“ศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุด”
ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องบอลรูม ดอน อาร์ตูโร และเควิน ยืนนิ่งเป็นหิน อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
“ยินดีต้อนรับกลับครับ ดร. เอเลน่า” คณบดีอัลคันทารากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังและเปี่ยมไปด้วยความเคารพอย่างสูง “วงการแพทย์ของประเทศเรากำลังรอคอยการกลับมาของศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอกที่เก่งที่สุดในรอบทศวรรษอย่างคุณอยู่ครับ”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งงาน แขกเหรื่อทุกคนต่างมองมาที่ฉันด้วยความทึ่ง ดอน อาร์ตูโรรีบก้าวเข้ามา หน้าตาตื่นเต้นและสับสน
“ค…คณบดีครับ ท่านกำลังเข้าใจผิดหรือเปล่า? เอเลน่าไม่ได้เป็นหมอแล้ว เธอสอบตกและลาออกไปเมื่อห้าปีก่อน…”
“เข้าใจผิดงั้นรึ?!” คณบดีอัลคันทาราหันไปจ้องดอน อาร์ตูโร ด้วยสายตาเฉียบคม “ดร. เอเลน่า ไม่เคยสอบตก และไม่เคยถอดใจ! เธอคืออัจฉริยะที่จบหลักสูตรด้วยคะแนนสูงสุดเป็นประวัติการณ์ และตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอได้รับเชิญไปเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของโลกในต่างประเทศเพื่อทำวิจัยและเคสผ่าตัดหัวใจที่ยากที่สุดต่างหาก!”
ลายเซ็นปลอมและหน้ากากที่หลุดลอย
“แต่นี่… นี่มันใบลาออกที่มีลายเซ็นของเธอ!” ดอน อาร์ตูโร ลนลานหยิบแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์เอกสารเก่าขึ้นมาหวังจะกู้หน้า โดยมีเควินยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ
ฉันวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ก้าวออกไปข้างหน้าและยิ้มอย่างเย็นชา “นั่นไม่ใช่ลายเซ็นของฉันค่ะคุณพ่อ… และคุณก็รู้ดีที่สุด”
ฉันปรบมือสองครั้ง หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์บนเวทีที่เคยเปิดสไลด์ผลงานของเควิน ก็เปลี่ยนเป็นเอกสารการตรวจสอบอย่างเป็นทางการจากผู้เชี่ยวชาญด้านนิติวิทยาศาสตร์และแพทยสภา
“เอกสารยืนยันการปลอมแปลงเอกสารและลายเซ็นของ ดร. เอเลน่า”
“เมื่อห้าปีก่อน คุณพ่อร่วมมือกับเควิน แอบปลอมลายเซ็นของฉันในใบถอนตัวจากโปรแกรมแพทย์ประจำบ้าน เพื่อเปิดทางให้เควินที่สอบตกตัวจริง ได้รับตำแหน่งและทุนวิจัยแทนฉัน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “พวกคุณส่งฉันไปต่างประเทศเพราะกลัวว่าฉันจะรู้ความจริง แต่ในฐานะบอร์ดบริหาร ฉันมีสิทธิ์เข้าถึงระบบตรวจสอบย้อนหลังทั้งหมด และแพทยสภาก็ประทับตราสั่งฟ้องพวกคุณแล้วในข้อหาปลอมแปลงเอกสารทางราชการและหลอกลวงประชาชน!”
จุดจบของคนลวงโลก
เมื่อหลักฐานมัดตัวอย่างดิ้นไม่หลุด เควินถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น ส่วนดอน อาร์ตูโร หน้าถอดสีจนกลายเป็นขาวซีด ตัวสั่นเทาด้วยความอับอายและความกลัว
“เอเลน่า… พ่อทำไปก็เพื่อครอบครัวของเรานะลูก…” ดอน อาร์ตูโร พยายามจะเข้ามาจับมือฉันเพื่อขอความเห็นใจ
ฉันเบี่ยงตัวหลบอย่างไร้เยื่อใย “ครอบครัวของคุณมีแค่เควินค่ะ ไม่ใช่ฉัน นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดจากพินัยกรรมของแม่ จะยื่นเรื่องถอดถอนคุณออกจากตำแหน่งประธานบริหาร และเควิน… แกจะถูกเพิกถอนใบอนุญาตและหมดอนาคตในวงการแพทย์ทันที!”
ตำรวจและเจ้าหน้าที่จากแพทยสภาที่ฉันนัดไว้ก้าวเข้ามาในงานและเชิญตัวดอน อาร์ตูโร กับเควิน ออกไปท่ามกลางสายตาเหยียดหยามจากแขกทั้งงานที่เคยชื่นชมพวกเขา
คณบดีอัลคันทาราหันมาหาฉันพร้อมรอยยิ้ม “ยินดีด้วยครับ ดร. เอเลน่า… โรงพยาบาลแห่งนี้และวงการแพทย์ของเรา กลับมาอยู่ในมือของผู้ที่คู่ควรอย่างแท้จริงแล้ว”
ฉันมองตามร่างของชายสองคนที่เคยทำลายชีวิตฉันถูกลากตัวออกไป ความเจ็บปวดในอดีตถูกชะล้างจนหมดสิ้น บัดนี้ ฉันพร้อมแล้วที่จะทำหน้าที่ศัลยแพทย์ที่แท้จริง และปกป้องมรดกของแม่ด้วยมือของฉันเอง!