Narito ang pagsasalin ng karugtong at konklusyon ng kwento sa wikang Thai (แปลเป็นภาษาไทย):
ตอนที่ 5: แตกหัก
(ส่วนที่ 5: แตกหัก)
หลังจากที่ได้อ่านแผนการของพวกมันที่จะจับฉันโยนเข้าโรงพยาบาลบ้า สิ่งที่ไหลออกมาจากตาของฉันไม่ใช่คราบน้ำตาอีกต่อไป แต่เป็นไฟแห่งความแค้น ฉันกลับไปที่บ้านโดยทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และพบอาลิง กลอเรีย กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยว “ซุปสูตรพิเศษ” ให้ฉันอยู่พอดี
“ลูกสะใภ้ ดื่มนี่สิ หน้าตาดูไม่ดีเลยนะ ต้องกินของบำรุงร่างกายหน่อย” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มพลาสติก
ฉันรับถ้วยซุปมา จ้องมองลึกเข้าไปในตาของเธอ แล้วค่อยๆ เทซุปลงในซิงค์ล้างจานอย่างช้าๆ ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“แกทำอะไรของแก?! เสียดายวัตถุดิบหมด!” เธอหวีดร้อง
“เสียดายวัตถุดิบ หรือเสียดายยาพิษที่พวกแกใส่ลงไปกันแน่?” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก “เลิกตอแหลกันได้แล้ว อาลิง กลอเรีย ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว”
ประตูปะทุเปิดออกพอดี เปาโลเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ในมือ เขาตัวแข็งทึ่มทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศอันตึงเครียดในห้องครัว
“ที่รัก มีปัญหาอะไรกันเหรอ?” เขาถาม พยายามทำน้ำเสียงให้สงบ
“ปัญหาเหรอ? ปัญหาก็คือฉันยังไม่ตายไงล่ะ ใช่ไหม?” ฉันปารูปถ่ายงานฉลองของลูกเขากับสเตซี่ รวมถึงสำเนาเอกสาร ‘สภาวะจิตบกพร่อง’ ใส่หน้าเขา “อยากให้ฉันบ้ามากใช่ไหม? ได้… ฉันจะแสดงให้ดูว่าเวลาที่คนที่ไม่มีอะไรจะเสียเขาอาละวาด มันเป็นยังไง!”
เปาโลหน้าถอดสี “ฟังผมก่อนนะ ผมอธิบายได้—”
“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น” ฉันพูดขัด “เพราะในขณะที่คุณกำลังนวดเท้าให้ชู้รักของคุณเมื่อตอนกลางวัน ฉันได้โทรศัพท์หาบอร์ดบริหารของบริษัทเรียบร้อยแล้ว ฉันยื่นหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับการยักยอกเงินบริษัทในนามของฉัน และวันพรุ่งนี้ สิ่งที่คุณจะได้รับไม่ใช่แค่ใบหย่า… แต่เป็นหมายจับข้อหาฉ้อโกงและลักทรัพย์นายจ้างด้วย!”
“แกทำอะไรลงไป?!” เปาโลตะคอก เขาทำท่าจะถลันเข้ามาตะครุบตัวฉัน แต่ทันใดนั้น ประตูก็เปิดผางออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจและทนายเจน
“คุณเปาโล ริเวร่า คุณถูกจับกุมในข้อหาปลอมแปลงเอกสารและลักทรัพย์นายจ้าง” ตำรวจประกาศลั่น
ฉันหันไปมองอาลิง กลอเรีย ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว “ส่วนคุณ อาลิง กลอเรีย? ขวดโหลที่ฉันเก็บมาจากห้องน้ำ ฉันส่งมันไปตรวจแล็บเรียบร้อยแล้ว ถ้าผลตรวจพบว่ามีสารเคมีที่ทำให้เป็นหมันและสารพิษ คุณเตรียมตัวไปนอนเน่าในคุกข้อหาพยายามฆ่าได้เลย”
“ไม่นะ! ฉันไม่รู้เรื่อง! เปาโลเป็นคนสั่งให้ฉันทำ!” หญิงชรากรีดร้อง หล่อนพร้อมที่จะโยนความผิดให้ลูกชายตัวเองทันทีเพื่อเอาตัวรอด
ขณะที่ตำรวจกำลังสับกุญแจมือเข้าที่ข้อมือของเปาโล ฉันเดินเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเขา:
“คอนโดที่ร็อกเวลล์เหรอ? ธนาคารยึดคืนไปแล้วล่ะ เพราะเงินที่คุณเอาไปจ่ายมันมาจากบัญชีที่ขโมยมา ส่วนสเตซี่น่ะเหรอ? ฉันโทรหาหล่อนแล้วเหมือนกัน ฉันบอกหล่อนว่าคุณไม่มีเงินเหลือแล้วและกำลังจะเข้าคุก คุณรู้ไหมหล่อนตอบว่ายังไง? หล่อนถามกลับมาว่า… ‘เปาโลคือใครเหรอคะ?'”
เปาโลปล่อยโฮออกมาขณะถูกลากตัวออกไปจากบ้าน ฉันหันไปส่องกระจกและจัดทรงผมให้เข้าที่ เงินที่พวกมันขโมยไป ฉันย่อมหาทางเอาคืนมาได้ แต่ศักดิ์ศรีและชีวิตที่พวกมันพยายามทำลายน่ะเหรอ? ตอนนี้มันกลับมาเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้ว
“คราวหน้าถ้าคิดจะฝันถึง ‘ชีวิตที่สุขสบายอันมั่นคง’ ล่ะก็… เช็กให้ดีก่อนนะว่าปลายทางไม่ใช่ขุมนรก” ฉันเปรยทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูลงกลอนอย่างถาวร
ตอนที่ 6: บทสรุปของคนทรยศ
(ส่วนที่ 6: บทสรุปของคนทรยศ)
มือของเปาโลเย็นเฉียบขณะที่ตำรวจรัดกุมข้อมือด้วยกุญแจมือ ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยการแสดงละครและความหวานชื่น บัดนี้หลงเหลือเพียงความกลัวและความเสียใจ
“ที่รัก เมตตาผมเถอะ! ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อครอบครัวของเรานะ!” เขาอ้อนวอนขณะถูกกึ่งลากกึ่งจูงออกไป
ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “ครอบครัวเหรอ? ครอบครัวของคุณอยู่ที่ร็อกเวลล์นู่น ไม่ใช่ที่นี่ และครอบครัวนั้นน่ะเหรอ? ฉันก็เพิ่งจะทำลายมันไปเมื่อกี้เหมือนกัน”
หลังจากที่ตำรวจควบคุมตัวเปาโลและอาลิง กลอเรีย ที่เอาแต่สบถด่าและโยนความผิดให้กันไปมาอยู่บนรถตำรวจออกไป ฉันก็พาคู่หูทนายเจนตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลที่สเตซี่พักฟื้นอยู่ทันที
เมื่อเปิดประตูห้อง VIP เข้าไป ฉันเห็นสเตซี่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บกระเป๋าสัมภาระ ดูเหมือนหล่อนจะได้รับข่าวคราวบ้างแล้ว
“จะรีบไปไหนเหรอ สเตซี่?” ฉันถามพร้อมเอนหลังพิงขอบประตู
หล่อนชะงักและหน้าซีดเผือด “ไม่เกี่ยวกับแก! เปาโลเป็นของฉัน! ทุกอย่างที่นี่เป็นของฉัน!”
ทนายเจนโยนแฟ้มเอกสารลงบนเตียงคนไข้ “อสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินทั้งหมดที่เปาโลซื้อด้วยเงินของลูกความฉัน ถูกสั่งอายัดชั่วคราวตามกระบวนการทางกฎหมาย (Prejudiciary Attachment) เรียบร้อยแล้ว ซึ่งหมายความว่า… ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับที่คุณสวมอยู่ คอนโด หรือแม้กระทั่งค่ารักษาพยาบาลของโรงพยาบาลนี้ ทั้งหมดจะถูกเรายึดคืน… ตอนนี้เลย”
“ไม่จริง! พวกเรามีลูกด้วยกันนะ!” สเตซี่กรีดร้อง
“ก็ใช่ไง” ฉันตอบ “และเพราะเธอใช้บัตรประชาชน PhilHealth ของฉัน ปลอมแปลงเป็นตัวฉันเพื่อมาคลอดลูก ฉันจึงฟ้องเธอในข้อหาขโมยอัตลักษณ์บุคคล (Identity Theft) และฉ้อโกงประกันภัย (Insurance Fraud) ส่วนลูกของเธอเหรอ? บ้าจริง… บางทีอาจจะต้องไปอยู่กับกรมประชาสงเคราะห์ (DSWD) ก่อนนะ ระหว่างที่คุณกำลังชดใช้กรรมอยู่ในคุก”
สเตซี่ทรุดฮวบลงกับพื้น แหวนราคาแพงระยับที่นิ้วมือของหล่อนถูกเจ้าหน้าที่พนักงานบังคับคดี (Sheriff) ถอดออกไปต่อหน้าต่อตา หล่อนทำได้เพียงร่ำไห้อย่างหมดหนทาง ขณะที่วิมานอันหรูหราพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา
ตอนที่ 7: ชีวิตใหม่และอิสรภาพ
(ส่วนที่ 4: ชีวิตใหม่และอิสรภาพ)
6 เดือนต่อมา…
ฉันยืนอยู่หน้ากระจกในออฟฟิศแห่งใหม่ย่านมากาติ การหย่าร้างเสร็จสิ้นสมบูรณ์ตามกฎหมาย และฉันสามารถทวงคืนทรัพย์สินที่เปาโลขโมยไปได้ถึง 90% ด้วยความช่วยเหลือจากระบบประกันและมาตรการทางกฎหมาย
ส่วนเปาโลและอาลิง กลอเรีย น่ะเหรอ? ตอนนี้พวกมันกำลังชดใช้กรรมอยู่ในเรือนจำบิลิบิด (Bilibid) และทัณฑสถานหญิง (Correctional) ได้ยินข่าวแว่วมาว่า แม้จะอยู่ในคุก สองแม่ลูกก็ยังไม่วายทะเลาะตบตีกันเองเพราะเรื่องเงิน ส่วนสเตซี่ก็กำลังเผชิญกับคดีความหน้าตั้ง และถูกกลุ่มเพื่อนไฮโซตบเท้าตีตัวออกห่างจนหมดสิ้น
โทรศัพท์ของฉันดังขึ้น เป็นข้อความจากทนายเจน: “การชำระบัญชีทรัพย์สินของเปาโลเสร็จสิ้นแล้วนะ รายได้ทั้งหมดถูกโอนเข้าบัญชีของเธอเรียบร้อยแล้ว”
ฉันถอนหายใจยาว… ยาพิษที่เคยกัดกินร่างกายของฉันอย่างช้าๆ ในวันนั้น บัดนี้ไม่มีเหลืออีกแล้ว ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันสัมผัสได้คือความหอมหวานของอิสรภาพ
ฉันจ้องมองรูปถ่ายคู่ใบสุดท้ายของฉันกับเปาโล ก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะ
“พวกแกบอกว่าอยากได้ ‘ชีวิตที่เลิศหรูดั่งทองคำ’ (Guintong Pamumuhay) ใช่ไหม?” ฉันกระซิบกับสายลม “ตอนนี้… เชิญลิ้มรสชาติของลูกกรงเหล็กที่เกิดจากความโลภของพวกแกเองไปเถอะ”
ฉันเดินนวยนาดออกมาจากห้องทำงาน บนรองเท้าส้นสูงคู่ใจ โดยไม่คิดที่จะหันหลังกลับไปมองอดีตอีกเลย ละครฉากนี้จบลงแล้ว และนางเอกในวันนี้… คือราชินีที่แท้จริงของชีวิตตัวเอง