แทนที่จะร้องไห้หรืออ้อนวอนขอความเห็นใจอย่างที่เขาคาดไว้ ฉันกลับยืนนิ่ง ความกลัวที่เคยมีบนใบหน้าของฉันมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ฉันมองลึกเข้าไปในตาของเขาแล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้มมุมปากออกมา—มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้วิคเตอร์ถึงกับชะงัก
ฉันก้มลงมือปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงสีขาวบริสุทธิ์ แล้วถอดมันออกทีละข้าง ทันทีที่เท้าเปล่าของฉันสัมผัสกับพื้นห้อง ความสูงของฉันลดลงเล็กน้อย แต่แรงกดดันในห้องกลับเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
ฉันยืดตัวตรง สายตาที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูนบัดนี้เปลี่ยนเป็นความสมเพช
“กฎงั้นเหรอ?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และไม่มีอาการสั่นเครืออีกต่อไป “วิคเตอร์… คุณนี่มันน่าขำจริงๆ”
“นี่เธอ…” วิคเตอร์ขมวดคิ้ว มือที่ถือเข็มขัดเริ่มสั่นด้วยความโกรธและสับสน “แกพูดกับใคร! อย่าคิดว่าถอดส้นสูงแล้วจะรอดไปได้นะ!”
## จุดจบของสิ่งลวงตา
ฉันเดินตรงไปที่โต๊ะ หยิบแฟ้มเอกสารที่เขาบอกให้ฉันเซ็นขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดายและโยนเศษกระดาษเหล่านั้นใส่หน้าเขา
“แกกล้าดียังไง?!” วิคเตอร์คำราม เงื้อเข็มขัดขึ้นสูงหมายจะฟาดลงมา
แต่ก่อนที่เข็มขัดจะทันได้สัมผัสผิวของฉัน ฉันก็เอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็วและใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ข้อมือของเขาอย่างแรงจนเข็มขัดหลุดมือลงไปกองกับพื้น ฉันไม่รอช้า คว้าข้อมือข้างนั้นของเขาแล้วบิดไขว้หลัง พร้อมกับกดร่างของมหาเศรษฐีผู้ทรงอำนาจลงกับพื้นห้องอย่างหมดท่า
“อ๊าก! ปล่อยนะ! แกเป็นใครกันแน่?!” วิคเตอร์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าแนบอยู่กับพื้นพรมอันหรูหรา
“ฉันเหรอ? ฉันก็คือ ‘มายา’ สาวบ้านนอกที่คุณคิดว่าจะข่มขู่ยังไงก็ได้ไงล่ะ” ฉันกระซิบข้างหูเขาพลางเพิ่มแรงกด “แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือ… ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการลับขององค์กรที่กำลังตรวจสอบคดีฟอกเงินและการค้ามนุษย์ของตระกูลคุณมาตลอดสองปีนี้ต่างหาก”
วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความช็อก “ไม่จริง… แกลวงโลก!”
“คุณต่างหากที่ลวงโลก วิคเตอร์” ฉันหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าคุณเลือกฉันเพราะฉันควบคุมง่ายงั้นเหรอ? เปล่าเลย… ฉันต่างหากที่เลือกคุณ ฉันจัดฉากให้เราเจอกัน ทำให้คุณคิดว่าฉันเป็นเหยื่ออันโอชะ เพื่อที่คุณจะได้พาฉันเข้ามารับรู้ความลับในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยตัวคุณเอง”
## พลิกกระดาน
ฉันปล่อยมือจากเขาแล้วถอยออกมาสองก้าว วิคเตอร์รีบยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสะบักสะบอม เขาพยายามจะวิ่งไปที่ประตูเพื่อใช้กุญแจไขหนี แต่ฉันกลับชูสิ่งหนึ่งขึ้นมาในมือ
มันคือลูกกุญแจห้อง… ที่ฉันล้วงมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาตอนที่บิดแขนเขาเมื่อครู่
“มองหาฮีโร่ที่จะมาช่วยอยู่เหรอ?” ฉันกดปุ่มที่กำไลข้อมือของฉัน ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็ดับวูบลง ก่อนที่ไฟสำรองสีแดงจะทำงาน พร้อมกับเสียงไซเรนของตำรวจที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากภายนอก
เสียงประตูรั้วเหล็กด้านล่างถูกพังเข้ามา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ติดอาวุธนับสิบนายที่บุกเข้ามาในบ้าน
“หน้ากากอสูรกายของคุณมันใช้ได้แค่กับคนไม่มีทางสู้เท่านั้นแหละ วิคเตอร์” ฉันเดินไปเปิดประตูห้องออกกว้าง เผยให้เห็นทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจสากลที่ยืนสแตนด์บายอยู่ด้านนอก
วิคเตอร์ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง ความโอหังและอำนาจที่เขาเคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงชายขี้ขลาดที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัวคุกตาราง
ฉันเดินผ่านร่างของเขาไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง รองเท้าส้นสูงคู่นั้นถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง พร้อมกับบทบาท ‘สาวบ้านนอกผู้หน้าสงสาร’ ที่ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แบบในค่ำคืนนี้