บทที่ 3: ความลับที่พยายามฝังกลบ เมื่อลีแอนน์เห็นผมยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเธอก็ตื่นตระหนก เธอเกือบจะทำขวดน้ำในมือร่วง และพยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้ผ้าห่ม “ม-มาร์โก… คุณมาทำอะไรที่นี่?” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตา “ลีแอนน์ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ทำไมต้องทำคีโม? คุณป่วยเป็นอะไร?” ผมยิงคำถามใส่รัวๆ น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอนิ่งไปและถอนหายใจยาว พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น “ไม่มีอะไรหรอกมาร์โก คุณกลับไปเถอะ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วไม่ใช่เหรอ?” แต่ครั้งนี้ผมไม่ยอมเดินจากไป ผมนั่งลงข้างๆ เธอและกุมมือที่เย็นเฉียบและผอมแห้งของเธอไว้แน่น “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณจะบอกความจริงกับผม”
ลีแอนน์หมดแรงที่จะโกหก เธอปล่อยโฮออกมาและซบหัวลงบนไหล่ของผม ตรงนั้นเองที่เธอสารภาพความจริงที่ทำให้โลกทั้งใบของผมพังทลาย “มะเร็งรังไข่ระยะที่ 4 มาร์โก” เธอพูดไปสะอื้นไป “ฉันรู้เรื่องนี้ 6 เดือนก่อนที่เราจะหย่ากัน หมอบอกว่ามันลามเร็วมาก ฉันไม่มีหวังที่จะอยู่ได้นานหรอก… และฉันก็ไม่มีวัน มีลูกได้อีกแล้ว”
บทที่ 4: การเสียสละของผู้ที่รักหมดใจ ผมหายใจไม่ออก ราวกับมีหินก้อนใหญ่มาทับที่หน้าอก “ทำไม?! ทำไมคุณไม่บอกผม?! ฉันเป็นสามีคุณนะลีแอนน์! เราควรจะสู้กับมันไปด้วยกัน!” เธอมองหน้าผม ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉันจะบอกคุณได้ยังไงมาร์โก? ฉันรู้ว่าคุณอยากมีลูกของตัวเองมากแค่ไหน… นั่นคือความฝันของคุณมาตลอด และฉันก็เห็นว่าคุณแตกสลายแค่ไหนตอนที่พ่อของคุณเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เงินเก็บพวกคุณหมดเกลี้ยง ต้องเป็นหนี้เป็นสิน และคุณแทบเป็นบ้าจากภาพจำที่เห็นท่านทรมาน” เธออธิบาย ผมนิ่งอึ้งพร้อมน้ำตาที่นองหน้า ผมจำทุกอย่างได้หมดแล้ว การตีตัวออกห่าง ความเย็นชา การขอหย่า… ทั้งหมดนั้นคือการแสดง “ฉันอยากให้คุณเกลียดฉัน” เธอพูดต่อ “อยากให้คุณคิดว่าฉันหมดรักคุณแล้วเพื่อจะได้ปล่อยฉันไป ฉันไม่ยอมเห็นคุณต้องหมดเนื้อหมดตัวและหมดพลังชีวิตไปกับการยื้อชีวิตที่ใกล้จะดับสูญของฉันหรอก ฉันอยากให้คุณได้เริ่มต้นใหม่ เจอผู้หญิงที่พร้อมจะสร้างครอบครัวและมีลูกให้คุณได้ เพราะแบบนี้ฉันถึงเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันคนเดียว” โลกของผมถล่มลงมา ผู้หญิงที่ผมคิดว่ายอมแพ้ในชีวิตคู่ กลับเป็นผู้หญิงที่สละความสุขและชีวิตของตัวเองเพียงเพื่อปกป้องผมจากความเจ็บปวด เธอไล่ผมไป… เพราะเธอรักผมมากเหลือเกิน
บทที่ 5: การหยัดยืนอีกครั้งในวาระสุดท้าย ผมกอดเธอไว้แน่นที่สุด โดยไม่สนใจว่าใครในทางเดินโรงพยาบาลจะมองหรือได้ยิน “คุณมันบ้าที่สุดลีแอนน์… เราสองคนมันบ้าโง่ทั้งคู่” ผมกระซิบข้างหูเธอทั้งน้ำตา “ผมไม่สนใจเรื่องเงิน ไม่สนใจว่าเราจะไม่มีลูก ความฝันของผมคือคุณ! คุณคือครอบครัวของผม!” ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมไม่เคยห่างจากเธออีกเลย ผมไม่สนใจใบหย่าใบนั้น ผมเข้าไปคุยกับหมอ นำเงินเก็บทั้งหมดออกมาใช้ และลาพักร้อนยาวจากงาน หากก่อนหน้านี้เธอต้องสู้อย่างโดดเดี่ยวในห้องโรงพยาบาลอันเหน็บหนาว ตอนนี้มีผมอยู่ตรงนั้น คอยจับมือเธอไว้ในทุกครั้งที่เข็มฉีดลงไป และในทุกครั้งที่ผมของเธอร่วงหล่น
เวลาผ่านไปอีก 5 เดือน ร่างกายของลีแอนน์ต้านทานโรคที่แพร่กระจายไม่ไหว เธอจากไปอย่างสงบในอ้อมกอดของผมในเช้ามืดวันหนึ่ง มันเจ็บปวด… เจ็บปวดราวกับวิญญาณของผมถูกฉีกกระชาก แต่ในลมหายใจสุดท้ายของเธอ มีรอยยิ้มประดับอยู่บนริมฝีปาก เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้จากไปอย่างโดดเดี่ยว ลีแอนน์ได้สอนให้ผมรู้จักกับความรักที่ลึกซึ้งที่สุด นั่นคือความรักที่รู้จักการเสียสละ และถึงแม้เธอจะไม่อยู่แล้ว ผมก็จะโอบกอดความรักนี้ไว้ จนกว่าจะถึงวันที่เราได้พบกันใหม่อีกครั้ง