แผนการเงียบ
ฉันก้มลงหอมแก้มลีโอเบาๆ แล้วกระซิบอบอุ่น “ลีโอครับ วันนี้ช่วยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปนะลูก อย่าเพิ่งบอกน้าสเตลล่ากับปะป๊านะครับว่าเราคุยกัน” เด็กน้อยพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย
ฉันเดินออกจากบ้าน สตาร์ทรถและขับออกไปตามปกติ… แต่แทนที่จะมุ่งหน้าไปบริษัท ฉันกลับเลี้ยวรถไปจอดที่หัวมุมถนนถัดไป ฉันเปิดมือถือและต่อสายตรงถึง ทนายความส่วนตัวและทีมบอดี้การ์ด ของบริษัททันที
“เตรียมสัญญาหย่า การถอนสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมด และพาเจ้าหน้าที่ตำรวจสามนายมาพบฉันที่คฤหาสน์ด่วนที่สุด” ฉันสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง รถของทีมบอดี้การ์ดและตำรวจมาจอดสมทบ ฉันพาพวกเขาทั้งหมดเดินกลับเข้าบ้านอย่างเงียบเชียบที่สุดโดยใช้กุญแจสำรองไขประตูหลังบ้าน
ภาพบาดตาที่ห้องใต้หลังคา
ฉันเดินนำทุกคนขึ้นไปยังชั้นบนสุด เสียงหัวเราะกระซิบกระซาบอันน่าสะอิดสะเอียนดังแว่วมาจากทางเข้าห้องใต้หลังคา หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความโกรธ แต่สมองของฉันยังคงเยือกเย็น
ปัง!
บอดี้การ์ดถีบประตูห้องใต้หลังคาเปิดออกอย่างแรง!
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ทรอย—สามีที่ควรจะอยู่เยอรมนีในชุดโค้ทตัวหนา—กำลังนั่งดื่มไวน์ราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ โดยมีสเตลล่านั่งอยู่บนตักของเขา สภาพห้องใต้หลังคาถูกดัดแปลงเป็นรังรักชั่วคราว มีทั้งที่นอนหรู อาหาร และเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน
“ท-ทรอย! พี่คลารา!” สเตลล่ากรีดร้องด้วยความตกใจ รีบกระเด้งตัวออกจากตักของทรอย หน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี
ทรอยอ้าปากค้าง ตัวสั่นงันงก “บ-เบ็บ… คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ไม่ใช่แบบที่คิดนะ…”
“อ๋อเหรอ ทรอย?” ฉันเหยียดยิ้ม มองชายที่ฉันเคยรักด้วยสายตาสมเพช “เยอรมนีของเธอมันอยู่สูงแค่ระดับหลังคาบ้านฉันเองงั้นเหรอ? แล้วนั่น… ไวน์ขวดละแสนที่ฉันซื้อมา เธอกับอีตัวเมียนี่เสวยสุขกันสบายใจเลยสินะ”
วันพิพากษา
ทรอยรีบคลานเข้ามาคุกเข่าแทบเท้าของฉัน “เบ็บ! ผมผิดไปแล้ว! ผมแค่… สเตลล่าเธออ่อยผม! ผมรักคุณนะคลารา!”
“หยุดพูดชื่อฉันด้วยปากสกปรกของเธอ!” ฉันตวาดลั่นเสียงดังสนั่นห้อง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ทนายความ
ทนายความก้าวออกมาพร้อมยื่นเอกสารปึกใหญ่ “คุณทรอยครับ เนื่องจากตำแหน่งผู้อำนวยการและทรัพย์สินทั้งหมดของคุณ รวมถึงรถหรูและเงินในบัญชี เป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อของคุณคลาราและบริษัท และเนื่องจากมีหลักฐานการยักยอกเงินบริษัทส่วนหนึ่งที่พวกคุณสองคนร่วมมือกัน… นี่คือหนังสือไล่ออกและใบหย่า”
“และนี่คือหมายจับข้อหาร่วมกันฉ้อโกงและยักยอกทรัพย์สินของบริษัทครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจก้าวเข้ามาพร้อมชูกุญแจมือ
สเตลล่าร้องไห้โฮ คุกเข่าอ้อนวอนฉัน “พี่คลารา! หนูเป็นน้องพี่นะ! อย่าจับหนูเลย!”
ฉันก้มลงมองสเตลล่าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตอนที่เธอเรียกฉันว่า ‘ยัยเมียหน้าโง่’ เธอลืมไปหรือเปล่าว่าใครเป็นคนชุบเลี้ยงเธอมา? ต่อไปนี้ไปนอนในคุก และคิดทบทวนดูให้ดีแล้วกัน”
บทสรุปอันสมบูรณ์แบบ
ตำรวจควบคุมตัวทรอยและสเตลล่าเดินลงมาจากคฤหาสน์ในสภาพหมดเนื้อหมดตัวและไร้ซึ่งศักดิ์ศรี เพื่อนบ้านต่างออกมามุงดูและถ่ายรูปชายหนุ่มไฮโซและหญิงสาวหน้าตาดีที่ถูกใส่กุญแจมือเดินขึ้นรถตำรวจไป ทรอยพยายามเอาเสื้อคลุมหัวด้วยความอับอาย ชีวิตในวงสังคมชั้นสูงของพวกเขาได้จบสิ้นลงอย่างแท้จริง
หลังจากวันนั้น ฉันจัดการเปลี่ยนแม่กุญแจทุกตัวในบ้าน และทำความสะอาดห้องใต้หลังคานั้นใหม่จนไม่เหลือร่องรอยของคนทรยศ
เย็นวันนั้น ฉันนั่งกอดลีโออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นอันแสนสงบ
“หม่ามี้ครับ ปะป๊าไปเยอรมนีจริงๆ แล้วใช่ไหมครับ?” ลีโอถามพลางมองหน้าฉัน
ฉันยิ้มให้ลูกชายสุดที่รักและจูบหน้าผากเขาเบาๆ “ใช่แล้วครับลูก… คราวนี้ปะป๊าไปไกลมาก และเขาจะไม่มีวันได้กลับมาที่บ้านของเราอีกตลอดกาล”