ตอนที่ 3: สายโทรศัพท์จากนรก
หลังจากกดยืนยันการยกเลิกบัตรได้ไม่ถึง 15 นาที โทรศัพท์ของฉันก็แผดเสียงร้องดังลั่น หน้าจอโชว์ชื่อ “มาร์ค” ฉันเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะกดรับสายและเปิดลำโพง
“อีตามายา! นี่แกทำบ้าอะไรของแก?!” เสียงมาร์คตะโกนลั่นมาตามสายจนแก้วหูแทบแตก แต่เสียงที่แทรกเข้ามาและแหลมยิ่งกว่าคือเสียงของคุณหญิงศิริลักษณ์ที่กำลังกรีดร้องอยู่ข้างๆ
“มาร์ค! ถามมันซิว่ามันทำอะไรกับบัตรของแม่! แม่กำลังจะรูดจ่ายค่าสร้อยเพชรที่งานประมูล แล้วพนักงานบอกว่าบัตรโดนระงับ! แม่ขายหน้าคนทั้งงานจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีอยู่แล้วนะ!”
ฉันพิงพนักเกาะพวงมาลัยรถ ฟังเสียงหัวฟัดหัวเหวี่ยงของสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“มายา! แกฟังอยู่ไหม?!” มาร์คตวาดต่อ “แกจงใจแกล้งคุณแม่ใช่ไหม? แค่หย่ากันทำไมต้องใจดำขนาดนี้? ไปเปิดบัตรให้คุณแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ! คุณแม่จำเป็นต้องใช้!”
ตอนที่ 4: 5 ปีที่กูทน… วันนี้กูขอพูด!
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ความอดทน ความเจ็บปวด และการถูกเอาเปรียบตลอด 5 ปีที่เคยกลืนก้อนน้ำตาลงคอ วันนี้มันถึงเวลาที่ต้องระเบิดออกมาแล้ว ฉันปรับน้ำเสียงให้เย็นชา แต่หนักแน่นและทรงพลังที่สุดเท่าที่จะทำได้
“มาร์ค… ฟังฉันนะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “เรา-หย่า-กัน-แล้ว สมองควายๆ ของคุณช่วยจำใส่หัวไว้ด้วย”
“อีมายา! แกกล้าด่าฉันเหรอ?!”
“เออ! กูเดือดมานานแล้ว!” ฉันเปลี่ยนสรรพนามทันที หมดเวลาเล่นบทนางเอกผู้อ่อนแอ “ตลอด 5 ปีที่ผ่านมา ที่กูยอมให้แม่มึงผลาญเงินกูเดือนละเป็นแสนๆ ไม่ใช่เพราะกูโง่ หรือเพราะกูรวยจนเงินเหลือใช้ แต่เพราะกูรักมึง กูถึงยอมกตัญญูกับแม่ที่ไม่ใช่แม่บังเกิดเกล้าของกู!”
ปลายสายเงียบกริบไปทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของมาร์ค ฉันไม่เปิดโอกาสให้เขาแทรก
“แต่ในเมื่อมึงเลือกที่จะนอกใจ เลือกที่จะจูงมืออีตัวเมียคนใหม่เข้าบ้าน มึงกับแม่มึงก็หมดสิทธิ์ในเงินของกูตั้งแต่วินาทีที่เจ้าหน้าที่เซ็นใบหย่าแล้ว! อ้อ… แล้วที่บอกว่า ‘จำเป็นต้องใช้’ น่ะ เงินเก็บในบัญชีตัวเองไม่มีกันหรือไง? อ๋อ… ลืมไป ดีแต่ทำตัวไฮโซเปลือกนอก แต่เนื้อในถังแตก! ไม่มีปัญญาหาเงินเอง ต้องคอยเกาะผู้หญิงกินทั้งแม่ทั้งลูก!”
“อีมายา! แกมัน…” เสียงคุณหญิงศิริลักษณ์กรีดร้องแทรกเข้ามาอย่างรับไม่ได้
“หุบปากไปเลยค่ะคุณหญิงกำมะลอ!” ฉันสวนกลับทันควัน “อยากได้กระเป๋าหรู อยากได้สร้อยเพชร ก็ให้ลูกชายสุดที่รักของคุณหญิงไปหาเงินมาประเคนให้สิคะ หรือไม่ก็ให้อีเมียน้อยคนใหม่ของลูกคุณหญิงช่วยออกให้แล้วกัน! แต่อย่า-มา-สะ-เออะ-ใช้-เงิน-กู!”
“จำใส่หัวพวกมึงไว้เลยนะ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อย่าได้หวังว่าจะได้เงินจากกูแม้แต่สลึงเดียว! ไปลงนรกด้วยกันทั้งคู่เลยไป๊!”
บทสรุป: ชีวิตใหม่ที่ไร้ปลิง
ฉันกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำด่าทอใดๆ จากนั้นกดบล็อกเบอร์ของมาร์ค บล็อกเบอร์ของอดีตแม่ผัว รวมถึงบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของคนในตระกูลนั้นอย่างถาวร
ฉันมองออกไปนอกกระจกรถ แสงแดดวันนี้น่ามองกว่าทุกวัน ลมหายใจของฉันโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาห้าปีเต็ม
เงินของฉัน ความสามารถของฉัน หลังจากนี้มันจะมีไว้เพื่อตัวฉันเองและครอบครัวที่รักฉันจริงเท่านั้น ส่วนพวกปลิงดูดเลือดที่วันๆ ดีแต่สูบเงินคนอื่น… ก็ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนหาเงินใช้หนี้กันเอาเอง
ฉันสตาร์ทรถ เหยียบคันเร่ง แล้วขับเคลื่อนชีวิตใหม่ออกไปข้างหน้า… ชีวิตที่เป็นของฉันอย่างแท้จริง!