IV. ใบหน้าที่คุ้นเคยและความลับในอดีต
เซนญอร์ อาร์ตูโร ยืนนิ่ง สายตาเฉียบคมของเขาจ้องมองลงมาที่เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังไอและครางด้วยความทรมาน ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของโรซ่า มหาเศรษฐีเฒ่าก้าวเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยผ้าห่มที่คลุมหน้าของมายาออกเพื่อดูให้ชัดเจน
แต่ทันทีที่เขาได้เห็นใบหน้าของเด็กหญิงวัย 5 ขวบอย่างเต็มตา…
ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของอาร์ตูโรกลับมลายหายไปสิ้น ใบหน้าของเขาถอดสีและซีดเผือดลงทันตา มือหนาที่เคยอบอวลไปด้วยอำนาจเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องเก็บของที่สกปรกอย่างไร้เกียรติ ท่ามกลางความตกตะลึงของหัวหน้าพ่อบ้านและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างหลัง เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นมุมที่อ่อนแอของชายคนนี้มาก่อนเลยในชีวิต
“เป็นไปไม่ได้…” อาร์ตูโรพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตาที่ไม่มีใครเคยเห็นมานานหลายสิบปีเริ่มคลอเบ้า เขาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปสัมผัสแก้มที่ร้อนผ่าวของมายาอย่างแผ่วเบา
เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก สายตาที่ไร้เดียงสาของเธอจ้องมองชายชราตรงหน้า ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ “คุณตา… อย่าดุแม่ของหนูเลยนะคะ… หนูจะเชื่อฟังค่ะ…”
V. คำสั่งที่ทำให้ทั้งคฤหาสน์เงียบกริบ
คำพูดของเด็กน้อยเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของมหาเศรษฐีไร้หัวใจ อาร์ตูโรหันไปหาหัวหน้าพ่อบ้านทันที และตะโกนสั่งการด้วยเสียงอันดังที่ทำให้ทุกคนในบ้านต้องหยุดนิ่งราวกับถูกสะกด
“ตามหมอที่ดีที่สุดมาที่นี่เดี๋ยวนี้! โทรบอกโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดให้เตรียมห้องไอซียูที่ดีที่สุดไว้! ถ้าหลานสาวของฉันเป็นอะไรไป พวกแกทุกคนต้องรับผิดชอบ!”
ทุกคนในคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง… หลานสาวงั้นหรือ?
โรซ่าเบิกตากว้างด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งอาร์ตูโรหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาอุ้มร่างที่สั่นเทาของมายาขึ้นมาแนบตกอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าเธอคือสิ่งมีชีวิตที่ล้ำค่าที่สุดในโลก
VI. สายเลือดที่สูญหาย
ความจริงเปิดเผยในเวลาต่อมาที่ห้องรับรองอันหรูหรา หลังจากที่แพทย์ประจำตัวได้ทำการรักษาและให้ยาลดไข้แก่มายาจนอาการเริ่มคงที่ อาร์ตูโรเดินเข้ามาหาโรซ่าพร้อมกับรูปถ่ายใบเก่าในมือชิ้นหนึ่ง มันคือรูปถ่ายของลูกชายคนเดียวของเขาที่ตัดขาดกันไปเมื่อหลายปีก่อน เนื่องจากลูกชายเลือกที่จะแต่งงานกับหญิงสาวธรรมดาๆ และหนีออกจากบ้านไป ซึ่งลูกชายคนนั้นก็คือ สามีผู้ล่วงลับของโรซ่า และเป็นพ่อแท้ๆ ของมายานั่นเอง
อาร์ตูโรไม่เคยรู้เลยว่าลูกชายของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ และยิ่งไม่รู้เลยว่าเขามีหลานสาวตัวน้อยที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับลูกชายของเขาตอนเด็กๆ ราวกับเป็นคนเดียวกัน
“ฉันขอโทษ… โรซ่า” มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยปากขอโทษคนรับใช้ด้วยความจริงใจ น้ำตาแห่งความสำนึกผิดไหลอาบแก้ม “ที่ผ่านมาฉันปล่อยให้ทิฐิครอบงำจนต้องสูญเสียลูกชายไป และเกือบจะทำร้ายสายเลือดคนสุดท้ายที่เขาเหลือไว้ให้ฉัน”
โรซ่าร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจ ความอัดอั้นและ ความเหนื่อยยากที่เธอเผชิญมาตลอดสามปีได้รับการเยียวยาในพริบตา
บทส่งท้าย: บ้านที่แท้จริง
นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของโรซ่าและมายาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล จากห้องเก็บของที่มืดมิด มายากลายเป็น “เจ้าหญิงตัวน้อย” ของคฤหาสน์วาลเดอรามา เธอได้รับความรักและการดูแลที่ดีที่สุด ส่วนโรซ่าก็ไม่ได้อยู่ในฐานะคนรับใช้อีกต่อไป แต่ได้รับการยอมรับในฐานะลูกสะใภ้ของตระกูล
กฎเหล็กที่ห้ามคนนอกและเด็กเข้ามาในคฤหาสน์ถูกยกเลิกไปโดยสิ้นเชิง คฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงาและน่ากลัวราวกับสุสาน กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอันสดใสของเด็กหญิงตัวน้อย และรอยยิ้มที่อ่อนโยนของมหาเศรษฐีเฒ่าผู้ได้หัวใจและครอบครัวที่แท้จริงกลับคืนมาอีกครั้ง