“ก็คุณแข็งแรงดีออกอันดา” มาวินพูดอย่างไร้ความรับผิดชอบพลางหันไปสนใจหน้าจอมือถือต่อ “คุณแม่ท่านอายุมากแล้ว หลังก็ไม่ดี ให้ท่านนอนห้องกว้าง ๆ น่ะถูกแล้ว อีกอย่าง เงินที่คุณซื้อบ้านมันก็เหมือนเงินของฉันนั่นแหละ แต่งงานกันแล้วต้องแบ่งปันสิ อย่าเห็นแก่ตัวหน่อยเลย”
คำว่า “เห็นแก่ตัว” และ “เงินของคุณก็เหมือนเงินของฉัน” มันเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวของฉันอย่างจัง น้ำตาแห่งความโกรธแค้นคลอเบ้า แต่ฉันสะกดกลั้นมันไว้ สมองของฉันเริ่มทำงานอย่างเฉียบคมและเยือกเย็น
พวกแกอยากลองดีกับคนอย่างฉันใช่ไหม? ได้… เดี๋ยวฉันจัดให้
ฉันไม่พูดอะไรต่อ เดินหันหลังลงมาจากชั้นสองทันที เมื่อลงมาถึงห้องนั่งเล่น คุณนายดารินกับพวกญาติ ๆ กำลังหัวเราะต่อกระซิกและแกะขนมกินกันอย่างสำราญใจบนโซฟาหนังแท้นำเข้าของฉัน
“อ้าว จะไปนอนในสวนแล้วเหรอจ๊ะลูกสะใภ้? ฝากล็อกประตูห้องเก็บของด้วยนะ เดี๋ยวยุงจะกัดเอา ฮ่า ๆ ๆ” คุณนายดารินหัวเราะเยาะเย้ยสะใจพร้อมกับพวกญาติ ๆ ที่พากันขำขัน
ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาฝ่ายนิติบุคคลของหมู่บ้านหรูแห่งนี้ทันที
“สวัสดีค่ะ ฉันอันดา เจ้าของพูลวิลล่าหลังที่ 88 ค่ะ พอดีมีกลุ่มบุคคลบุกรุกเข้ามาในบ้านของฉันและทำลายทรัพย์สิน… ใช่ค่ะ รบกวนส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาที่บ้านฉันด่วนที่สุดเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ”
ปฏิบัติการกวาดล้างฝูงปลิง
เมื่อวางสาย ฉันเดินไปที่ตู้ควบคุมระบบไฟฟ้าของบ้าน แล้วทำการสับคัตเอาต์ตัดไฟและระบบน้ำของวิลล่าทั้งหมดทันที!
วูบ!
ไฟทั้งบ้านดับพรึบ เครื่องปรับอากาศหยุดทำงาน เสียงเพลงคาราโอเกะดับสนิท ทั่วทั้งบ้านตกอยู่ในความมืดและความเงียบ ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงโวยวายของพวกปากหอยปากปู
“เหย้ย! ไฟดับได้ไงเนี่ย ร้อนจะตายอยู่แล้ว!” เสียงญาติคนหนึ่งตะโกน
ขณะที่พวกเขากำลังสับสนรนราน ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกเปิดออกพร้อมกับรถรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้าน 3 คันที่แล่นเข้ามาจอดอย่างรวดเร็ว รปภ. ร่างใหญ่เกือบสิบคนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมไฟฉายและกระบอง
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณอันดา?!” หัวหน้า รภป. ถามด้วยท่าทางขึงขัง
ฉันชี้ไปที่พวกเขาทุกคนรวมถึงมาวินที่เพิ่งวิ่งหน้าตื่นลงมาจากชั้นสอง “คนพวกนี้ทั้งหมดบุกรุกเข้ามาในบ้านของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต และทำลายข้าวของในบ้านเสียหาย ช่วยลากตัวพวกเขาทุกคนออกไปจากพื้นที่ส่วนบุคคลของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
“เห้ย! อันดา! นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?!” มาวินตะโกนลั่น หน้าถอดสี “นี่แม่ฉันนะ! นี่น้อง ๆ ฉันนะ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา?!”
“สิทธิ์งั้นเหรอ?” ฉันเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะพลางชูเอกสารโฉนดที่ดินและสัญญากรรมสิทธิ์บ้านที่ฉันหยิบออกมาจากกระเป๋าเอกสารให้ทุกคนดูชัด ๆ “บ้านหลังนี้เป็นชื่อของฉันคนเดียว! ฉันซื้อด้วยเงินสดของฉันก่อนที่เราจะจดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมาย เพราะฉะนั้น มันคือสินส่วนตัวของฉัน 100% นายไม่มีสิทธิ์แม้แต่ตารางนิ้วเดียวในบ้านหลังนี้… รวมถึงครอบครัวหน้าด้านของนายด้วย!”
ไปนอนในที่ที่พวกแกคู่ควร
คุณนายดารินโกรธจนหน้าเขียวหน้าเหลือง ตัวสั่นเทิ้มด้วยความอับอาย “แก! อีสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉัน! มาวิน ลูกจัดการมันสิ!”
“ผู้บุกรุกทุกคน กรุณาออกจากพื้นที่ด้วยครับ ไม่งั้นเราจะแจ้งตำรวจจับข้อหาบุกรุกเคหสถานในยามวิกาล!” หัวหน้า รปภ. พูดเสียงเข้ม พร้อมกับที่ รปภ. คนอื่น ๆ เริ่มเดินเข้าประชิดตัวและลากแขนพวกญาติ ๆ ออกไปทีละคน
เสียงกรีดร้องโวยวายและเสียงด่าทอดังระงมไปทั่วคฤหาสน์อันเงียบสงบ พวกเขาถูกกวาดต้อนให้ออกไปนอกรั้วบ้านอย่างหมดสภาพ โชคชะตาช่างเป็นใจ เพราะในตอนนั้นเอง สายฝนฤดูร้อนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักพอดี!
ซ่า!!!
พวกฝูงปลิงทั้งโขยงในชุดลำลองและเสื้อผ้าไหมของฉัน ต้องไปยืนเปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำอยู่ริมถนนนอกรั้วหมู่บ้าน ข้าวของและถุงใส่เสื้อผ้าของพวกเขาถูก รปภ. โยนตามออกไปกองอยู่บนพื้นถนนที่เจิ่งนงไปด้วยน้ำครำ
มาวินยืนทุบประตูรั้วเหล็กดัดบานยักษ์พลางตะโกนฝ่าสายฝนอย่างบ้าคลั่ง “อันดา! เปิดประตูให้พวกเรานะ! เปิดสิ! ขืนเธอทำแบบนี้เราหย่ากันแน่!”
ฉันเดินกางร่มสีดำคันหรูมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูรั้ว มองดูสามีเฮงซวยและครอบครัวใจทรามของเขาผ่านซี่กรงเหล็กด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช
“หย่างั้นเหรอ? แน่นอนมาวิน พรุ่งนี้เจอกันที่สำนักงานเขต ฉันเตรียมทนายไว้ฟ้องหย่าและเรียกค่าเสียหายที่พวกแกทำบ้านฉันพังไว้แล้ว” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบแต่ดังชัดเจนฝ่าเสียงฝน
“แล้วจำใส่หัวพวกแกไว้ด้วยนะ…” ฉันมองหน้าคุณนายดารินที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่กลางสายฝน “คนอย่างฉัน ถ้าลองได้หาเงิน 28 ล้านมาซื้อคฤหาสน์ด้วยตัวเองได้… ฉันก็มีปัญญาเขี่ยพวกขยะเปียกอย่างพวกแกออกไปจากชีวิตได้เหมือนกัน! ในเมื่อพวกแกชอบห้องเก็บของนัก… ก็ไปนอนตากฝนอยู่ข้างถนนตรงนั้นแหละ เหมาะสมกับพวกแกที่สุดแล้ว!”
พูดจบ ฉันก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านอย่างสง่างาม สั่งให้ รภป. ล็อกกุญแจรั้วอย่างแน่นหนา ทิ้งให้ฝูงปลิงเหล่านั้นกรีดร้องและจมอยู่กับความหนาวเหน็บกลางสายฝน สมน้ำหน้ากับความโลภและสิ้นคิดของตัวเอง!