ประตูรถซีดานสีดำทั้งห้าคันเปิดออกพร้อมกัน ชายในชุดสูทสากลสีเข้มและเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบก้าวลงมาจากรถอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางความเงียบสงัดของแขกเหรื่อทั้งงาน
อีธานพยายามเดินเข้ามาจับแขนฉัน ใบหน้าของเขาสีดกเผือด “คลารา… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เธอเป็นใครกันแน่?”
ฉันสะบัดแขนออกอย่างรวดเร็ว “ฉันก็คือ คลารา เดอเวอโร เจ้าของกองทุนกลุ่มทุนเดอเวอโร (Devereux Capital) ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดเกินครึ่งในบริษัทสเตอร์ลิง เอนเตอร์ไพรส์ ของครอบครัวคุณไงล่ะ”
แขกในงานต่างฮือฮาด้วยความตื่นตะลึง! ชื่อของ “กลุ่มทุนเดอเวอโร” เป็นที่รู้จักดีในฐานะมหาอำนาจทางการเงินเบื้องหลังบริษัทชั้นนำระดับโลก แต่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าเจ้าของที่แท้จริงมาก่อน
โอลิเวียอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว “ไม่จริง… แกก็แค่เด็กยากจนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า! แผ่นพับการกุศลพวกนั้น…”
“แผ่นพับพวกนั้นฉันเป็นคนออกแบบเองจริงค่ะ คุณโอลิเวีย” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “เพราะฉันต้องการใช้ชีวิตอย่างถ่อมตน และอยากจะทดสอบว่าความรักที่อีธานมีให้ฉัน มันจริงแท้แค่ไหน… แต่น่าเสียดาย ที่ครอบครัวของคุณมองเห็นแค่เรื่องเปลือกนอกกับเงินทอง”
เจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ตรวจสอบบัญชีเดินตรงเข้าไปหาโอลิเวียและอีธาน พร้อมกับชูหมายจับและเอกสารอายัดทรัพย์สิน
“คุณโอลิเวีย สเตอร์ลิง และคุณอีธาน สเตอร์ลิง” เจ้าหน้าที่ประกาศเสียงดัง “พวกคุณถูกจับกุมในข้อหายักยอกเงินกองทุนการกุศล เลี่ยงภาษี และฟอกเงิน เอกสารหลักฐานทั้งหมดถูกส่งถึงอัยการเรียบร้อยแล้วครับ”
“ไม่นะ! นี่มันต้องมีความเข้าใจผิด!” โอลิเวียกรีดร้อง เสียงของเธอสั่นเครือ เพชรที่คอไม่ได้ช่วยให้เธอดูสูงส่งอีกต่อไป มือสองข้างถูกล็อกด้วยกุญแจมือต่อหน้าแขกเหรื่อร่วมสามร้อยชีวิต
อีธานทิ้งตัวลงเข่าอ่อนกับพื้นหินอ่อนที่ยังคงเปียกปอน เขามองฉันด้วยสายตาอ้อนวอน “คลารา… ได้โปรดเถอะ ผมรักเธอนะ! เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม?”
ฉันมองเขาด้วยความสมเพช “คุณไม่ได้รักฉันหรอกอีธาน คุณแค่รักตัวเอง และยอมปล่อยให้แม่ของคุณทำลายเกียรติของคนอื่นเพราะความกลัว… ความเงียบของคุณข้างสระน้ำนั่นแหละ คือคำตอบทั้งหมดแล้ว”
ฉันหันหลังให้เขาทันที โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย
บริกรสองคนรีบนำผ้าขนหนูผืนใหญ่และเสื้อโค้ตมาคลุมไหล่ให้พ่อกับแม่ของฉัน ฉันเข้าไปกอดพวกท่านไว้แน่น “กลับบ้านเรากันนะคะพ่อ… แม่…”
พ่อแตะหลังฉันเบาๆ ด้วยมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก “พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ คลารา”
เมื่อฉัน พ่อ และแม่ เดินผ่านประตูหน้าของคฤหาสน์ เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังกระหึ่มขึ้น เสียงร้องไห้โฮของโอลิเวียและเสียงตระโกนของอีธานค่อยๆ ห่างออกไปเบื้องหลัง
อาณาจักรสเตอร์ลิงที่สร้างขึ้นบนความเย่อหยิ่งและการขูดกลืนคนอื่น ได้ล่มสลายลงในคืนนั้นเอง… ไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เพราะพฤติกรรมของพวกเค้าเองที่ดูถูกคนผิดคน