07:00 น. เช้าวันแต่งงาน
พวกแก็งเพื่อนเจ้าสาวทรยศตื่นขึ้นมาด้วยความรีบร้อน ฟ้าและเนยแอบย่องเข้าไปในห้องพักเดิมของฉันเพื่อจะทำตามแผนการชั่วร้าย… แต่พวกมันต้องตะลึงเมื่อพบกับความว่างเปล่า!
ชุดแต่งงานไม่อยู่ที่นั่น ของทุกอย่างถูกเก็บไปหมด และไม่มีร่องรอยของฉันเลย ฟ้าพยายามโทรหาฉันด้วยความร้อนรน แต่คนที่กดรับสายกลับเป็น “ก้อย” ลูกพี่ลูกน้องของฉัน
“พลอยย้ายไปเตรียมตัวที่ห้องสูทส่วนตัวด้านบนกับช่างแต่งหน้าตั้งแต่ตีสามแล้วค่ะพี่ฟ้า… พลอยบอกว่ากลัวรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกพี่น่ะค่ะ รีบตามลงไปที่งานเถอะนะคะ พิธีใกล้จะเริ่มแล้ว”
ฟ้าได้แต่เก็บความหงุดหงิดไว้ในใจ แผนทำลายชุดแต่งงานล่มไม่เป็นท่า แต่พวกมันยังไม่ยอมแพ้… พวกมันคิดว่ายังมีโอกาสป่วนงานในช่วงพิธีสวมแหวน
ณ ห้องโถงจัดงานแต่งงานอันหรูหรา
แขกผู้มีเกียรติ พ่อแม่ของมาร์ค ซึ่งเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง และญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายนั่งกันเต็มห้องโถงอันทรงเกียรติ
ฟ้า เนย และเพื่อนเจ้าสาวคนอื่นๆ เดินเข้ามาในงานด้วยชุดสีชมพูพาสเทลแสนหวาน พวกมันพยายามทำตัวเนียนและรักษาภาพลักษณ์เพื่อนเจ้าสาวแสนดี ฟ้ามองเห็นมาร์คยืนหล่อเหลาอยู่ในชุดสูทเจ้าบ่าว เธอรีบเดินเข้าไปหาทันทีพร้อมแสร้งทำเป็นห่วงใย
“มาร์คคะ… พลอยเป็นยังไงบ้าง? ฟ้าเป็นห่วงแทบแย่ ย้ายห้องไปกะทันหันไม่บอกฟ้าเลย”
มาร์คมองฟ้าด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง เย็นชาจนน่ากลัว เขาตอบกลับสั้นๆ เพียงว่า:
“เดี๋ยวคุณก็รู้ครับ… ฟ้า”
จุดพีค: ของขวัญวันแต่งงานที่โลกต้องจำ!
เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ พิธีกรบนเวทีกล่าวต้อนรับแขกทุกคนอย่างเป็นทางการ
“ก่อนที่เจ้าสาวแสนสวยของเราจะปรากฏตัว เจ้าบ่าวและเจ้าสาวมีวิดีโอสุดพิเศษที่อยากจะแชร์ให้แขกผู้มีเกียรติทุกท่านได้รับชม เป็นเรื่องราวความรักตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงคำขอบคุณถึงเพื่อนๆ ที่อยู่เคียงข้างพวกเขาครับ…”
ไฟในฮอลล์ดับลง… จอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์กลางเวทีสว่างขึ้น
แต่ภาพที่ปรากฏไม่ใช่รูปพรีเวดดิ้งหวานซึ้ง และไม่ใช่คลิปความทรงจำที่แสนดี… แต่มันคือจอสีดำที่มีตัวอักษรสีขาวขนาดใหญ่เขียนว่า:
[บันทึกเสียงบทสนทนา ณ เวลา 00:15 น. – ห้องพักเพื่อนเจ้าสาว]
วินาทีต่อมา เสียงบทสนทนาอันคุ้นเคยก็ดังกระหึ่มผ่านลำโพงสเตอริโอรอบทิศทางของห้องจัดเลี้ยงอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ!
“…เอาไวน์แดงราดชุดแต่งงานมันเลยนะ… หรือไม่ก็เอาแหวนไปซ่อน ทำยังไงก็ได้ให้งานมันป่วน…” เสียงของฟ้าดังขึ้นอย่างชัดเจน
แขกทั้งงานเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความตกใจ พ่อแม่ของมาร์คหน้าถอดสีทันที
“…มันไม่คู่ควรกับมาร์คหรอก… ฉันพยายามอ่อยมาร์คมาตั้งนาน… มาร์คก็แค่อยากแต่งงานกับผู้หญิงโง่ๆ ไว้ใจคนง่ายอย่างยัยพลอย…” เสียงหัวเราะคิกคักของเนยและเพื่อนเจ้าสาวคนอื่นๆ ดังตามมาเป็นระลอก ราวกับเห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องตลก
ความโกลาหลและความจริงที่ถูกเปิดเผย
หน้าของฟ้าและเนยซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายตาของแขกนับร้อยคู่ในงานหันมาจับจ้องที่พวกเธอเป็นตาเดียวด้วยความรังเกียจ
“ปิดเดี๋ยวนี้! ปิดเครื่องเสียงเดี๋ยวนี้! นี่มันคลิปตัดต่อ! มีคนใส่ร้ายฉัน!” ฟ้ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะวิ่งไปที่บูธควบคุมเครื่องเสียง
แต่เธอต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่า “พี่บอย” พี่ชายของฉัน ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ตรงนั้นข้างๆ เจ้าหน้าที่คุมเสียง พร้อมส่งยิ้มมุมปากให้อย่างผู้ชนะ
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องโถงเปิดออก…
ฉันเดินสง่างามเข้ามาในงานด้วยชุดแต่งงานสำรองที่หรูหราไม่แพ้กัน เคียงข้างมากับมาร์คที่เดินลงจากเวทีมารับฉันอย่างรักใคร่ ฉันหยิบไมค์จากพิธีกรและพูดเสียงดังฟังชัดไปทั่วทั้งงาน:
“นี่คือของขวัญที่ฉันอยากมอบให้เพื่อนรัก 10 ปีของฉันค่ะ… ขอบคุณที่เปิดเผยธาตุแท้ออกมาให้ทุกคนได้เห็น ขอบคุณความอิจฉาริษยาของพวกเธอที่ทำให้ฉันตาสว่าง และรู้ว่าใครคือคนที่รักฉันจริง”
มาร์คเดินเข้ามาโอบไหล่ฉัน ก่อนจะหันไปพูดกับแก็งเพื่อนเจ้าสาวทรยศ:
“ขอบคุณฟ้านะครับที่ช่วยคัดกรองคนไม่ดีออกจากชีวิตคู่ของเรา… อ้อ แล้วที่บอกว่าเคยพยายามอ่อยผมลับหลังน่ะ ผมไม่ได้โง่นะครับ ผมแค่รังเกียจจนไม่อยากพูดถึง… รปภ. ครับ ช่วยเชิญแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ออกไปจากงานของผมด้วยครับ”
บทสรุปของอสรพิษ
พวกรปภ. ของโรงแรมเดินเข้ามาล้อมตัวฟ้า เนย และแก็งเพื่อนเจ้าสาวทรยศ ก่อนจะลากตัวพวกเธอออกจากงานแต่งงานท่ามกลางเสียงติฉินนินทาและสายตาสมเพชของแขกทุกคน หลายคนในงานยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเหตุการณ์นี้ไว้… แน่นอนว่าชื่อเสียงของพวกเธอในสังคมและหน้าที่การงานคงต้องจบสิ้นลงตั้งแต่วันนี้
เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป… งานแต่งงานของฉันกับมาร์คก็ดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมไปด้วยความสุขที่แท้จริง โดยมีพี่บอยและก้อยขึ้นมายืนเป็นสักขีพยานข้างๆ พวกเราบนเวที
นี่แหละคือการแก้แค้นที่ดีที่สุด… การปล่อยให้อสรพิษดิ้นทุรนทุรายในกับดักที่พวกมันขุดไว้เอง ส่วนฉันเดินหน้าต่อไปสู่ชีวิตใหม่ที่สว่างไสวและมีความสุขที่สุด!