จุดจบของความโอหัง
ไม่กี่อึดใจ รปภ. ร่างใหญ่สองคนก็วิ่งตรงเข้ามา ซินดี้ชี้หน้าฉันทันที “ลากลุงคนนี้กับลูกออกไปเลยค่ะ! เข้ามาทำพื้นสกปรก แถมยังเอาบัตรเครดิตปลอมมาหลอกจะเปิดห้องสูทอีก หน้าไม่อายจริง ๆ”
“ลุงครับ เชิญออกไปข้างนอกครับ อย่าให้ต้องใช้กำลัง” รปภ. คนหนึ่งพูดพร้อมกับจับแขนของฉันอย่างแรง
“ปล่อยฉัน! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีเงินจ่าย และฉันก็เป็น…”
ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ เสียงฝีเท้าเฉียบคมของรองเท้าคัทชูหนังราคาแพงก็ดังใกล้เข้ามา เดวิด ผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้น? เสียงดังโวยวายอะไรกันที่หน้าล็อบบี้?”
ซินดี้รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มประจบประแจงทันที “ผู้จัดการคะ! ลุงคนนี้เป็นคนเร่ร่อนค่ะ พยายามจะพาเด็กเข้ามามั่วนิ่มในโรงแรมของเรา แถมยังสร้างความเดือดร้อนด้วยค่ะ ฉันกำลังให้ รภป. ไล่ออกไป…”
เดวิดหันมามองตามที่ซินดี้ชี้ แต่ทันทีที่สายตาของเขาประสานเข้ากับใบหน้าของฉัน ใบหน้าของเดวิดก็ถอดสีทันที ตัวของเขาเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัวอย่างเห็นได้ชัด
“ท่าน… ท่านประธานอาร์เธอร์!” เดวิดละล่ำละลักออกมา เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา
คำว่า “ท่านประธาน” ทำเอาซินดี้และรปภ. ทั้งสองคนนิ่งสนิทราวกับถูกสาป
“ผะ… ผู้จัดการคะ? หมายความว่ายังไงนะคะ? ลุงคนนี้เนี่ยนะ…” ซินดี้ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ
“หุบปากซะ ซินดี้!” เดวิดหันไปตวาดใส่เธอ ก่อนจะรีบก้มหัวคำนับฉันจนแทบจะติดพื้น “ท่านประธานครับ… ผมขออภัยอย่างสูงครับ! ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าท่านจะมาที่นี่ในสภาพ… เอ่อ ในคืนนี้ครับ!”
สายเกินไปที่จะอ้อนวอน
ฉันมองเดวิดและซินดี้ด้วยสายตาที่เย็นชา ตอนนี้มิล่าเริ่มขยับตัวและร้องครางเบา ๆ เพราะความหนาวสั่นในอ้อมแขนของฉัน
“นี่คือมาตรฐานการบริการของ The Grand Horizon งั้นหรือ เดวิด?” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “ถ้าคืนนี้ฉันเป็นเพียงคนธรรมดา เป็นพ่อที่กำลังสิ้นหวังและต้องการที่หลบฝนให้ลูกสาวจริง ๆ… พวกคุณก็จะโยนเราสองคนออกไปตากฝนข้างนอกเหมือนหมูเหมือนหมาอย่างนั้นใช่ไหม?”
“ท่านประธานคะ… ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ! ฉันแค่ทำตามหน้าที่…” ซินดี้ทรุดเข่าลงกับพื้นหินอ่อนทันที น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความตื่นตระหนก มือของเธอพยายามจะเอื้อมมาจับชายกางเกงที่เปียกชุ่มของฉันเพื่อขอความเห็นใจ
“ทำตามหน้าที่ด้วยการดูถูกคนอื่นงั้นเหรอ?” ฉันชักขาหลบ “คุณบอกว่าที่นี่ไม่ใช่ศูนย์อพยพ และเสื้อผ้าของฉันมันสกุกปรก… แต่ฉันจะบอกอะไรให้เดวิด ความสกปรกบนพื้นหินอ่อนนี้มันล้างออกได้ด้วยน้ำ… แต่จิตใจที่สกปรกและเหยียดหยามคนอื่นของพนักงานของคุณ มันไม่มีวันล้างออก”
ฉันหันไปหาเดวิดที่ยืนหน้าซีดเผือด “เดวิด… ไล่ซินดี้ออกทันที และบันทึกชื่อเธอลงในแบล็กลิสต์ของเครือโรงแรมเราทั้งหมด ห้ามใครรับเข้าทำงานเด็ดขาด”
“ส่วนตัวคุณเอง เดวิด… ในฐานะผู้จัดการละเลยการอบรมพนักงาน และปล่อยให้ระบบบริหารเน่าเฟะแบบนี้ คุณถูกพักงานโดยไม่มีกำหนด และฉันจะให้ฝ่ายตรวจสอบเข้ามาเช็คการทำงานของคุณทั้งหมดตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป”
“ท่านประธานครับ! ได้โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะครับ! ผมทำงานที่นี่มาห้าปีแล้ว…” เดวิดอ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ เช่นเดียวกับซินดี้ที่ร้องไห้โฮจนแทบขาดใจ
“ตอนที่ฉันขอโอกาสเปิดห้องให้ลูกสาวของฉัน… พวกคุณก็ไม่ได้ให้โอกาสฉันเหมือนกัน” ฉันพูดจบพร้อมกับกระชับอ้อมกอดที่เต็ไปด้วยมิล่าให้แน่นขึ้น
บทเรียนราคาแพง
ฉันเดินผ่านพวกเขาทั้งสองคนตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัว โดยมีหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนใหม่ที่รีบวิ่งเข้ามาอำนวยความสะดวกอย่างนอบน้อม คืนนั้น มิล่าได้รับการดูแลในห้องสวีทที่อบอุ่นที่สุด และเธอไม่เป็นอะไรเลยนอกจากอาการหวัดเล็กน้อย
ในเช้าวันรุ่งขึ้น เรื่องราวทั้งหมดถูกจัดการอย่างเด็ดขาด ซินดี้และเดวิดต้องเก็บข้าวของออกจากโรงแรมไปท่ามกลางสายตาของพนักงานคนอื่น ๆ ที่ได้รับบทเรียนราคาแพงว่า “เงินและเสื้อผ้าไม่ได้บ่งบอกถึงคุณค่าของชีวิต และการดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า… อาจเป็นจุดจบของอนาคตตัวเอง”
นับตั้งแต่วันนั้นมา The Grand Horizon มีกฎเหล็กข้อใหม่เพิ่มขึ้นมาเด่นหราที่ห้องโถงพนักงาน: “จงต้อนรับทุกคนที่เดินเข้ามาด้วยหัวใจที่เท่าเทียม เพราะมนุษยธรรม… คือความหรูหราที่แท้จริงที่เงินก็ซื้อไม่ได้”