…ท่ามกลางความหรูหราเหล่านั้น แม่แก้วของผมนั่งอยู่ที่เบาะแถวหลังสุด แม่สวมชุดผ้าถุงและเสื้อเชิ้ตลายดอกตัวเก่งที่ซักจนซีด มือคู่นั้นของแม่ที่เคยส่งผมเรียนยังคงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันหาย แม่พยายามซ่อนมันไว้ใต้กระเป๋าผ้าใบเล็กๆ เพื่อไม่ให้ใครเห็น
เมื่อถึงเวลาสำคัญ อธิการบดีได้ประกาศชื่อของผมให้ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนบัณฑิต
ผมเดินขึ้นไปบนเวที ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง เสียงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดส่องมาที่ผม สายตาของทุกคนในหอประชุมจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มที่สอบได้คะแนนอันดับหนึ่งของรุ่น
ผมจับไมโครโฟน มองลงไปที่ฝูงชน แล้วเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่หนักแน่น:
“ความสำเร็จของผมในวันนี้ ไม่ได้เกิดจากความฉลาดของตัวผม และไม่ได้เกิดจากเงินทองของตระกูล… แต่เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของผู้หญิงคนหนึ่ง…”
ผมชี้นิ้วตรงไปยังแถวหลังสุดของหอประชุม
“ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้น… คือแม่ของผมเองครับ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ทุกๆ คืนตั้งแต่สองทุ่มจนถึงตีสี่ ในขณะที่ทุกคนกำลังนอนหลับสบาย หรือเที่ยวเล่นสนุกสนาน แม่ของผมต้องคอยก้มหน้าล้างจานชามสกปรกนับพันใบในตลาดโต้รุ่ง เพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเทอมและซื้อหนังสือให้ผมเรียน…”
เสียงในหอประชุมเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันไปมองหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าถุงซีดๆ ที่กำลังนั่งตัวสั่นและน้ำตาไหลอาบแก้ม
“มือคู่นั้นของแม่… ต้องแช่อยู่ในน้ำยาล้างจานจนเปื่อย ต้องถูกเศษแก้วบาดนับครั้งไม่ถ้วน บางคนอาจจะรังเกียจที่เห็นแม่ผมเนื้อตัวมอมแมมและมีกลิ่นคราบน้ำมัน แต่สำหรับผม… กลิ่นตัวของแม่คือกลิ่นที่หอมที่สุดในโลก และมือที่หยาบกร้านคู่นั้น คือมือที่โอบอุ้มอนาคตของผมเอาไว้”
ผมวางไมโครโฟนลง เดินลงจากเวทีท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ผมตรงดิ่งไปยังแถวหลังสุด เดินเข้าไปหาแม่ที่กำลังร้องไห้จนตัวโยน
ผมย่อตัวลงคุกเข่าต่อหน้าแม่ ถอดหมวกปริญญาและสายสะพายเกียรตินิยมอันดับหนึ่งวางไว้ที่ตักของแม่ จากนั้นผมก้มลงกราบแทบเท้าที่สวมรองเท้าแตะเก่าๆ ของแม่ด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด
“แม่ครับ ตะวันทำสำเร็จแล้วนะแม่ ต่อจากนี้ไปแม่ไม่ต้องไปล้างจานให้ใครอีกแล้วนะ” ผมพูดทั้งน้ำตา
เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมา ผมเห็นภาพที่ทำให้หัวใจพองโต… อธิการบดี คณาจารย์ รวมถึงพ่อแม่ไฮโซ และกลุ่มเพื่อนที่เคยหัวเราะเยาะผม ทุกคนในหอประชุมต่างลุกขึ้นยืน (Standing Ovation) และปรบมือให้อย่างยาวนาน หลายคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวและร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจ
กลุ่มเพื่อนที่เคยบูลลี่ผมเดินเข้ามาขอโทษแม่ด้วยความรู้สึกผิด ส่วนแม่แก้วทำได้เพียงกอดผมไว้แน่น น้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานที่แอบซ่อนมาตลอดหลายปี บัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจในที่สุด… ความรักของแม่ชนะทุกสิ่ง และความกตัญญูของลูกได้พิชิตใจคนทั้งโลก
[ จบบริบูรณ์ ]