IV. วันที่ความจริงเผาไหม้
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีเผาศพอันเงียบเหงา ฉันกลับมาที่บ้าน นั่งรอเดวิดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอันมืดมิด ในมือถือกล่องเถ้ากระดูกของเลียมเอาไว้แน่น
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น เดวิดเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ แต่เมื่อเห็นฉันนั่งนิ่งอยู่ในความมืด เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแสร้งทำเป็นโมโห
“เธอโทรมาจิกอะไรฉันนักหนาตั้ง 18 สายฮะ? โทรศัพท์ฉันแบตหมด แล้วนี่ทำไมบ้านช่องมืดมนแบบนี้? แล้วเลียมล่ะไปไหน?” เดวิดตวาดเสียงดัง
ฉันไม่ได้ร้องไห้เลยแม้แต่หยดเดียว ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นเปิดไฟ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะยื่นกล่องเถ้ากระดูกสีขาวบริสุทธิ์ให้
“เลียมอยู่นี่ไง…” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย็นเยือกไปถึงกระดูก
เดวิดขมวดคิ้ว “นี่มันกล่องอะไร? อย่ามาเล่นตลกนะ”
“ลูกตายแล้ว… เดวิด” ฉันเค้นเสียง “ตายในคืนที่แกกดปิดเครื่องใส่ฉันสายที่ 18 ตายในตอนที่แกกำลังมีความสุขอยู่บนเตียงกับเรเชลที่โรงแรมหรูนั่นไง!”
เดวิดหน้าถอดสีทันที ตัวของเขาสั่นท้านเมื่อเปิดกล่องออกดูและพบใบมรณบัตรของลูกชาย เขาทรุดลงกับพื้น ร้องไห้โฮราวกับคนบ้า “ไม่จริง… มันไม่จริง! ทำไมเธอไม่บอกฉัน?!”
“ฉันพยายามบอกแกแล้ว… 18 ครั้ง” ฉันกระซิบข้างหูเขา “แต่วันนี้… มันสายไปแล้ว”
V. แผนการทวงแค้นอย่างสาสม
เดวิดคิดว่าความสูญเสียครั้งนี้คือจุดจบ แต่สำหรับฉัน มันคือจุดเริ่มต้นของการลงทัณฑ์
ฉันไม่ได้ฟ้องหย่าเขาในทันที แต่ฉันใช้เวลาหลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ ส่งหลักฐานทั้งหมดที่ได้จากนักสืบเอกชน—ทั้งรูปถ่ายคลิปวิดีโอตอนที่เขาอยู่กับชู้ และใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาลที่ระบุเวลาตายของเลียมซึ่งตรงกับคืนที่เขาปิดเครื่อง—ส่งตรงไปยังบริษัทใหญ่ที่เขาทำงานอยู่รวมถึงบอร์ดบริหารทุกคน
ผลลัพธ์แรก: เดวิดถูกไล่ออกจากตำแหน่งประธานบริหารทันทีเนื่องจากข้อหาประพฤติชั่วร้ายแรงและทำลายภาพลักษณ์องค์กร เขาถูกตราหน้าจากสังคมว่าเป็น “พ่อที่ปล่อยให้ลูกตายคากองตัณหา” ไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเขาเข้าทำงานอีกเลย
ผลลัพธ์ที่สอง: ฉันยื่นฟ้องหย่าและฟ้องชู้รักของเขาพร้อมกัน ด้วยหลักฐานที่แน่นหนา ศาลสั่งยึดทรัพย์สินทั้งหมดของเดวิด ทั้งบ้าน รถ และเงินในบัญชี ตกเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ส่วนเรเชลถูกสั่งให้จ่ายค่าเสียหายจนหมดเนื้อหมดตัว และถูกไล่ออกจากงานเช่นกัน
VI. บทสรุปของคนบาป
เมื่อไม่มีเงิน ไม่มีชื่อเสียง และไม่มีอนาคต ความรักจอมปลอมระหว่างเดวิดกับเรเชลก็พังทลายลง ทั้งสองทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ และแยกทางกันไปในที่สุดด้วยความเกลียดชัง
ในวันสุดท้ายที่เดวิดต้องเก็บกระเป๋าออกจากบ้านของฉัน เขาคุกเข่ากอดขาฉัน ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาเหมือนหมาข้างถนน
“ขอร้องล่ะ… ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันไม่เหลือใครแล้วจริงๆ” เขาสะอื้นจนตัวโยน
ฉันก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะสะบัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย
“ตอนที่ลูกชายของแกกำลังจะหมดลมหายใจ เขาก็อ้อนวอนขอเจอหน้าแกแบบนี้เหมือนกัน… แต่แกเลือกที่จะหันหลังให้เขา” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มอย่างสมเพช “จงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่จมอยู่กับความรู้สึกผิดจนตายเถอะเดวิด เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่แกคู่ควร”
ฉันปิดประตูบ้านใส่หน้าเขาอย่างแรง… จากนี้ไป ฉันจะใช้ชีวิตอยู่เพื่อระลึกถึงเลียม ส่วนเดวิด… เขาได้ตายไปจากโลกนี้พร้อมกับลูกชายของเขาตั้งแต่วินาทีที่ตัดสายครั้งที่ 18 นั้นแล้ว