แผนการตลบหลัง
ความจริงอันโหดร้ายทำให้ไฟแค้นในอกของฉันลุกโชน พวกเขาทำลายชีวิตฉัน แย่งชิงทุกอย่างไป และยังฆ่าแม่ของมะลิ—ซึ่งฉันมาสืบรู้ทีหลังว่าเธอคืออดีตหัวหน้าแม่บ้านที่บังเอิญไปล่วงรู้ความลับชั่วช้าของพวกมัน
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา กินยาหลอกที่เตรียมไว้เอง และแอบเทยาสีฟ้าทิ้งทุกครั้ง ขณะเดียวกัน ฉันให้บอดี้การ์ดคนสนิทส่งนักกายภาพบำบัดฝีมือดีเข้ามาอย่างลับๆ ในคราบของช่างซ่อมระบบไฟภายในห้องนอน ฉันแอบฝึกเดินอย่างทรมานทุกคืน ยอมเจ็บปวดเจียนตายเพื่อกู้ร่างกายนี้กลับคืนมา
ผ่านไปสามเดือน… ขาของฉันเริ่มมีความรู้สึก และในที่สุด ฉันก็สามารถกลับมายืนด้วยขาของตัวเองได้อีกครั้ง! แต่ฉันยังคงนั่งบนรถเข็นต่อไป รอคอยเวลาที่พวกมันจะเผยธาตุแท้ออกมาทั้งหมด
เผชิญหน้าเหล่าอสูรกาย
วันเช็คบิลมาถึงเร็วเกินคาด กิตติและรสลินจัดงานเลี้ยงใหญ่ที่คฤหาสน์เพื่อฉลองการเซ็นสัญญาร่วมทุนครั้งประวัติศาสตร์ ซึ่งจริงๆ แล้วมันคือแผนการโอนสินทรัพย์ทั้งหมดของบริษัทไปเป็นของพวกมันอย่างถูกกฎหมาย โดยใช้ลายเซ็นปลอมของฉัน
กลางงานเลี้ยง ท่ามกลางแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและนักข่าวมากมาย กิตติเดินเข้ามาหาฉันพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม “ขอบคุณมากนะพี่ที่ยอมอยู่เฉยๆ วันนี้ผมจะสานต่ออนาคตของวรโชติเมธีเอง พี่พักผ่อนเถอะ”
“พักผ่อนงั้นเหรอ? หรือพักผ่อนไปตลอดกาลเหมือนที่พวกแกวางแผนไว้?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
รสลินหน้าถอดสีเล็กน้อยแต่ยังฝืนยิ้ม “คุณพี่พูดอะไรคะ? คงเพราะฤทธิ์ยา…”
“ยาพิษสีฟ้านั่นน่ะเหรอ?!” ฉันตวาดลั่น เสียงของฉันดังก้องไปทั่วโถงจัดเลี้ยงจนแขกทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว
กิตติเริ่มลนลาน “พี่เริ่มเลอะเลือนใหญ่แล้ว การ์ด! พาตัวประธานไปพักผ่อนข้างบน!”
แต่ไม่มีการ์ดคนไหนขยับ เพราะบอดี้การ์ดทั้งหมดในงานถูกคนของฉันควบคุมไว้หมดแล้ว ทันใดนั้น จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ในงานที่ควรจะแสดงสไลด์การร่วมทุน กลับเปลี่ยนเป็นคลิปวิดีโอหลักฐานการแอบใส่ยาพิษในอาหาร เสียงบันทึกบทสนทนาของกิตติและรสลินที่วางแผนฮั้วหุ้น และเอกสารชันสูตรศพของแม่มะลิที่ระบุว่าถูกฆาตกรรมอำพราง
“แก… แกทำแบบนี้ได้ยังไง! แกมันก็แค่ไอ้คนพิการติดรถเข็น!” กิตติสติหลุด เขาฟิวส์ขาดและพุ่งเข้ามาหมายจะบีบคอฉันให้ตายคามือ
บทสรุปแห่งผลกรรม
ปัง!
ก่อนที่กิตติจะเข้าถึงตัว ฉันยันตัวลุกขึ้นจากรถเข็นอย่างมั่นคง แล้วถีบเข้าที่ยอดอกของน้องชายสารเลวเต็มแรงจนเขากระเด็นไปกระแทกโต๊ะแชมเปญล้มระเนระนาด
แขกทั้งงานและนักข่าวต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะการต่อสู้ แต่เพราะ “เจ้าสัวธนินทร์ มหาเศรษฐีอัมพาตห้าปี กลับมายืนและเดินได้แล้ว!”
รสลินทรุดลงไปร้องไห้กับพื้นด้วยความหวาดกลัว ขณะที่กิตติมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “แก… ขาของแก…”
“ฉันไม่ได้พิการเพราะอุบัติเหตุ แต่ฉันพิการเพราะความไว้ใจที่มีให้พวกแก!” ฉันมองพวกมันด้วยสายตาที่เย็นชาถึงขีดสุด
ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับผู้บัญชาการที่ฉันประสานงานไว้ล่วงหน้าก็เดินเข้ามาในงานพร้อมหมายจับ ข้อหาพยายามฆ่า, ฉ้อโกงทรัพย์สิน, และพัวพันคดีฆาตกรรม กิตติและรสลินถูกใส่กุญแจมือและลากตัวออกไปท่ามกลางแสงแฟลชของนักข่าว อนาคตของพวกมันจบสิ้นลงอย่างไม่มีวันหวนคืน
คำสัญญาของมหาเศรษฐี
หลังจากมรสุมผ่านพ้นไป คฤหาสน์วรโชติเมธีกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ฉันเคลียร์คนรับใช้ที่เคยเป็นสายให้พวกนั้นออกไปจนหมด และจัดระเบียบโครงสร้างบริษัทใหม่ทั้งหมด
เช้าวันต่อมา ฉันเดินด้วยขาของตัวเองออกไปที่ประตูรั้วเหล็กดัดหน้าบ้าน ที่ซึ่งฉันเคยนั่งรอความตาย
ที่พุ่มไม้เดิม… มีเด็กหญิงตัวเล็กๆ เนื้อตัวมอมแมมกำลังชะเง้อมองเข้ามา ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นฉันเดินได้อย่างมั่นคง
ฉันเปิดประตูรั้วกว้าง ออกไปคุกเข่าลงตรงหน้าเธอแล้วดึงเธอเข้ามาสวมกอดไว้แน่น น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา
“หนูมะลิ… ลุงทำตามสัญญาแล้วนะ ลุงกลับมาเดินได้แล้ว” ฉันกระซิบข้างหูของเธอ “และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หนูไม่ต้องเป็นเด็กขอทานอีกแล้วนะ หนูคือ เด็กหญิงมะลิ วรโชติเมธี ลูกสาวคนเดียวของพ่อ”
มะลิร้องไห้และกอดฉันตอบ ในที่สุด ฉันก็ได้รู้ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรอดพ้นจากความตาย ไม่ใช่แค่การหยุดกินยาพิษ… แต่เป็นหัวใจอันบริสุทธิ์ของเด็กคนนี้ที่มอบ ‘ชีวิตใหม่’ และครอบครัวที่แท้จริงให้กับฉันอีกครั้ง