“มีอะไรด่วนหรือเปล่าครับคุณซาแมนธา? คืนนี้ควรจะเป็นคืนพักผ่อนของคุณนะ” น้ำเสียงของทนายเวอร์การ่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจเมื่อรับสายตอนดึก
“ฉันมีเรื่องให้คุณช่วยจัดการด่วนที่สุดค่ะ… และมันเกี่ยวกับการเปลี่ยนชีวิตของฉัน” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น
ฉันเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังพร้อมกับส่งไฟล์เสียงและวิดีโอหลักฐานที่เพิ่งอัดมา ทนายเวอร์การ่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสบถออกมาด้วยความโกรธแทนฉัน แต่ในฐานะมืออาชีพ เขารีบตั้งสติและเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ทันที
“สัญญา pre-nuptial ที่คุณเซ็นไป… ราฟาเอลแอบสอดไส้ข้อตกลงเรื่องหุ้นและบัญชีร่วมไว้จริง ๆ ครับ ถ้าพรุ่งนี้คุณจดทะเบียนสมรสและเซ็นเอกสารในงาน ทุกอย่างจะสายเกินไป” ทนายเวอร์การ่ากล่าว “แต่ในเมื่อเรามีหลักฐานการสมรู้ร่วมคิดเพื่อฉ้อโกงและพยายามฆ่าแบบนี้ เราเปลี่ยนเกมได้ครับ”
เราใช้เวลาสองชั่วโมงเต็มในห้องน้ำเพื่อวางแผนอย่างละเอียด ฉันสั่งให้เขาเตรียมเอกสารทางกฎหมายชุดใหม่ทั้งหมด ทั้งการเพิกถอนสัญญาก่อนสมรสฉบับเดิม การย้ายทรัพย์สินและเปลี่ยนชื่อผู้รับผลประโยชน์ในกองทุนทั้งหมดของฉัน รวมถึงใบแจ้งความข้อหาฉ้อโกงและสมคบคิดกันกระทำความผิด
นอกจากนี้ ฉันยังโทรหาทีมออร์แกไนเซอร์ของงานแต่งงานและทีมเทคนิคที่ดูแลระบบโปรเจกเตอร์ในห้องจัดเลี้ยง… ฉันมีเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ที่จะมอบให้เจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าสาวของฉัน
วันแต่งงานที่สมบูรณ์แบบ
เก้าโมงเช้า (09:00 น.) วันรุ่งขึ้น
บรรยากาศในห้องแต่งตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ไดอาน่าเดินเข้ามาหาฉันด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง เธอกำลังช่วยฉันจัดแจงชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์
“เธอสวยมากเลยซาแมนธา ราฟาเอลต้องตะลึงแน่ ๆ” ไดอาน่าพูดพร้อมกับจัดผ้าคลุมหน้าให้ฉัน
ฉันมองสบตาเธอผ่านกระจก ยิ้มตอบอย่างอ่อนหวาน “ขอบใจนะไดอาน่า เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริง ๆ… ฉันไม่รู้จะตอบแทนความรักที่เธอมีให้ฉันยังไงดีเลย”
คำพูดของฉันทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยิ้มแย้มโดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา
เมื่อถึงเวลาเดินเข้าสู่โบสถ์ ราฟาเอลยืนอยู่ที่ปลายทางเดินในชุดสูทสุดเนี้ยบ สายตาของเขาที่มองมาที่ฉันเต็มไปด้วยความปรารถนา… ไม่ใช่ปรารถนาในตัวฉัน แต่เป็นปรารถนาในทรัพย์สมบัติของฉัน เขาเอื้อมมือมารับมือฉันไปกุมไว้และกระซิบว่า “คุณคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของผม”
ฉันเกือบจะหลุดขำออกมา แต่ก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ “เช่นกันค่ะราฟาเอล”
เซอร์ไพรส์กลางงานเลี้ยง
พิธีการผ่านไปจนถึงช่วงงานเลี้ยงฉลองสมรส แขกเหรื่อระดับนักธุรกิจและสื่อมวลชนมากมายมาร่วมงาน ทุกคนกำลังจับตามองคู่รักแห่งปี ราฟาเอลและไดอาน่าต่างมีท่าทีระเริงใจ พวกเขาคิดว่าแผนการทุกอย่างสำเร็จลุล่วงแล้ว
จนกระทั่งถึงช่วงเวลาเปิดวิดีโอพรีเวดดิ้ง…
“แขกผู้มีเกียรติทุกท่านคะ” ฉันเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมไมโครโฟน “ก่อนที่เราจะชมวิดีโอความทรงจำของเรา ฉันมีคลิปพิเศษสั้น ๆ 2 นาที ที่อยากจะแชร์ให้ทุกคนได้เห็น… มันคือคลิปที่พิสูจน์ถึง ‘ความรักและความจริงใจ’ ที่แท้จริงในงานนี้ค่ะ”
ราฟาเอลและไดอาน่าหันมามองหน้ากันด้วยความฉงน ไฟในห้องจัดเลี้ยงมืดลง และหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่เบื้องหลังก็เริ่มทำงาน
ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ภาพการเดินทางไปเที่ยวของเรา แต่เป็นภาพวิดีโอจากมุมมืดในห้องทำงานที่คอนโด! เสียงของราฟาเอลและไดอาน่าดังก้องกังวานผ่านลำโพงทุกตัวในฮอลล์จัดเลี้ยงอย่างชัดเจน:
“…ซาแมนธามันโง่จะตาย ยอมเซ็นสัญญาก่อนสมรส… ผมจะได้หุ้น 50% ของบริษัทมันทั้งหมด…” “…แค่เดือนเดียวหลังฮันนีมูนของเรา ยัยนั่นก็จะประสบ ‘อุบัติเหตุร้ายแรง’…”
เสียงฮือฮาดังขึ้นสนั่นห้องจัดเลี้ยง แขกทุกคนอ้าปากค้างด้วยความช็อก สื่อมวลชนเริ่มรัวแสงแฟลชสาดใส่ราฟาเอลและไดอาน่าที่ตอนนี้หน้าถอดสี ซีดเผือดจนเหมือนคนตาย ไดอาน่าแทบจะทรุดลงกับพื้น ส่วนราฟาเอลตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นตระหนก เขาพยายามจะวิ่งขึ้นมาบนเวทีเพื่อแย่งไมโครโฟนจากฉัน
“ซาแมนธา! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ! มันคือการเข้าใจผิด!” เขาร้องตะโกนเสียงหลง
ฉันไม่ได้ถอยหนี ฉันยืนนิ่งอยู่บนเวที มองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรอยยิ้มสะใจ
“ไม่ต้องแก้ตัวหรอกราฟาเอล” ฉันพูดผ่านไมโครโฟนให้ได้ยินกันทั้งงาน “อ้อ… แล้วที่คิดว่าจะได้หุ้นบริษัท 50% หรือเงินประกัน 100 ล้านน่ะ ฝันไปเถอะนะ เพราะสัญญาฉบับนั้นถูกยกเลิกโดยทนายของฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว และฉันก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับเธอด้วย”
ทันใดนั้น ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกเปิดออก ทนายเวอร์การ่าเดินเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนาย
“คุณราฟาเอล และคุณไดอาน่า พวกคุณถูกจับกุมในข้อหาร่วมกันฉ้อโกง สมคบคิดเพื่อพยายามฆ่า และกรรโชกทรัพย์ครับ หลักฐานทั้งหมดถูกส่งให้ทางตำรวจเรียบร้อยแล้ว” ทนายเวอร์การประกาศกร้าว
ตำรวจเดินเข้าไปกุญแจมือทั้งคู่ท่ามกลางสายตาเหยียดหยามของแขกทั้งงาน ราฟาเอลพยายามดิ้นรนและมองมาที่ฉันด้วยสายตาอ้อนวอน ขอความเห็นใจ ส่วนไดอาน่าได้แต่ร้องไห้โฮด้วยความอับอาย
ฉันเดินลงจากเวที ช้อนสายตามองอดีตคนรักและอดีตเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระซิบข้างหูราฟาเอลเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่กรีดลึกไปถึงหัวใจ:
“ขอบคุณสำหรับเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์นะ… เพราะถ้าฉันไม่กลับไปเอาป่านนี้ฉันคงกลายเป็นศพไปแล้ว บายค่ะ… ขอให้มีความสุขในคุกนะ”
ฉันหมุนตัวเดินหันหลังกลับ ออกมาจากงานแต่งงานที่ล่มสลายนั้นด้วยท่วงท่าที่สง่างาม เชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะอย่างแท้จริง เงินของฉันยังอยู่ บริษัทของฉันยังปลอดภัย และที่สำคัญที่สุด… ชีวิตของฉันยังเป็นของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์!