นี่คือเรื่องราวตอนต่อและตอนจบที่เข้มข้น สะใจ และทรงพลังของมาเรียนาครับ
ตอนจบ: แสงสว่างของวันใหม่ และซากปรักหักพังของคนเห็นแก่ตัว
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัว ฉันนั่งจิบกาแฟดำอุ่นๆ อยู่ที่โต๊ะอาหาร นิ่งสงบดั่งผิวน้ำก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน วันนี้ไม่มีผมยาวสลวยให้ต้องเซตทรง มีเพียงศีรษะที่โล้นเตียนและความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เวลา 06:30 น. เสียงฝีเท้าลากรองเท้าแตะเดินลงมาจากชั้นสอง พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำที่คุ้นเคย
“ทำไมวันนี้บ้านเงียบจัง? มาเรียนา! บอกให้ตื่นแต่ตีห้าไปตลาดไม่ใช่เหรอ? ไหนล่ะอาหารเช้าของลูกชายฉัน?!” คุณหญิงลูร์เดสเดินเข้ามาในครัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่ทันทีที่เธอเห็นฉันนั่งอยู่ แววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นความสะใจเมื่อเห็นหัวที่โล้นเตียนของฉัน “หึ… สมน้ำหน้า นึกว่าจะสำนึก ที่แท้ก็นั่งประชดประชัน”
ไม่กี่นาทีต่อมา เปาโลเดินตามลงมา เขาสวมชุดสูทราคาแพงที่ฉันเป็นคนซื้อให้ แต่ใบหน้ากลับบูดบึ้ง “มาเรียนา วันนี้ทำไมกาแฟยังไม่ได้ต้ม? แล้วนี่… โทรศัพท์ของผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ บัตรเครดิตโดนปฏิเสธการชำระเงินตอนที่ผมพยายามจะกดซื้อไอเทมเกมเมื่อกี้”
ฉันวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงดังกึกสั้นๆ แต่ทำให้ทั้งห้องเงียบเสียงลง
“บัตรเครดิตไม่ได้เสียหรอกเปาโล” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันอายัดมันเอง… ทั้งของเธอ และของคุณแม่”
“เธอว่าไงนะ?!” คุณหญิงลูร์เดสตวาด “นี่กล้าดียังไงมาตัดบัตรของฉัน? ฉันต้องไปรับยาที่โรงพยาบาลเอกชนบ่ายนี้นะ!”
“ก็ไปสิคะ แต่จ่ายเงินตัวเองนะ” ฉันยิ้มบางๆ “อ้อ แล้วก็… ฉันยกเลิกการหักบัญชีอัตโนมัติทั้งหมดแล้วด้วย ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป ค่าผ่อนบ้านสามหมื่นห้า ค่ารถของเปาโลอีกสองหมื่น ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอินเทอร์เน็ต และค่ายาของคุณแม่… เชิญพวกคุณจัดการกันเองตามสบายเลยค่ะ”
เปาโลหน้าถอดสีทันที “มาเรียนา! คุณบ้าไปแล้วเหรอ? เงินเดือนผมแค่ไม่กี่หมื่น จะไปพอจ่ายค่าพวกนั้นได้ยังไง? แล้วบ้านหลังนี้ รถคันนี้ มันก็เป็นชื่อคุณนะ!”
“ใช่… มันเป็นชื่อฉัน” ฉันลุกขึ้นยืน จ้องหน้าสามีที่ไร้ความรับผิดชอบและแม่สามีที่ใจร้าย “เพราะฉะนั้น ฉันถึงมีสิทธิ์ปล่อยให้มันโดนยึด หรือขายทอดตลาดเมื่อไหร่ก็ได้ถ้าฉันไม่จ่าย และฉัน… จะไม่จ่ายมันอีกต่อไปแล้ว”
“เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ! เธอบอกเองว่าจะลาออกมาดูแลพวกเรา!” คุณหญิงลูร์เดสเริ่มมือสั่น เสียงที่เคยทรงอำนาจเริ่มสั่นเครือด้วยความกลัว
“ฉันบอกว่าจะอยู่บ้าน… แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะอยู่บ้าน หลังนี้ และฉันไม่ได้บอกว่าจะลาออกจาก งาน” ฉันหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดอีเมลจากประธานบริษัทให้พวกเขามันดู “ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายขายระดับภูมิภาคของฉัน… ทางบริษัทอนุมัติให้ฉันย้ายไปประจำการที่สำนักงานใหญ่ที่ประเทศสิงคโปร์ตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป พร้อมสวัสดิการบ้านพักและรถประจำตำแหน่งฟรี”
เปาโลเบิกตากว้าง เขาก้าวเข้ามาจะจับแขนฉัน “มาเรียนา… คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้ไม่ได้นะ เราเป็นสามีภรรยากัน! ที่แม่ทำไปก็เพราะอยากให้เราอยู่เป็นครอบครัว…”
“ครอบครัวงั้นเหรอ?” ฉันปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี “ตอนที่แม่ของเธอเอามีดโกนและปัตตาเลี่ยนมาทำลายร่างกายฉันตอนนอน เธอบอกว่ามันเป็นแค่บทเรียน ตอนที่ฉันร้องขอความช่วยเหลือ เธอบอกให้ฉันยอมรับมัน… ตอนนี้พวกเธอก็แค่ยอมรับผลลัพธ์ของมันซะสิ”
ฉันเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบที่ฉันจัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนออกมาวางที่ห้องโถง
“หมายศาลฟ้องหย่าจะส่งมาที่บ้านหลังนี้ภายในสามวัน” ฉันหันกลับไปมองคนทั้งสองที่บัดนี้ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางบ้านที่พวกเขารักนักหนา แต่กำลังจะไม่มีปัญญาจ่ายค่าผ่อน “หลักฐานการทำร้ายร่างกาย บาดแผลบนหัวของฉัน ภาพจากกล้องวงจรปิดในบ้านที่ฉันกู้คืนมาได้ และสเตทเมนต์ย้อนหลังสามปีที่พิสูจน์ว่าฉันเป็นคนเลี้ยงดูพวกคุณฝ่ายเดียว… ทุกอย่างถูกส่งให้ทนายความเรียบร้อยแล้ว”
“มาเรียนา… ผมขอโทษ… อย่าไปเลยนะ…” เปาโลทรุดเข่าลงร้องไห้แทบเท้าฉัน ชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองในศักดิ์ศรีของ “ผู้นำครอบครัว” บัดนี้เหลือเพียงเปลือกที่เน่าเฟะ
ส่วนคุณหญิงลูร์เดส ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เธอมองดูฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว… ไม่มีความถือดีเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
ฉันไม่ได้รู้สึกสะใจจนต้องหัวเราะออกมา ฉันรู้สึกเพียงความว่างเปล่าและอิสรภาพที่แท้จริง
ฉันเดินออกจากประตูบ้าน เสียงฝีเท้าหนักแน่น เสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดไปกับพื้นซีเมนต์ มุ่งหน้าสู่รถแท็กซี่ที่จอดรออยู่เพื่อพาร่างที่ไร้ผม แต่เปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรีของฉันไปสู่สนามบิน… สู่ชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป
พวกเขานึกว่าการโกนหัวฉันจะทำลายอนาคตของฉัน… แต่สุดท้าย พวกเขาจับได้เพียงสายลม ส่วนต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงาและหยั่งรากลึก… ได้ย้ายไปเติบโตในที่ที่คู่ควรเรียบร้อยแล้ว