ปีศาจที่ตื่นขึ้น
เมื่อเสียงของผมทำลายความเงียบในมุมมืด มายด์สะดุ้งสุดตัวและค่อยๆ หันกลับมามอง ดวงตาที่เบิกกว้างและหวาดกลัวของเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นน้ำตาที่ไหลบ่าเมื่อจำใบหน้าของผมได้
“พี่เด่น… พี่เด่นจริงๆ ใช่ไหมคะ? ฮือออ…” มายด์โผเข้ากอดขาของผม ร่างกายของเธอผอมแห้งจนผมสัมผัสได้ถึงซี่โครงที่โผล่ออกมา “หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไหม พี่กลับมาช่วยเราแล้ว…”
ผมดึงร่างของภรรยาและลูกชายเข้ามากอดแนบอก น้ำตาของลูกผู้ชายที่กักเก็บมา 5 ปีไหลทะลักด้วยความเคียดแค้นและเวทนา น้องลีโอผวาเข้ากอดคอผม ร่างกายเล็กๆ นั้นสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ
“ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!” ผมถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
มายด์เล่าความจริงทั้งน้ำตาว่า ทันทีที่ผมขึ้นเครื่องไปซาอุฯ แม่และวาวาก็ยึดบัตรเอทีเอ็มและเงินทั้งหมดไป พวกเขาบังคับให้มายด์ทำงานบ้านทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ไม่ต่างจากคนใช้ และเมื่อปีที่แล้ว คฤหาสน์สร้างเสร็จ พวกเขาก็ไล่มายด์กับลูกให้มานอนในห้องเก็บของแคบๆ หลังบ้าน เงินค่าอาหารก็ไม่เคยให้ ต้องอาศัยกินเศษอาหารเหลือจากพวกเขาทุกวัน
“วันนี้คุณแม่จัดงานปาร์ตี้ฉลองรถคันใหม่ของวาวา… พวกเขาขังหนูกับลูกไว้ข้างนอก และบอกว่าห้ามเข้าไปให้แขกเห็นเด็ดขาด ลีโอหิวมากจนร้องไห้ หนู… หนูเลยต้องมาคุ้ยถังขยะ…”
คำพูดของมายด์เหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ในใจของผมมีสัตว์ร้ายตัวหนึ่งตื่นขึ้นมา ความกตัญญูที่เคยมีหลอมละลายกลายเป็นความแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พังทลายงานเลี้ยง
ผมพยุงมายด์และอุ้มลีโอ เดินตรงไปยังประตูคฤหาสน์ แขกเหรื่อในงานร่วมสามสิบคนกำลังหัวเราะต่อกระซิก เสียงเพลงแดนซ์ดังสนั่น แม่แก้วในชุดผ้าไหมราคาแพงและวาวาที่สวมเครื่องประดับเพชรวิบวับกำลังยืนชนแก้วอยู่กลางฟลอร์
ปัง!!
ผมถีบประตูสแตนเลสบานใหญ่อย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ทุกสายตาในงานหันมามองที่ผมเป็นตาเดียว เสียงเพลงถูกปิดลงทันที
“อ้าว เด่น! กลับมาตอนไหนทำไมไม่บอกแม่… แล้วนั่น… พาอีตัวเสนียดสองตัวนั้นเข้ามาทำไมในงาน?!” แม่แก้วร้องทักอย่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นรังเกียจเมื่อเห็นมายด์และลีโอ
“ตัวเสนียดงั้นเหรอครับ?” ผมเค้นหัวเราะ เสียงของผมเย็นเยียบจนคนในงานเริ่มหน้าเสีย “เงินทุกบาทที่แม่ใช้ซื้อชุดผ้าไหม ซื้อทอง ซื้อรถให้วาวา และสร้างคฤหาสน์หลังนี้ มันมาจากหยาดเหงื่อและสายเลือดของผมที่ซาอุฯ! แต่แม่กลับปล่อยให้ภรรยาและลูกแท้ๆ ของผมอดอยากจนต้องกินขยะ!”
แขกในงานเริ่มซุบซิบ วาวารีบตะโกนสวนขึ้นมา “พี่เด่น! อย่ามาปรักปรำแม่นะ! อีมายด์มันสำออยเอง เงินที่พี่ส่งมาแม่ก็ให้มัน แต่มันเอาไปให้ชู้หมดต่างหาก!”
“ตบ!”
ผมเดินเข้าไปตบหน้าวาวาอย่างแรงจนเธอฮวบลงไปกองกับพื้น แขกในงานกรีดร้องด้วยความตกใจ แม่แก้วรีบเข้ามาขวาง “แกกล้าตีน้องเหรอเด่น! แกมันลูกเนรคุณ!”
“คนเนรคุณคือพวกแม่ต่างหาก!” ผมตะโกนลั่นจนเส้นเลือดที่คอโป่งพอง “ผมมีสเตทเมนต์ทุกอย่าง เงินทุกบาทโอนเข้าบัญชีแม่ตรงๆ มายด์ไม่เคยได้จับเงินสักบาท และที่สำคัญ… ผมติดกล้องวงจรปิดแบบซ่อนเร้นไว้ที่มุมตึกหลังบ้านผ่านระบบมือถือตั้งแต่เดือนก่อนเพื่อดูความปลอดภัย แต่สิ่งที่ผมเห็นคือแม่กับวาวาแอบกระชากหัวมายด์และเตะลีโอ! ผมบันทึกหลักฐานไว้หมดแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำว่ากล้องวงจรปิด ทั้งแม่และวาวาหน้าถอดสี ซีดเผือดจนเหมือนคนตาย
บทสรุปแห่งกรรม
ผมไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาทนายความและเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ผมเตรียมการไว้ทันที (เพราะเริ่มสงสัยตั้งแต่ติดต่อมายด์ไม่ได้ในช่วงหลัง) ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ตำรวจก็มาถึงพร้อมหมายศาล
“ผมในฐานะเจ้าของบ้านและผู้หาเงินทั้งหมด ขอแจ้งความจับ นางแก้ว และ นางสาววาวา ในข้อหาร่วมกันฉ้อโกง, ยักยอกทรัพย์ และทารุณกรรมเด็ก!”
แม่แก้วทรุดเข่าลงแทบเท้าผม “เด่น… แม่ขอโทษ แม่เป็นแม่แกนะลูก อย่าจับแม่เลยนะ!” วาวาก็ร้องไห้โฮกราบขอขมา แต่สายตาของผมมองพวกเขาราวกับมองกรวดหินดินทราย ไม่มีน้ำตาหรือความใจอ่อนอีกต่อไป
“ออกจากบ้านของผมไป… และไปชดใช้กรรมในคุกซะ!” ผมประกาศกร้าว
แขกเหรื่อทุกคนต่างพากันเดินหนีออกจากงานด้วยความอับอาย แม่และน้องสาวถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวขึ้นรถตู้ไปดำเนินคดีตามกฎหมาย คฤหาสน์หลังใหญ่และรถหรูที่ซื้อจากเงินของผมถูกสั่งอายัดเพื่อนำมาขายทอดตลาดชดเชยค่าเสียหายทั้งหมด
ฟ้าหลังฝน
หนึ่งปีผ่านไป…
ผมขายคฤหาสน์ที่ปิ่นเกล้าทิ้ง เพราะไม่อยากเหลือความทรงจำอันโหดร้ายไว้ และนำเงินทั้งหมดมาซื้อบ้านเดี่ยวหลังย่อมๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบในต่างจังหวัด ผมลาออกจากงานที่ซาอุฯ และมาเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างเล็กๆ ของตัวเองในไทย เพื่อจะได้มีเวลาดูแลครอบครัว
ตอนนี้ มายด์กลับมาร่างกายสมบูรณ์อ้วนท้วนสมบูรณ์ มีรอยยิ้มที่สดใสและมีความสุขอีกครั้ง ส่วนน้องลีโอในวัย 7 ขวบ ก็ได้เข้าเรียนในโรงเรียนดีๆ ร่างกายแข็งแรงและร่าเริงเหมือนเด็กทั่วไป
ส่วนแม่และวาวา ศาลตัดสินจำคุกคนละหลายปีโดยไม่รอลงอาญา เงินทองที่เคยโกงไปถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น ต้องไปกินข้าวแดงในคุกชดใช้กรรมที่ทำไว้กับคนบริสุทธิ์
ทุกคืนก่อนนอน ผมจะโอบกอดมายด์และลูกไว้ในอ้อมแขน… บาดแผลในใจจากอดีตอาจจะยังอยู่ แต่จากนี้ไป ผมสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดเพื่อปกป้อง ‘หัวใจ’ ของผมทั้งสองคนนี้ ไม่ให้ใครมาทำร้ายได้อีกเป็นอันขาด