หัวใจของมาร์กตกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงวิ้งดังหึ่งในหูจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง ความซาบซ่านจากกลิ่นน้ำหอมและเค้กราคาแพงอันตรธานหายไปทันที เหลือทิ้งไว้เพียงความเย็นเฮือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง
“สี่วันก่อน? จะเป็นไปได้ยังไง!” มาร์กตะคอก เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอเพิ่งผ่าตัด! แถมลูกแฝดสามอีก!”
พยาบาลถอนหายใจยาว สายตาเปลี่ยนเป็นความสมเพชและสมเพชอย่างปิดไม่มิด
“คุณคาร์เตอร์คะ… คุณเอมิลี่ตกเลือดอย่างหนักในห้องผ่าตัด หมอแพเทลกับทีมต้องใช้เวลา талаผ่าตัดยื้อชีวิตเธอเกือบเจ็ดชั่วโมง เธอเกือบจะไม่รอด ส่วนลูกๆ ของคุณ…” พยาบาลเว้นจังหวะ “เด็กๆ ต้องเข้าห้อง ICU ทารกแรกเกิดทันทีเพราะคลอดก่อนกำหนด แต่โชคดีที่ทุกคนปลอดภัย”
“แล้วตอนนี้พวกเขายู่นี่ใช่ไหม! พาผมไปหาลูก!” มาร์กพูดรัวเร็ว พยายามก้าวขาแต่เข่ากลับอ่อนแรง
“ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้วค่ะ” พยาบาลพูดเสียงเรียบ “ตลอดเวลาที่คุณหายไป คุณเอมิลี่ฟื้นขึ้นมาด้วยร่างกายที่บอบช้ำ เธอตามหาคุณ โทรหาคุณนับร้อยสาย แต่คุณปิดเครื่อง พอผ่านไปสองวัน… เธอหยุดร้องไห้ เธอเซ็นเอกสารยินยอมย้ายลูกๆ ทั้งสามคนไปยังโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำแห่งอื่นด้วยเงินทุนส่วนตัวของเธอเอง และในวันที่สี่… ทันทีที่หมออนุญาต เธอก็อุ้มลูกๆ และเดินออกจากที่นี่ไป”
“โดยไม่รอผมเนี่ยนะ?!” มาร์กตะโกนอย่างไม่เชื่อหู
“เธอรอค่ะ… รอจนกระทั่งเธอเลิกรอ” พยาบาลทิ้งท้ายก่อนจะดึงแขนเสื้อออกแล้วเดินจากไป
มาร์กวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปที่บ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านหรู เขาใช้มือที่สั่นเทายัดลูกกุญแจเข้าแม่กุญแจแล้วผลักประตูเปิดออก
“เอมิลี่!” เขาตะโกนเสียงดังลั่นบ้าน “เอมิลี่! คุณอยู่ที่ไหน!”
บ้านทั้งหลังเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเย็นยะเยือกของแอร์ที่ไม่ได้เปิด มาร์กวิ่งขึ้นชั้นบน ตรงไปยังห้องนอนใหญ่
ตู้เสื้อผ้าเปิดกว้าง… ว่างเปล่า
เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ กระเป๋าเดินทาง และของหมั้นทุกชิ้นของเอมิลี่หายไปไร้ร่องรอย บนโต๊ะแต่งหน้าของเธอ มีเพียงกล่องกำมะหยี่สีแดงวางอยู่เดี่ยวๆ
มาร์กก้าวเข้าไปหาอย่างเลื่อนลอย เขายื่นมืออันสั่นเทาเปิดกล่องออก ข้างในแหวนหมั้นเพชรเม็ดโตที่เขาเคยสวมให้เธอ และข้างๆ กล่อง มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่
เขาดึงกระดาษข้างในออกมาดู… “หนังสือสัญญาหย่า”
เอมิลี่ลงนามไว้เรียบร้อยแล้วด้วยลายมืออันเรียบร้อยของเธอ เหลือเพียงช่องว่างที่รอรอยเซ็นของเขา และที่ด้านหลังของเอกสาร มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ แนบไว้ ข้อความสั้นๆ เขียนด้วยปากกาสีดำ:
“ในวันที่ฉันและลูกๆ ต้องการคุณที่สุด คุณเลือกที่จะปิดเครื่องเพื่อไปตัดเค้กกับรักแรกของคุณ…
เกรซ, ลิลลี่ และโฮป จะเติบโตขึ้นมาโดยรู้ว่าพวกเขามีแม่ที่รักพวกเขาหมดหัวใจ และจะไม่มีวันรู้ว่าพวกเขามีพ่อที่ละทิ้งพวกเขาไปในวินาทีชีวิต
อย่าตามหาเรา เพราะคุณได้เลือกแล้ว… มาร์ก”
มาร์กทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องนอน เอกสารหย่าหลุดออกจากมือ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและสิ้นหวังไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดเครื่องอย่างลนลาน ข้อความเตือนสายที่ไม่ได้รับและข้อความเสียงหลายสิบข้อความพรั่งพรูเข้ามานับไม่ถ้วน
หนึ่งในข้อความเสียงนั้น ถูกส่งมาจากเอมิลี่ในคืนแรกหลังผ่าตัด เสียงของเธอแผดเผาและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน:
“มาร์ก… ลูกๆ ของเราปลอดภัยดีนะ… แต่ฉันคิดว่า ฉันคงรอคุณต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ลาก่อนค่ะ”
มาร์กซบหน้าลงกับฝ่ามือ กรีดร้องออกมาในห้องนอนที่ว่างเปล่า กลิ่นน้ำหอมของแมดิสันที่ติดอยู่บนเสื้อ บัดนี้กลายเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิตของเขา
เขาได้ชีวิตของรักแรกกลับคืนมา… แต่ต้องแลกด้วยการสูญเสียภรรยาและลูกแฝดสามไปตลอดกาล