ความลับในซองเอกสาร
เวลา 20 นาทีในห้องครัวผ่านไปพร้อมกับความเงียบงัน ฉันจัดวางของทุกอย่างลงบนถาดเงินใบใหญ่ ใบหน้าของฉันยังคงระบมจากรอยตบ แต่หัวใจของฉันกลับนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผลักประตูครัวออกไป
โรมันนั่งกระดิกเท้าด้วยความหงุดหงิดอยู่บนโต๊ะอาหาร ขณะที่แม่ผัวและน้องสะใภ้ยังคงนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่โซฟา
“เสร็จสักทีนะ! นึกว่ามัวแต่ไปคลอดบะหมี่อยู่หรือไง!” สเตลล่าเอ่ยปากจิกกัดทันทีที่เห็นฉันเดินออกมา
ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำเพียงแค่เดินตรงไปที่โต๊ะอาหารอย่างมั่นคง แล้ววางถาดเงินหรูหราลงตรงหน้าโรมันอย่างแผ่วเบา บนถาดนั้นมีฝาครอบปิดไว้อย่างมิดชิด
“กลิ่นไม่เห็นเหมือนบะหมี่เลย? เธอใส่อะไรลงไปฮะ เอลาร่า?!” โรมันถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางเอื้อมมือไปเปิดฝาครอบออก
แต่ทันทีที่ฝาครอบถูกเปิดขึ้น ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมห้องอาหารทันที
ไม่มีบะหมี่ ไม่มีน้ำซุป ไม่มีอาหารใด ๆ ทั้งสิ้น… มีเพียง “ซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึก” สามซองที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ บนหน้าซองระบุชื่อของ โรมัน, โดนย่า คลาร่า และ สเตลล่า ไว้อย่างชัดเจน
สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องเงียบกริบ
“นี่มันบ้าอะไรกัน?! ฉันสั่งให้เธอไปต้มบะหมี่ ไม่ได้ให้เอาขยะพวกนี้มาประชด!” โรมันตวาดพลางกระชากซองเอกสารของตัวเองขึ้นมาเปิดออกดูด้วยความโมโห
แต่เมื่อสายตาของเขาไล่อ่านข้อความในกระดาษแผ่นแรก ใบหน้าของเขาที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธก็ถอดสีกลายเป็นขาวซีดราวกับคนตาย มือของเขาสั่นเทาจนแทบจะจับกระดาษไว้ไม่อยู่
“ร… โรมัน เกิดอะไรขึ้นลูก?” โดนย่า คลาร่า รีบเดินเข้ามาดูด้วยความสงสัย ก่อนจะหยิบซองเอกสารของตัวเองและลูกสาวขึ้นมาเปิดอ่าน
ภายในเวลาไม่ถึงนาที เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เคยดังลั่นบ้านกลับกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ด้วยความตกใจสุดขีดของทั้งสามคน
สิ่งที่อยู่ในซองเอกสารของโรมัน คือ หมายศาลฟ้องหย่าและหลักฐานการโกงเงินบริษัท
ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงไร้บ้านที่ไม่มีทางสู้ แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ฉันคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีที่แอบปลอมตัวมา และที่สำคัญ บริษัทที่โรมันทำงานอยู่และพยายามโกงเงินไปหลายล้านนั้น… มีฉันเป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุด
ส่วนในซองของโดนย่า คลาร่า และสเตลล่า คือ เอกสารฟ้องขับไล่ออกจากบ้าน และหมายเรียกคดีฉ้อโกง หลักฐานการยักยอกเงินสินสอดและเครื่องเพชรของฉัน รวมถึงคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดซ่อนเร้นที่บันทึกพฤติกรรมการทำร้ายร่างกายและจิตใจที่ฉันโดนกระทำมาตลอด 5 ปี ซึ่งถูกส่งตรงไปยังตำรวจและสำนักข่าวเรียบร้อยแล้ว
จุดจบของคนพาล
“เ… เอลาร่า… นี่มันหมายความว่ายังไง? เธอทำแบบนี้ได้ยังไง?!” โรมันทรุดลงกับเก้าอี้ เสียงของเขาสั่นเครือ ไม่มีเค้าโครงของ ‘ราชา’ ผู้เกรี้ยวกราดเมื่อ 20 นาทีก่อนอีกต่อไป
“ฉันบอกคุณแล้วไง โรมัน… ว่าฉันมัวแต่จัดการ ‘เอกสารสำคัญ’ อยู่” ฉันพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดในชีวิต “5 ปีที่ฉันยอมทน เพื่อให้พวกคุณย่ามใจและทิ้งหลักฐานไว้มากพอ และความตะกละของพวกคุณก็ทำให้งานของฉันง่ายขึ้นมาก”
“เอลาร่า… แม่ขอโทษ… แม่แค่อารมณ์ชั่ววูบ อย่าทำแบบนี้เลยนะลูก บ้านนี้เป็นของพวกเรานะ!” โดนย่า คลาร่า เข้ามากุมมือฉันพลางร้องไห้โฮ ส่วนสเตลล่านั่งหน้าถอดสีร้องไห้เงียบ ๆ ด้วยความกลัวว่าจะต้องติดคุก
ฉันสะบัดมือของแม่ผัวออกอย่างไม่ใยดี
ปริ๊น! ปริ๊น!
เสียงแตรถ้ารถตำรวจและรถของทนายความดังขึ้นที่หน้าบ้านอย่างถูกเวลา ฉันหันไปมองพวกเขาทั้งสามคนเป็นครั้งสุดท้าย แก้มของฉันยังคงเจ็บอยู่… แต่หัวใจของฉันได้รับอิสรภาพแล้ว
“หมดเวลาของพวกคุณแล้วค่ะ บะหมี่ที่สั่ง… คงต้องไปกินต่อในคุกนะ”
ฉันหมุนตัวเดินออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่หันหลังกลับไปมองเสียงกรีดร้องและเสียงอ้อนวอนของพวกเขาอีกเลย คืนนี้ไม่ใช่คืนที่ฉันถูกทำลาย… แต่เป็นคืนที่ฉันได้ชีวิตของตัวเองกลับคืนมาอย่างสมภาคภูมิ