ตอนที่ 2: ความจริงที่กรีดลึก
คำพูดของฟิลิปดังก้องไปทั่วโรงอาหารที่เงียบกริบ ราวกับระเบิดที่ตกลงมากลางโต๊ะอาหาร
ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของอลิสสาเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สายตาจับจ้องสลับไปมาระหว่างฉันกับฟิลิป ริมฝีปากของเธอสั่นระริกจนไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ส่วนหมอและพยาบาลที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง บางคนถึงกับทำช้อนหลุดมือ
ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความเงียบสงบในแววตาของฉันกลับกลายเป็นพลังกดดันที่ทำให้ฟิลิปต้องก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว
“ฟิลิป…” ฉันเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เยือกเย็นจนจับใจ “คุณบอกว่าสร้อยเส้นนี้หายไปที่งานประชุมเมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
สายตาของฉันย้ายจากใบหน้าของสามีไปหยุดอยู่ที่จี้เงินบนคอของอลิสสา
ฟิลิปสะดุ้งสุดตัว หน้าของเขาซีดเผือดกว่าเดิม เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม “รดา… คือมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ฟังผมอธิบายก่อน…”
“อธิบายงั้นเหรอ?” ฉันปัดมือเขาที่พยายามจะเข้ามาจับแขนฉันออกอย่างไร้เยื่อใย “อธิบายว่าทำไมแพทย์ประจำบ้านในแผนกของคุณถึงมีสิทธิ์ขาดในการยึดโต๊ะในโรงอาหารสาธารณะ? หรือจะอธิบายเรื่องสร้อยคอเส้นนี้ดีล่ะ ดร. ฟิลิป?”
อลิสสาที่เพิ่งได้สติรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือของเธอกุมสร้อยคอไว้แน่นด้วยความลนลาน “ฉะ… ฉันไม่ทราบค่ะ… ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”
“คุณไม่ทราบ หรือคุณเคยชินกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่โดยมีหัวหน้าแผนกคอยหนุนหลังกันแน่?” ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ สายตาคมกริบประดุจใบมีดโกน “ในฐานะแพทย์ คุณควรจะปฏิบัติกับทุกคนด้วยความเคารพและเท่าเทียม ไม่ว่าเขาจะเป็นหมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่ หรือแม้กระทั่งคนไข้ที่ไม่มีทางสู้ แต่สิ่งที่คุณทำวันนี้ มันแสดงให้เห็นถึงวุฒิภาวะและจิตสำนึกที่ต่ำต้อยเกินกว่าจะสวมชุดกาวน์ตัวนี้”
เฮเลน รองหัวหน้าฝ่ายบริหารที่ยืนดูอยู่ห่างๆ รีบก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารฉบับหนึ่งในมือ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “ท่านผู้อำนวยการคะ… เอกสารแต่งตั้งและคำสั่งลงนามจากบอร์ดบริหารมาถึงแล้วค่ะ”
คำว่า “ท่านผู้อำนวยการ” ที่หลุดออกมาจากปากของหัวหน้าฝ่ายบริหารระดับสูง ยิ่งเป็นสิ่งตอกย้ำความจริงที่ไม่มีใครปฏิเสธได้
ตอนที่ 3: จุดจบของคนโอหัง
ฉันรับแฟ้มเอกสารมาจากเฮเลน ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยเสียงอันดังและเฉียบขาด ซึ่งได้ยินกันทั่วทั้งโรงอาหาร
“คุณเฮเลน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สั่งพักงานแพทย์หญิงอลิสสา ลิม ทันที และตั้งคณะกรรมการตรวจสอบวินัยร้ายแรงเกี่ยวกับพฤติกรรมข่มขู่ คุกคาม และการใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบในสถานพยาบาล”
“รับทราบค่ะท่านผู้อำนวยการ” เฮเลนตอบรับคำสั่งทันที
“ส่วน ดร. ฟิลิป อัลคานทารา…” ฉันหันกลับไปมองชายที่ฉันเคยเรียกว่าสามี สายตาของฉันไม่มีความรักหรือความผูกพันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสมเพช “ในฐานะหัวหน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก คุณปล่อยปละละเลยให้มีการใช้อำนาจในทางที่ผิด และมีส่วนพัวพันกับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ทางโรงพยาบาลจะตั้งคณะกรรมการสอบสวนคุณเช่นกัน และฉันจะส่งเรื่องนี้เข้าที่ประชุมบอร์ดบริหารเพื่อพิจารณาถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งหัวหน้าแผนก”
“รดา! คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ! เราเป็นสามีภรรยากัน!” ฟิลิปโพล่งออกมาด้วยความลนลานลืมตัว
“ในเวลางานและในโรงพยาบาลแห่งนี้ ฉันคือผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ของคุณ ดร. ฟิลิป” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “และส่วนเรื่องส่วนตัวของเรา… เตรียมรอรับหมายศาลจากทนายของฉันได้เลย”
ฟิลิปทรุดฮวบลงไปนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ความหยิ่งยโสที่เคยมีมลายหายไปสิ้น ส่วนอลิสสาได้แต่ยืนร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัวต่ออนาคตในวิชาชีพแพทย์ที่กำลังจะดับวูบลง
ฉันกวาดสายตามองหมอและพยาบาลทุกคนในโรงอาหารที่กำลังมองมาด้วยความหวัง
“โรงพยาบาลซานโฮเซเมโมเรียล เป็นสถานที่รักษาผู้ป่วยและให้บริการประชาชน ไม่ใช่พื้นที่แสดงอำนาจของใครคนใดคนหนึ่ง ระบบที่เน่าเฟะและการกดขี่ข่มเหงเพื่อนร่วมงานหรือคนไข้จะ ต้อง-หมด-ไป ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”
เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งโรงอาหาร แพทย์และพยาบาลหลายคนมีรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง
ฉันเดินหันหลังกลับออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าสู่ห้องทำงานผู้บริหารเพื่อเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง พร้อมกับทิ้งอดีตอันสกปรกและคนทรยศไว้เบื้องหลังอย่างไม่ใยดี