วันรุ่งขึ้น: เกมที่เปลี่ยนกระดาน
เสียงโทรศัพท์ของฉันแผดร้องขึ้นในเวลาแปดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น หน้าจอแสดงชื่อของอาร์เธอร์ ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด
“เอลินอร์! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนก “บัตรเครดิตของฉันโดนระงับ บัญชีร่วมของเราถูกอายัด แล้วทำไมมีหมายศาลส่งมาที่บ้าน!”
ฉันยิ้มออกมาทั้งที่รอยไหม้ตรงมุมปากยังคงตึงและเจ็บแปลบ
“จำคำพูดตัวเองเมื่อวานได้ไหม อาร์เธอร์?” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้กับฉัน “นายบอกให้ฉันคิดดี ๆ ก่อนจะกลับไป… ฉันคิดดีแล้ว และฉันเลือกที่จะไม่กลับไปอีกเลย”
“เธอจะบ้าหรือไง! แค่เรื่องกาแฟหกใส่นิดหน่อยเนี่ยนะ?” เขายังคงพยายามบิดเบือนความจริง “แล้วเรื่องร้านทำเล็บของบรู๊คล่ะ? เธอไม่มีสิทธิ์ตัดช่องทางการเงินของพวกเรา!”
“เรื่องนั้นให้ทนายของฉันเป็นคนอธิบายแล้วกันนะ” ฉันพูดจบแล้วกดวางสายทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พ่นคำหยาบคายใด ๆ ออกมาอีก
เผชิญหน้ากลางศาล: ความจริงที่ถูกเปิดโปง
สามสัปดาห์ต่อมา ในห้องพิจารณาคดีอันเงียบสงบ อาร์เธอร์และบรู๊คนั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของพวกเขาดูอิดโรยและไร้ซึ่งความมั่นใจเหมือนในเช้าวันนั้น บรู๊คไม่ได้ยิ้มแย้มอีกต่อไป เธอเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา ขณะที่อาร์เธอร์พยายามส่งสายตาอ้อนวอนและคาดโทษมาที่ฉัน
วิกตอเรีย คอลด์เวลล์ ทนายความของฉัน ยืนขึ้นพร้อมกับยื่นเอกสารปึกใหญ่ต่อหน้าผู้พิพากษา
-
หลักฐานการทำร้ายร่างกาย: รายงานแพทย์จากโรงพยาบาลเซนต์จูด ภาพถ่ายแผลไหม้ระดับสองที่ใบหน้าและลำคอของฉัน และประวัติการรักษา
-
หลักฐานทางการเงินจากนักบัญชีนิติวิทยาศาสตร์: เอกสารเส้นทางการเงินที่พิสูจน์ว่า บรู๊คแอบโอนเงินจากบัญชีมรดกของพ่อฉันไปถึงสามครั้ง โดยได้รับการช่วยเหลือและยินยอมจากอาร์เธอร์ ซึ่งถือเป็นการยักยอกทรัพย์และฉ้อโกงอย่างชัดเจน
“คุณผู้พิพากษาคะ” วิกตอเรียแถลงด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “จำเลยไม่เพียงแต่ทำร้ายร่างกายโจทก์อย่างทารุณ แต่ยังร่วมมือกับน้องสาวเพื่อทำการฉ้อโกงและยักยอกเงินมรดกส่วนบุคคล ซึ่งไม่ใช่สินสมรสและไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับจำเลยทั้งสิ้น”
ทนายของอาร์เธอร์พยายามโต้แย้งว่ามันเป็นเพียงอุบัติเหตุในครอบครัวและความเข้าใจผิดทางการเงิน แต่ผู้พิพากษาชูมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุด
“อุบัติเหตุไม่ทำให้เกิดแผลไหม้ระดับสองที่มีทิศทางมาจากการสาด และหลักฐานการโอนเงินเหล่านี้ระบุชื่อผู้รับอย่างชัดเจน” ผู้พิพากษากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด