ผมขอร้องให้ภรรยาไปท้องกับคนอื่นเพราะผมเป็นหมัน… แต่ผมไม่คาดคิดเลยว่า ความจริงที่เธอสารภาพกับผมมันจะกรีดลึกและเจ็บปวด ยิ่งกว่าสิ่งใด — Dear พี่มิด (Dear Kuya Mid)
เรียน พี่มิดครับ,
ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี หลายครั้งที่ผมพยายามจะเขียนจดหมายฉบับนี้ แต่ทุกๆ ตัวอักษรมันเหมือนใบมีดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงที่หน้าอกของผมเสมอ บางที… ตอนนี้อาจถึงเวลาแล้วที่ผมต้องระบายความอัดอั้นทั้งหมดนี้ออกไป
ผมชื่อ มานพ อายุ 34 ปี มีหน้าที่การงานที่มั่นคง และมีภรรยาที่ผมรักสุดหัวใจ เธอชื่อ ลลิตา เราแต่งงานกันมา 6 ปีแล้ว และตลอดหกปีที่ผ่านมา เรามีความปรารถนาเพียงอย่างเดียวร่วมกันมาตลอด นั่นคือการมี “ลูก”
แต่มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ตอนแรกเราคิดว่าอาจเป็นเพราะความเครียด หรือเรื่องของจังหวะเวลา แต่พอเวลาล่วงเลยไป ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะตั้งครรภ์ จนกระทั่งเราตัดสินใจไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล และนั่นทำให้ผมได้พบกับความจริงที่ยากจะยอมรับได้… ปัญหาทั้งหมดมันอยู่ที่ตัวผมเอง
ผมเป็นหมัน
วินาทีนั้น ศักดิ์ศรีความเป็นชายและตัวตนของผมมันพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง นี่คือการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ผมรู้สึกเหมือนตัวเองบกพร่อง และไม่ดีพอสำหรับใคร
แต่สำหรับลลิตา… เธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เธอกลับรักและใส่ใจผมมากยิ่งขึ้นด้วยซ้ำ เธอชอบบอกกับผมว่า “ฉันเลือกที่จะอยู่กับคุณนะ จะมีลูกหรือไม่ใช่อภิสิทธิ์สำคัญเลย” แต่สำหรับผม… ผมไม่สามารถทนเห็นผู้หญิงที่ผมรักต้องสูญเสียโอกาสในการทำหน้าที่ “แม่” ไปตลอดชีวิตเพราะความบกพร่องของผมได้
คืนหนึ่ง หลังจากความเงียบงันที่โรยตัวอยู่นาน ผมจึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะกล้าพูดออกมาจากปากตัวเอง
“ลลิตา… ถ้าคุณอยากมีลูก… ผมอนุญาตนะ… คุณไปท้องกับคนอื่นเถอะ”
เธอนิ่งเงียบไปทันที จ้องมองหน้าผมเนิ่นนานราวกับไม่อยากเชื่อสายตาและหูของตัวเองว่าได้ยินคำนั้นจริงๆ “คุณแน่ใจแล้วเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
มันเจ็บปวด… เจ็บปวดเจียนตาย แต่ผมก็พยักหน้ารับ ผมทำสิ่งนี้เพื่อเธอ เพื่อความสุขของเธอ เพื่อที่วันหนึ่งในอนาคตเธอจะได้ไม่ต้องมานั่งนึกเสียใจที่เลือกฝากชีวิตไว้กับคนอย่างผม
เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ ผมสังเกตเห็นว่าเธอเริ่มออกจากบ้านบ่อยขึ้น เธอมักจะบอกว่าออกไปทำธุระ ไปนั่นไปนี่ ซึ่งผมเลือกที่จะไม่ซักไซ้หรือตั้งคำถามใดๆ เพราะตัวผมเองเป็นคนเปิดประตูบานนั้นให้เธอเอง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอกลับมาบ้านพร้อมน้ำตาที่นองหน้า เธอบอกผมว่า… เธอท้องแล้ว
ในฐานะสามี ผมควรจะดีใจใช่ไหมครับ? แต่ทำไมหัวใจของผมมันกลับรู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกบีบเค้นจนหายใจไม่ออก ผมพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะซ่อนความทุกข์ระทมนั้นไว้ ฝืนส่งยิ้มให้เธอ แล้วดึงเธอเข้ามาสวมกอด
“ขอบคุณนะ” ผมกระซิบ “ในที่สุด… คุณก็ได้เป็นแม่คนแล้วนะ”
หลายเดือนผ่านไป ผมคอยดูแลประคบประหงมเธออย่างดี พาไปฝากครรภ์ ไปตรวจตามนัดหมอทุกครั้ง ผมพยายามทำหน้าที่สามีที่ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ แม้ลึกๆ ในใจจะรู้เต็มอกว่าเด็กในท้องนั้น… ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของผมเลยก็ตาม
ทว่า ยิ่งท้องของเธอโตขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างเราสองคนกลับยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
จนกระทั่งคืนหนึ่ง เธอทนแบกรับความรู้สึกผิดต่อไปไม่ไหว เธอนั่งร้องไห้โฮต่อหน้าผม “มานพ… ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องสารภาพกับคุณ”
หัวใจของผมหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม รู้สึกหวั่นใจและไม่พร้อมเลยที่จะรับฟังสิ่งที่จะออกจากปากเธอต่อจากนี้ “ผู้ชายคนที่ทำให้ฉันท้อง… ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหนหรอกนะ…”
โลกทั้งใบของผมหยุดหมุนลงฉับพลัน “ใคร…?” ผมเค้นเสียงถามออกไปจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
เธอกลืนน้ำตา สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบว่า “ดนัย… เพื่อนสนิทที่สุดของคุณไง”
คำตอบนั้นเหมือนผมโดนน้ำเย็นจัดราดรดตั้งแต่หัวจรดเท้าจนชาไปทั้งร่าง ดนัย… เพื่อนรักที่ผมนับถือเหมือนพี่น้องร่วมสายเลือด คนที่อยู่เคียงข้างผมในทุกช่วงเวลาของชีวิต และเป็นคนที่ผมไว้ใจมากที่สุดในโลก
“พวกเราไม่ได้ตั้งใจให้มันลงเอยแบบนี้…” เธออธิบายไปร้องไห้ไป “ตอนแรกเราทำเพราะคำอนุญาตของคุณ… แต่พอเวลาผ่านไป… เราสองคนกลับตกหลุมรักกันจริงๆ”
หลังจากประโยคนั้น หูของผมก็อื้ออึงจนไม่ได้ยินคำแก้ตัวใดๆ ของเธออีกต่อไป สิ่งเดียวที่ผมรับรู้ได้คือ มีบางสิ่งบางอย่างที่แตกหักยับเยินอยู่ภายในใจของผม… และมันจะไม่มีวันประสานกลับคืนมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ผมเป็นคนอนุญาตเอง… ผมเป็นคนเปิดประตูบานนั้นเอง… แต่ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่ต้องเดินออกไปจากบ้านหลังนี้… จะกลายเป็นตัวผมเอง
ไม่กี่สัปดาห์หลังจากคืนที่ความจริงปรากฏ ลลิตาก็เก็บเสื้อผ้าและย้ายออกไปอยู่กับดนัย ทิ้งผมไว้ให้อยู่กับความอ้างว้าง… พร้อมกับลูกของพวกเขาที่ผมไม่มีวันมีสิทธิ์ได้ยินแกเรียกว่า “พ่อ” ได้เลย
ตอนนี้ ผมต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังในบ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยความฝันและเสียงหัวเราะของเราสองคน
พี่มิดครับ… สิ่งที่ผมทำลงไปมันถูกไหมครับ? ผมทำเพราะรักเธอสุดหัวใจ… แต่ทำไมในท้ายที่สุด คนที่ต้องนอนจมกองทุกข์และแตกสลายกลายเป็นผมคนเดียว?
จนถึงตอนนี้… ผมยังมองไม่เห็นทางเลยว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างไรเลยครับ
— มานพ