ภาคจบ: แผนดัดหลังครอบครัวกาฝาก และการทวงคืนเกียรติยศให้ภรรยา
ภาพที่เนสเธอร์เห็นตรงหน้าคือ เอเลน่า ภรรยาสุดที่รักของเขาในชุดเสื้อยืดเก่าๆ ขาดๆ กางเกงขาสั้นซีดจาง เธอกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นปูนที่แฉะชื้น มือที่เคยเนียนนุ่มบัดนี้หยาบกร้านจากการทำงานหนัก กำลังขัดคราบเขม่าดำออกจากก้นหม้อใบยักษ์อย่างเอาเป็นเอาตาย เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเซียว และที่ทำให้เนสเธอร์ใจสลายที่สุดคือ รอยน้ำตาที่ไหลเป็นทางบนแก้มของเธอ
“เอเลน่า…” เสียงของเนสเธอร์สั่นเครือ
หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร น้ำตาที่กักเก็บไว้ก็ทะลักออกมาทันที เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่เพราะนั่งนานเกินไปทำให้ขาไร้เรี่ยวแรงจนเกือบจะล้มลง เนสเธอร์พุ่งตัวเข้าไปประคองกอดภรรยาไว้แน่นโดยไม่สนว่าเสื้อสูทราคาแพงของเขาจะเปื้อนคราบสกปรก
“พี่เนสเธอร์… พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” เอเลน่าสะอื้นไห้ ซบหน้าลงกับอกของเขา
“พี่ขอโทษ… พี่ขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าหญิงของพี่ต้องมาเจอสภาพแบบนี้” เนสเธอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความโกธแค้น สายตาของเขามองไปที่สร้อยคอเพชรในกระเป๋าเสื้อ มันช่างตัดกับภาพความจริงที่เธอต้องเผชิญเหลือเกิน “ทำไมพวกเขาทำกับเจ้าของบ้านแบบนี้? เงินที่พี่ส่งมาตั้งมากมายหายไปไหนหมด?!”
เอเลน่าส่ายหัวพร้อมน้ำตา “หลังจากที่พี่ไป… คุณแม่กับโนร่าก็ยึดเงินและบัตรทั้งหมดไป พวกเขาบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์ชูคอในบ้านหลังนี้ เพราะฉันเป็นแค่ลูกคนจนที่โชคดีได้พี่เป็นสามี… พวกเขาไล่ฉันมาอยู่ห้องคนใช้ข้างหลัง และบังคับให้ฉันทำงานบ้านทุกอย่าง ถ้าฉันฟ้องพี่ พวกเขาขู่ว่าจะทำลายชีวิตฉัน…”
ไฟโทสะในอกของเนสเธอร์ปะทุขึ้นถึงขีดสุด เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
“ไม่ต้องกลัวอีกแล้วนะเอเลน่า… วันนี้พี่กลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของเราคืน”
วันพิพากษาในห้องโถงหรู
เนสเธอร์จูงมือเอเลน่า เดินตรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ทันทีที่เขาก้าวเข้ามากลางไฟแสงสี เสียงดนตรีที่กำลังดังกระหึ่มก็ถูกสั่งให้ปิดลงด้วยสายตาที่เฉียบขาดของเขา
เมื่อทุกคนในครอบครัวหันมาเห็นเนสเธอร์ ต่างก็ตกใจจนตาค้าง แต่อาการตกใจนั้นถูกแทนที่ด้วยความโลภอย่างรวดเร็ว
“อุ๊ย! ตาเนสเธอร์! ลูกกลับมาเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกแม่ล่ะ!” แม่เซนย่ารีบวิ่งเข้ามากอดลูกชาย พร้อมเขย่าทองที่ข้อมือ “ดูสิ แม่จัดงานเลี้ยงต้อนรับ… เอ๊ย งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จให้ลูกอยู่พอดีเลย!”
“ใช่ค่ะพี่เนสเธอร์! ดูรถสปอร์ตคันใหม่ที่หนูซื้อมาสิคะ เหมาะกับบารมีของครอบครัวมหาเศรษฐีของเราที่สุด!” โนร่าเอ่ยอวดอ้าง
แต่สายตาของเนสเธอร์กลับเย็นชาและนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง เขามองดูแม่และน้องๆ ที่แต่งตัวหรูหรา ก่อนจะดึงเอเลน่าที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังให้มาสบตาคนทั้งห้อง
“แล้วทำไมภรรยาของผม… เจ้าของบ้านตัวจริง ถึงต้องไปนั่งล้างหม้อสกปรกอยู่ข้างหลังบ้าน ในขณะที่พวกคุณเสวยสุขบนกองเงินกองทองของผม?!” เสียงของเนสเธอร์ดังสนั่นก้องไปทั่วคฤหาสน์ แขกเหรื่อในงานเริ่มกระซิบกระซาบ
แม่เซนย่าหน้าถอดสี แต่ยังคงแถต่อไป “โอ๊ย… ตาเนสเธอร์ ลูกอย่าไปเชื่อมันนะ! อีเอเลน่ามันชอบเสนอตัวทำเอง แม่บอกให้คนใช้ทำแล้ว แต่มันอยากเรียกร้องความสนใจจากลูกน่ะสิ!”
“พอได้แล้ว!!” เนสเธอร์ตวาดลั่นจนแม่เซนย่าสะดุ้ง “ผมได้ยินจากปากพนักงานจัดเลี้ยงทั้งหมดแล้ว! พวกคุณเห็นเอเลน่าเป็นคนรับใช้ ยึดเงินที่ผมส่งมาให้เธอ แล้วเอามาผลาญซื้อรถ ซื้อเพชร ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมอวดรวย!”
โนร่าพยายามจะเข้ามาไกล่เกลี่ย “พี่เนสเธอร์… แต่อย่างไรพวกเราก็เป็นสายเลือดเดียวกันนะพี่ จะไปเข้าข้างคนนอกทำไม…”
“คนนอกงั้นเหรอ?” เนสเธอร์หัวเราะอย่างสมเพช “ผู้หญิงคนนี้คือคนที่อยู่กับผมในวันที่ผมไม่มีกิน ส่วนพวกคุณ… วันที่ผมลำบากเคยยื่นมือมาช่วยไหม? พอผมรวยก็สูบเงินผมเหมือนกาฝาก!”
จุดจบของกาฝาก
เนสเธอร์ไม่รอช้า เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาทนายความส่วนตัวและหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยทันที
“คุณทนายครับ ผมต้องการให้ยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงบัญชีธนาคารทั้งหมดที่ผมเคยเปิดให้แม่และน้องสาว และเตรียมเอกสารฟ้องร้องข้อหายักยอกทรัพย์ด้วยครับ… ส่วนทีมรักษาความปลอดภัย เข้ามาในบ้านตอนนี้เลย!”
สิ้นคำสั่ง ชายชุดดำหลายคนเดินเข้ามาในบ้าน เนสเธอร์หันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“ยึดกุญแจรถ SUV และรถสปอร์ตสีแดงคันนั้นคืนมา ทั้งหมดเป็นชื่อบริษัทของผม… และเชิญพวกเขาทุกคนออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ทันที!”
“เนสเธอร์! แกจะไล่แม่บังเกิดเกล้าของแกเชียวเหรอ! ไอ้อกตัญญู!” แม่เซนย่ากรีดร้องและทุบตีโต๊ะอาหาร
“ผมไม่ได้ไล่แม่ไปอดตาย… ผมจะให้พวกแม่กลับไปอยู่บ้านเช่าหลังเก่าที่สลัม และส่งเงินให้ใช้ตามอัตภาพแค่พอกินพอใช้ในแต่ละเดือน แต่สำหรับคฤหาสน์หลังนี้ รถพวกนี้ และเงินในบัญชี… พวกคุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องมันอีกต่อไป!”
โนร่าและเปาโลร้องไห้โฮ คุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่เนสเธอร์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าควบคุมตัวและเชิญครอบครัวกาฝากรวมถึงแขกเหรื่อทั้งหมดออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่ควรจะมีมาตั้งนาน
ฟ้าหลังฝนของราชินีตัวจริง
เมื่อความวุ่นวายจบลง คฤหาสน์หลังใหญ่ตกอยู่ในความเงียบ เนสเธอร์หันมาหาเอเลน่า ค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ นำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบน้ำตาและรอยสกปรกบนใบหน้าของภรรยาอย่างเบามือ
เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมา เปิดออกเผยให้เห็นสร้อยคอเพชรน้ำงามที่เปล่งประกายล้อแสงไฟ
เนสเธอร์บรรจงสวมสร้อยคอเส้นนั้นให้เอเลน่า ก่อนจะโอบกอดเธอไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี
“เอเลน่า… ต่อจากนี้ไป ไม่มีใครจะมารังแกเธอได้อีกแล้ว บ้านหลังนี้ เงินทั้งหมด และชีวิตของพี่ เป็นของเธอคนเดียว เธอคือราชินีตัวจริงของคฤหาสน์หลังนี้ และเป็นราชินีในใจของพี่ตลอดไป”
เอเลน่ายิ้มทั้งน้ำตา เป็นน้ำตาแห่งความปิติและหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมาน 5 ปีแห่งการรอคอยและการถูกกดขี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว วันนี้เธอกลับมายืนในตำแหน่งที่เธอคู่ควร… เคียงข้างมหาเศรษฐีผู้ไม่เคยลืมรักแท้ของเขา