับกับแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะของทนายเรเยส ‘เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของมิเกล…’ “ลาร่า? ฟังอยู่ไหม? อย่าแส่หาเรื่องใส่ตัวเลย ยอมอยู่เงียบ ๆ แล้วฉันจะแบ่งเงินให้แกเดือนละหมื่น” เสียงมิเกลยังคงขู่แกมบังคับมาตามสาย โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าหมากบนกระดานนี้เปลี่ยนไปแล้ว ฉันเหยียดยิ้ม…

ตอนจบ: หน้ากากที่หลุดลุ่ย และจุดจบของทรชน เมื่อเสียงระฆังของมหาวิหารดังขึ้น แขกผู้มีเกียรติระดับมหาเศรษฐีและคนดังกว่า 500 คนต่างนั่งประจำที่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราอลังการ โดนย่า มาทิลดา, ฟิโอน่า และเกวน นั่งอยู่ที่แถวหน้าสุด พวกเธอเชิดหน้าชูคอ ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ สายตาจับจ้องไปที่ประตูโบสถ์…

ตอนที่ 4: ความโลภที่ไม่สิ้นสุด “อย่ามาอวดดีกับฉันนะ โซเฟีย!” คุณหญิงดารินตวาด เสียงแหลมของเธอทำให้อัญชันและอนาวิน ลูกแฝดตัวน้อยของฉันเริ่มขยับตัวและส่งเสียงร้องไห้งอแงด้วยความตกใจ ฉันรีบประคองร่างที่ยังเจ็บแผลคลอดเข้าไปโอบเปลลูกไว้ “คุณแม่เบาเสียงหน่อยค่ะ! ลูกๆ ตกใจหมดแล้ว และฉันก็บอกแล้วไงว่ายังไงก็ไม่เซ็น!” “ไม่เซ็นก็ต้องเซ็น!” เบญจาตวาดสอดขึ้นมาทันที แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา…

ตอนจบ: สิ่งที่ฉันทำหลังจากนั้น ทำเอาเงียบกริบกันทั้งงาน! น้ำตาแห่งความโกรธแค้นไหลอาบแก้มที่เพิ่งแต่งเสร็จ ฉันไม่สนใจผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวหรือชุดแบรนด์เนมหรูหราอีกต่อไป ฉันสาวเท้าเดินดิ่งออกจากห้องพัก ตัดตรงไปยังท้ายโบสถ์ทันที เมื่อพ่อกับแม่เห็นฉันเดินมา พวกท่านรีบลุกขึ้นลนลาน พยายามเอามือปัดๆ กางเกงและกระโปรงตัวเอง “น้องมายา… ออกมาทำไมลูก เดี๋ยวชุดเปื้อนหมด” พ่อพูดเสียงสั่น สายตาเต็มไปด้วยความเกรงใจ…

เช้าวันรุ่งขึ้น และฉากหน้าอันจอมปลอม เวลา 08:30 น. เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินตรงมาที่ประตูห้องแช่แข็ง ฉันรีบถอดเสื้อโค้ต ถุงมือ และกระติกน้ำร้อนไปซ่อนไว้ที่เดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงไปนอนเหยียดยาวบนพื้น แกล้งทำเป็นหมดสติและผิวซีดเผือด กลอนประตูเหล็กถูกปลดออก แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของภูผาที่ก้าวเข้ามาอย่างผู้ชนะ เขายิ้มกว้างสะใจ แต่ทันทีที่เขาเห็นฉัน…

ตอนจบ: มูลค่าของความสำเร็จที่เงินซื้อไม่ได้ “…ได้แก่ นางสาวอภิชญา อัครเดชากุล!” เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งสเตเดียม ทันทีที่ชื่อของฉันหลุดออกจากลำโพงทุกตัวในงาน ฉันเห็นมือของพ่อที่กำลังถือกล้องชะงักค้าง แววตาที่เคยมั่นใจเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและสับสนอย่างรุนแรง เขาพยายามหันกล้องไปรอบๆ ราวกับคิดว่าหูฝาดไป ส่วนแม่ที่กำลังกำชับช่อดอกกุหลาบขาวถึงกับอ้าปากค้าง ช่อดอกไม้ร่วงลงไปกองที่ตักโดยไม่รู้ตัว ข้างหลังพวกเขา อันดานั่งหน้าซีดเผือด สายตามองตรงมาที่ฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา…

ตอนจบ: จุดจบของคนลวงโลก และตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือน เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าคอมแบททหารราบดังกระทบพื้นปูน โรงรถที่เคยซ่อนความลับอันโสมมถูกแสงไฟสปอตไลท์จากรถทหารสาดส่องจนสว่างวาบ ราวกับแสงแห่งความยุติธรรมที่กรีดผ่านความมืด ระพินทร์หน้าถอดสี มือที่ถือสมาร์ตโฟนสั่นระริกจนเกือบหลุดมือ เมื่อหันไปพบกับ ผู้กองก้อง ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศ สายตาของคู่นั้นคมปราบและเย็นเยียบราวกับใบมีด ข้างกายของผู้กองมีเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจสองนาย และทหารใต้บังคับบัญชาอีกสามนายที่พร้อมปฏิบัติตามคำสั่ง “ผู้…ผู้กองก้อง? กลับมาจากเกาหลีตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”…

ห้องบอลรูมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า เสียงแก้วไวน์ในมือของใครบางคนเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ใบหน้าของอนันต์ซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขากะพริบตาถี่ๆ ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ในขณะที่บิวเอามือปิดปาก ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอเลิ่กลั่กมองไปรอบงานที่ตอนนี้สายตาทุกคู่เปลี่ยนจากความชื่นชมเป็นความเหยียดหยามและสงสัย “ท… ท่านประธานครับ เกิด… เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” อนันต์พยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา “นี่คือบิวครับ เธอเป็น… เป็นคนรักของผม…