ฉันคบหากับผู้ชายคนหนึ่งทางออนไลน์เป็นเวลาสามปี โดยที่ฉันคิดว่าเขาเป็น…

ความจริงใต้ภาพลวงตา

ฉันคบกับผู้ชายคนหนึ่งทางออนไลน์มาสามปี ฉันคิดมาตลอดว่าเขาเป็นแค่ช่างซ่อมรถธรรมดา ๆ ในต่างจังหวัด แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ… รูปทั้งหมดที่ฉันส่งให้เขา คือรูปของลูกพี่ลูกน้องของฉันที่มีลูกสี่คนแล้ว และชอบนุ่งผ้าถุงอยู่บ้านเป็นประจำ

ฉันชื่อมาร่า วิลลาญูเอบา อายุ 25 ปี เป็นเจ้าของร้านอาหารตามสั่งเล็ก ๆ ใกล้กับท่าเรือในเมืองอิโลอิโล ฉันคุ้นเคยกับชีวิตที่วุ่นวายที่นั่นดี—ทั้งเสียงตะโกนของคนงานแบกหาม กลิ่นไอทะเล และเสียงเรือหวูดดังขึ้นทุกเช้ามืด ทุก ๆ วันฉันต้องขายบัตชอย (ก๋วยเตี๋ยวซุปหมู) และหมึกทอดเพื่อเลี้ยงชีพ

เมื่อสามปีก่อน ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มออนไลน์เกี่ยวกับรถมอเตอร์ไซค์เก่า ชื่อผู้ใช้ของเขาคือ “TambaySaPier” (เด็กติดท่าเรือ) ตอนแรกเราคุยกันแค่เรื่องเครื่องยนต์และมอเตอร์ไซค์เท่านั้น จนกระทั่งบทสนทนาเริ่มเปลี่ยนมาเป็นเรื่องชีวิต ความฝัน ความเหงา และค่ำคืนที่นอนไม่หลับ

เขาบอกว่าเขาเป็นช่างซ่อมรถบนเกาะเล็ก ๆ ในพาลาวัน ที่นั่นสัญญาณไม่ค่อยดี และบางครั้งเขาก็จะหายไปเกือบสองสัปดาห์ ฉันคิดว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งจริง ๆ

พอเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มขอรูปของฉัน แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่ใช่เพราะฉันหน้าตาไม่ดี แต่เป็นเพราะฉันกลัวว่าเขาจะผิดหวังเมื่อได้เห็นฉัน ดังนั้น รูปทั้งหมดที่ฉันส่งไปให้เขาจึงเป็นรูปของเซเลีย ลูกพี่ลูกน้องของฉัน—เธอท้วม ๆ ผมหยิก มีผ้าขนหนูพาดบ่า และนุ่งผ้าถุงอยู่บ้านทุกวัน

ทุกครั้งที่ฉันส่งรูปไป คำตอบของเขาจะมีเพียงอย่างเดียวเสมอ: “คุณก็ยังสวยอยู่ดี” ฉันคิดว่าเขาแค่พูดเอาใจ แต่ยิ่งนานวันเข้า… ฉันก็ยิ่งตกหลุมรักเขา ไม่ใช่เพราะใบหน้าของเขาที่ฉันแทบจะมองไม่ชัดจากรูปถ่าย แต่เป็นเพราะวิธีที่เขาดูแลฉัน แม้จะผ่านแค่โทรศัพท์มือถือก็ตาม

ตอนที่ฉันเป็นไข้ เขาแทบไม่ได้นอนเลยสามคืนเพื่อโทรหาฉัน ตอนที่ร้านข้าง ๆ ไฟไหม้ เขาก็รีบส่งเงินมาให้ทันทีแม้ว่าฉันจะปฏิเสธ และทุก ๆ เช้ามืด คำถามแรกของเขาเสมอคือ: “กินข้าวหรือยัง?” บางครั้งฉันก็คิดนะ… บางทีความรักอาจมีอยู่จริงแม้ว่าเราจะไม่เคยเจอกันก็ตาม

จนกระทั่งคืนหนึ่ง เขาขี่ข้อความมาหาฉันกะทันหัน: “ผมมีภารกิจ—เอ้ย มีงานต้องไปทำที่อิโลอิโลเดือนหน้า ผมอยากเจอคุณ” ฉันชะงักไป… ภารกิจงั้นเหรอ? แต่ฉันรู้สึกตื่นเต้นและกลัวคำว่า “เจอ” มากกว่า เพราะผู้หญิงในรูปไม่ใช่ฉันจริง ๆ ฉันนอนไม่หลับถึงสามคืน สุดท้ายฉันตัดสินใจว่าจะบอกความจริงกับเขาตอนที่เจอกัน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

วันนัดพบ

วันนัดเจอ ตอนตีห้าฉันก็ตื่นแล้ว ฉันแต่งตัวจัดเต็ม เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ฉันเข้าร้านเสริมสวย ฉันสวมชุดกระโปรงสีครีมและต่างหูที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิต พอไปถึงที่ ‘อิโลอิโล ริเวอร์ เอสพลานาด’ หัวใจของฉันแทบจะกระดอนออกมาด้วยความตื่นกลัว

เวลาสิบโมงตรง มีรถ SUV สีดำคันหนึ่งมาจอดตรงหน้าฉัน พอประตูเปิดออก—ผู้ชายคนหนึ่งก็ก้าวลงมา เขาตัวสูง ผิวเข้ม ไหล่กว้าง สวมเสื้อโปโลสีดำกับกางเกงยีนส์ แต่ดูปราดเปรียวเหมือนร่างกายผ่านงานหนักและอันตรายมาโชกโชน เขาแผลเป็นยาวที่คอ และดวงตาคู่นั้น… ราวกับสามารถทำให้ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบลงได้

เขาเดินตรงมาหาฉัน แล้วหยุดอยู่ตรงหน้า “มาร่าใช่ไหม?” “ช-ใช่ค่ะ…”

เขาจ้องมองฉันอยู่นาน จากนั้นก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ “อย่างน้อย… คุณก็สวยกว่าที่ผมคิดไว้” หน้าฉันแดงขึ้นมาทันที “คุณไม่โกรธเหรอ?” “ผมจะโกรธทำไมล่ะ?” “ฉันไม่ใช่คนในรูปนะ” “ผมรู้ตั้งนานแล้ว”

ฉันรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด “ค-คุณหมายความว่ายังไง?” “ในเงาสะท้อนของหม้อหุงข้าวข้างหลังลูกพี่ลูกน้องของคุณ… ผมเห็นคุณ” ตาฉันเบิกกว้าง “และตอนที่เราวิดีโอคอลกันคราวก่อน ผมอัดวิดีโอไว้แล้วเอาไปซูมดู” “คุณมันโรคจิต!” เขาหัวเราะออกมา นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเขาหัวเราะแบบนั้น เสียงทุ้ม อบอุ่น และมีเสน่ห์

แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร—จู่ ๆ ก็มีรถตำรวจสามคันมาจอดที่ฝั่งตรงข้ามถนน ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือทยอยลงมาเป็นสาย ฉันถอยหลังด้วยความตกใจ มีนายตำรวจหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งตรงมาหาเรา “ผู้กองครับ!” พร้อมกับทำความเคารพ

ฉันหันไปมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า เขาดูสงบนิ่งมาก ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ “ทีมพร้อมแล้วครับ ตอนนี้เหลือแค่รอคำสั่งจากผู้กองครับ” ฉันถามด้วยเสียงสั่นเครือ “น-นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ หยิบพกบัตรประจำตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และเป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ฉันได้เห็นชื่อจริงของเขา: ร้อยตำรวจเอก เลออน เดลา ครูซ กองบังคับการสนับสนุนทางอากาศ (ตำรวจพลร่ม SAF)

โลกของฉันเหมือนหยุดหมุน “คุณบอกว่าเป็นแค่ช่างซ่อมรถ…” “ผมก็ซ่อมเครื่องยนต์เป็นจริง ๆ นะ” “แล้วทำไมคุณต้องหลอกฉัน?”

เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้เบา ๆ มือของเขาอุ่นและสาก “แล้วคุณล่ะ?” “…” “คุณเองก็ไม่ได้ใช้ตัวตนจริงตอนที่รู้จักกับผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

ฉันไม่มีคำตอบ แต่ในวินาทีนั้นเอง—ตำรวจอีกคนรีบวิ่งเข้ามา “ผู้กองครับ! เราพบเป้าหมายแล้ว!” สีหน้าของเลออนเปลี่ยนไปทันที ความอ่อนโยนหายไป ถูกแทนที่ด้วยสายตาที่เย็นชาและอันตราย “อยู่ที่ไหน?” “โกดังเก่าใกล้ท่าเรือครับ”

เขาพยักหน้า แล้วหันกลับมามองฉันอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเบาลง “มาร่า… มีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ” “อ-อะไรเหรอคะ?” “การที่เรารู้จักกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” ฉันยืนอึ้ง “และพ่อของคุณ…” เขากระชับมือฉันแน่นขึ้น “…คือเหตุผลที่ผมตามหาคุณมาตลอดสามปี”

ความลับของอดีต

ทุกอย่างรอบตัวเหมือนไร้เสียงหลังจากเลออนพูดคำนั้นออกมา มือของฉันเย็นเฉียบ “ค-คุณหมายความว่ายังไง?”

เลออนไม่ได้ตอบทันที แต่มองไปที่ตำรวจข้างหลังก่อนจะหันกลับมาสบตาฉัน “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะคุยเรื่องนี้” หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ จูงฉันไปที่รถ SUV ฉันเดินตามไปราวกับคนไร้วิญญาณ

ระหว่างทาง ฉันอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา สามปี… สามปีที่ฉันคิดว่าเขาเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ ที่เจอกันในเน็ต แต่ตอนนี้… ฉันรู้สึกเหมือนไม่รู้จักเขาเลยจริง ๆ

พอไปถึงตึกเก่าใกล้ท่าเรือ ตำรวจติดอาวุธหลายคนก็เข้ามาต้อนรับทันที “เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยครับผู้กอง” เลออนพยักหน้า แล้วหันมาเผชิญหน้ากับฉัน “มาร่า… คุณรู้อะไรเกี่ยวกับงานของพ่อคุณในอดีตบ้างไหม?” ฉันส่ายหัว “ตอนฉันยังเด็ก แม่บอกว่าพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางทะเลค่ะ”

เขาหลับตาลงอย่างเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง “นั่นไม่ใช่ความจริง” ฉันรู้สึกแน่นที่หน้าอก “พ่อของคุณ เออร์เนสโต วิลลาญูเอบา… เคยเป็นสายข่าวลับให้กับ SAF” ฉันลุกขึ้นยืนทันที “ม-ไม่จริง” “จริงครับ”

เขาหยิบรูปถ่ายเก่า ๆ ใบเล็กออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้ฉัน และที่นั่นฉันได้เห็น—เด็กชายเลออน น่าจะอายุประมาณ 12 ขวบ ยืนอยู่ข้างผู้ชายที่ใบหน้าคุ้นเคยมาก พ่อของฉันเอง…

มือของฉันสั่นเทา “ท่านเป็นเพื่อนกับพ่อของผม” เขาพูดเสียงเบา “พ่อของคุณคือคนที่ช่วยชีวิตครอบครัวของผมไว้ตอนที่ผมยังเด็ก” ฉันเงียบสนิทไปเลย “แต่ระหว่างปฏิบัติการกวาดล้างขบวนการลักลอบขนของเถื่อนในวิซายัส… เกิดการหักหลังขึ้น” “หักหลังแบบไหนคะ?” “มีคนทรยศอยู่ภายใน” อากาศรอบตัวเริ่มรู้สึกหนักอึ้ง “ปฏิบัติการครั้งนั้นคือสาเหตุที่พ่อของคุณหายสาบสูญไป”

ตาของฉันเริ่มพร่ามัวไปด้วยน้ำตา “พ่อไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุเหรอ?” เลออนไม่ตอบ และความเงียบของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันเข้าใจทุกอย่าง ฉันรู้สึกเหมือนเข่าจะทรุดลงไปทันที เขาเข้ารับประคองฉันไว้ “มาร่า” “พ่อยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

ความเงียบเนิ่นนานผ่านไป จากนั้นเขาก็พยักหน้าเบา ๆ ราวกับมีอะไรระเบิดอยู่ในอกของฉัน “ค-คุณว่ายังไงนะ?” “พวกเราตามรอยแก๊งนี้มาหกเดือนแล้ว” “เดี๋ยว…” ฉันถอยหลังหนีทันที “ที่คุณเข้าหาฉัน… เพราะเรื่องนี้เหรอ?”

เขาไม่ตอบในทันที และนั่นทำให้ฉันได้คำตอบ น้ำตาของฉันไหลพราก “ตอนแรก… คุณแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือใช่ไหม?” “มาร่า—” “คุณมันคนโกหกเหมือนกัน” “ผมรักคุณนะ” “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!” “ตั้งแต่ตอนที่คุณสอนผมทำบัตชอยผ่านวิดีโอคอล”

ฉันชะงัก ตาของเขาแดงก่ำ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะตกหลุมรักคุณเลย” “แล้วทำไมไม่บอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก?” “เพราะผมไม่อยากให้คุณต้องมาพัวพันอันตราย”

จู่ ๆ เราก็ต้องหยุดคุยเมื่อตำรวจคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา “ผู้กองครับ! เป้าหมายกำลังเคลื่อนไหว!” สีหน้าของเลออนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “อยู่ที่ไหน?” “โกดัง 12 ครับ”

เขาถอนหายใจยาว แล้วหันมามองฉัน “มาร่า… ผมต้องไปจบเรื่องนี้” ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร เขาหยิบจี้เงินเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า ฉันจ้องมองมันเพราะมันเหมือนกับจี้ของแม่ฉันไม่มีผิด “นี่คือจี้อีกครึ่งหนึ่งของพ่อคุณ” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “เมื่อเรื่องนี้จบลง… ผมจะพาคุณไปหาท่าน”

หลังจากนั้นเขาก็รีบหันหลังกลับ “เลออน!” เขาหยุดเดิน ฉันพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “กลับมานะ” เขาค่อย ๆ หันกลับมา และเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความกลัวในดวงตาของผู้ชายที่ฉันคิดว่าไม่เคยกลัวอะไรเลย เขายิ้มบาง ๆ “ผมกลับมาหาคุณเสมอแหละ” แล้วเขาก็รีบไปกับทีมของเขา

บทสรุปและการเริ่มต้นใหม่

ฉันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ฉันรอคอยนานกว่าสามชั่วโมง สามชั่วโมงที่ยาวนานเหมือนสามปี ฉันได้ยินเสียงไซเรนจากระยะไกล มีเสียงปืน เสียงรถพยาบาล และทุกวินาทีที่ผ่านไป ฉันรู้สึกเหมือนจะบ้าตายด้วยความกังวล

จนกระทั่งประตูเปิดออก ฉันรีบลุกขึ้นยืนทันที และฉันก็เห็นเขา… เลออน มีเลือดซึมที่หางคิ้ว แขนเสื้อขาด แต่เขายังมีชีวิตอยู่ ฉันรีบวิ่งไปหาเขา และก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร—ฉันก็กอดเขาไว้แน่น

เขาเงียบไป แล้วค่อย ๆ กอดฉันตอบ “ผมไม่เป็นไร” เขาซิบ ฉันสะอึกสะอื้น “ฉันคิดว่า…” “ผมไม่มีวันทิ้งคุณหรอก” ฉันกำเสื้อโปโลของเขาแน่น “ไอ้คนบ้า” เขาหัวเราะเบา ๆ “แต่คุณก็ยังรักผมใช่ไหมล่ะ” ฉันไม่ได้ตอบ… เพราะมันคือความจริง ถึงฉันจะโกรธ ถึงฉันจะเจ็บปวด แต่ฉันก็ยังรักเขา

วันรุ่งขึ้น เขาพาฉันขึ้นเรือไปยังเกาะเล็ก ๆ ในกิมาลัส ตลอดทางเต็มไปด้วยความเงียบ แต่หัวใจของฉันแทบจะระเบิดด้วยความตื่นเต้น เมื่อเรามาถึงกระท่อมหลังเล็กใกล้ทะเล เลออนหยุดเดินและจับมือฉันไว้เงียบ ๆ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ”

เมื่อฉันก้าวเข้าไปข้างใน—มีผู้ชายนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ตัวผอม ผมหงอกขาวเต็มหัว แต่… “พ่อ…” ไหล่ของเขาเริ่มสั่นเทา ค่อย ๆ หันกลับมา และเป็นครั้งแรกในรอบเกือบยี่สิบปี—ที่ฉันได้เห็นพ่อของฉันอีกครั้ง “ม-มาร่า…”

ฉันร้องไห้โฮ รีบคุกเข่าลงตรงหน้าและกอดเขาไว้แน่น เราต่างร้องไห้ด้วยกัน พ่อเอาแต่พูดซ้ำ ๆ ว่า: “ลูก… พ่อขอโทษ…”

ฉันมารู้ทีหลังว่า หลังจากที่พ่อถูกพวกมาเฟียจับได้ในตอนนั้น ทาง SAF ได้ซ่อนตัวพ่อไว้เพื่อปกป้องพวกเรา แต่เพราะคนที่ตามล่าพ่อยังอันตรายเกินไป พ่อจึงกลับมาไม่ได้ในตอนนั้น และเลออน… เขาคือคนที่สัญญาว่าจะตามหาฉันให้เจอในสักวันหนึ่ง และเขาก็ทำตามสัญญานั้น แม้เขาจะไม่คิดมาก่อนว่าจะได้รักฉันจริง ๆ ก็ตาม

ช่างซ่อมรถของฉัน

หกเดือนหลังจากที่ทลายแก๊งมาเฟียได้ทั้งหมด ชีวิตของเราก็กลับคืนสู่ความปกติ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นั่นคือเลออน เพราะแทบจะทุกวันเขาจะมาอยู่ที่ร้านอาหารของฉัน บางครั้งเขาก็เป็นคนเสิร์ฟบัตชอยเองด้วยซ้ำ และพวกนักเรียนต่างพากันกรี๊ดกร๊าดเพราะ “เด็กเสิร์ฟคนใหม่หล่อมาก”

แต่สิ่งที่คุณไม่ชอบที่สุดน่ะเหรอ? พวกเธอทุกคนชอบส่งสายตาอ่อยเขา “พี่คะ ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ?” แล้วไอ้บ้าคนนั้นก็ดันยิ้มตอบด้วยนะ!

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป “ห้ามไปยิ้มให้คนอื่นนะ” เขาเลิกคิ้วขึ้น “หึงเหรอ?” “เปล่าซะหน่อย” “จริงเหรอ?” “นิดนึงก็ได้”

เขาหัวเราะออกมาทันที จากนั้นก็ถอดผ้ากันเปื้อนวางลง และต่อหน้าคนทั้งร้านอาหาร—เขาก็คุกเข่าลง ตาฉันเบิกกว้าง “เลออน?!”

เขาหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา และก่อนที่ฉันจะได้ทันหายใจ เขาก็เปิดมันออก… มันคือแหวน “มาร่า วิลลาญูเอบา” เขายิ้มขณะจ้องมองมาที่ฉันโดยตรง “คุณจะยอมรับช่างซ่อมรถคนนี้… ที่ครั้งหนึ่งเคยโกหกคุณคนนี้ไหมครับ?”

ฉันร้องไห้โฮออกมาพร้อมกับหัวเราะ “คุณมันบ้าจริง ๆ” “สรุปว่า… ตกลงไหม?” ฉันไม่ปล่อยให้เขารอนาน “ตกลงค่ะ”

จู่ ๆ คนทั้งร้านก็พากันโห่ร้องยินดี มีคนตบมือ มีคนถ่ายวิดีโอ ส่วนพี่เซเลียลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะเหรอ? เธอเป็นคนตะโกนดังที่สุดเลย: “ดีมาก! นึกว่าเขาจะแต่งกับฉันซะอีก!”

เราทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน และในขณะที่ฉันอยู่ในอ้อมกอดของเลออน ฉันก็ตระหนักได้ว่า—บางครั้ง แม้ความสัมพันธ์จะเริ่มต้นด้วยการโกหก… แต่มันก็ยังสามารถนำไปสู่ความรักที่แท้จริงได้ และในที่สุด… ฉันก็ได้พบกับคนที่ไม่เคยล้มเลิกความพยายามในการตามหาฉันเลย