บทที่ 1: สายน้ำอันเย็นเยือกและการตัดสินใจ
วันนั้นควรจะเป็นวันที่สวยงามแท้ ๆ มันเป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เงียบสงบ ณ ทะเลสาบส่วนตัวแห่งหนึ่ง ฉันชื่อ คลาร่า กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกได้ 7 เดือนแล้ว ฉันมาที่นี่กับ ทรอย สามีของฉัน และ ซินดี้ “เพื่อนสนิท” และเพื่อนร่วมงานของเขา ฉันรู้สึกมานานแล้วว่าพวกเขามีอะไรลึกซึ้งต่อกัน แต่ทรอยมักจะบอกเสมอว่าฉันคิดมากไปเองเพราะฮอร์โมนคนท้อง
ระเบิดเวลาเริ่มทำงานตอนที่เราอยู่บนเรือยอชต์ลำเล็ก จู่ ๆ ลมก็แรงขึ้น คลื่นลูกใหญ่จากเรือสปีดโบ๊ตที่วิ่งผ่านไปกระแทกเข้ากับกราบเรือของเรา เรือสูญเสียการทรงตัว ก่อนที่ฉันจะทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เราทั้งสามคนก็กระเด็นตกจากเรือลงสู่ผืนน้ำที่ลึกและเย็นยะเยือก
ความเย็นนั้นเหมือนเข็มเป็นพัน ๆ เล่มที่ทิ่มแทงเข้าผิวหนังของฉัน ด้วยท้องที่โตขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ร่างกายของฉันหนักและถ่วงลง ฉันพยายามตะเกียกตะกายว่ายน้ำอย่างยากลำบาก
ฉันโผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพื่อหายใจและกรีดร้องสุดเสียง “ทรอย! ช่วยด้วย! ลูกของเรา!”
ในระยะที่ไม่ไกลนัก ฉันเห็นทรอย เขาเป็นคนว่ายน้ำเก่ง เขากันมามองฉัน สายตาของเราประสานกัน ฉันเห็นความลังเลใจแวบหนึ่งบนใบหน้าของเขา แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้รู้สึกอุ่นใจ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของซินดี้
“ทรอย! ฉันว่ายน้ำไม่เป็น! ช่วยฉันด้วย!” ซินดี้ร้องไห้โฮ ทั้ง ๆ ที่เธอกำลังเกาะห่วงยางชูชีพที่ลอยอยู่
และนั่นคือวินาทีที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของฉัน
ทรอยหันหลังให้ฉัน ทั้ง ๆ ที่ฉันอ้อนวอนขอร้อง ทั้ง ๆ ที่ฉันมีลูกน้อยวัย 7 เดือนอยู่ในท้อง แต่เขามุ่งตรงไปหาซินดี้ เขากอดเธอ พยุงเธอ และพาเธอว่ายห่างออกไป ในขณะที่ฉันค่อย ๆ ถูกดึงลงสู่ความมืดมิดของสายน้ำอันเย็นยะเยือก
สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะจมดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์ คือสามีของฉันกำลังจูบหน้าผากชู้รักของเขา เขาไม่สนใจว่าฉันจะตายไหม เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าลูกแท้ ๆ ของเขาจะรอดหรือเปล่า
บทที่ 2: การฟื้นคืนชีพจากความตาย
ฉันอยู่ใต้ผืนน้ำ ทัศนวิสัยของฉันเริ่มมืดดับลง แต่เมื่อฉันเอามือจับที่ท้อง ฉันกลับรู้สึกถึงแรงเตะอย่างแรงจากลูกน้อยในครรภ์
ไม่… เราจะมาตายที่นี่ไม่ได้!
ฉันใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มี ดันเท้าถีบตัวเองขึ้นสู่เบื้องบน เมื่อฉันโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาได้ ฉันก็รีบสูดอากาศเข้าปอด และโชคดีเหลือเกินที่มีชาวประมงท้องถิ่นขับเรือพายผ่านมาพอดี เขาจึงรีบช่วยดึงฉันขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว
ฉันไอสำลักน้ำไม่หยุด ร่างกายสั่นเทาและโอบกอดท้องของตัวเองเอาไว้แน่น เมื่อชาวประมงพากลับมาส่งที่ฝั่ง ฉันก็มองเห็นทรอยและซินดี้ ซินดี้มีผ้าเช็ดตัวอุ่น ๆ ห่มตัวอยู่ โดยมีทรอยโอบกอดเธอไว้ ไม่มีตำรวจ ไม่มีทีมกู้ภัย ทรอยไม่ได้แม้แต่จะขอความช่วยเหลือเพื่อตามหาภรรยาที่จมน้ำของเขาเลย เขาคิดว่าฉันตายไปแล้ว และดูเหมือน… เขาจะมีความสุขด้วยซ้ำ
เมื่อทรอยหันมาเห็นฉันกำลังเดินเข้าไปหาในสภาพที่ตัวเปียกโชกและสั่นสะท้าน ใบหน้าของเขาถอดสีและซีดเผือดราวกับเห็นผี
“ค-คลาร่า? เธอยังมีชีวิตอยู่เหรอ?” ทรอยตะกุกตะกัก น้ำเสียงไม่มีความดีใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความกลัวและตื่นตระหนก
“ใช่ ฉันยังไม่ตาย” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ซินดี้รีบหลบสายตาไปข้างหลังเขา ทรอยพยายามจะเข้ามาประคองฉัน แต่ฉันยกมือห้าม “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”
ชาวประมงผู้ใจดีรีบพาทั้งฉันและลูกในท้องไปส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน โดยมีทรอยขับรถตามมาด้วยความจำใจ โชคดีที่ปาฏิหาริย์มีจริง ลูกของฉันปลอดภัยดี แต่หัวใจของฉัน… มันตายไปแล้วตั้งแต่ในทะเลสาบแห่งนั้น
บทที่ 3: แผนการและการซ่อนตัว
หลังจากวันนั้น ทรอยพยายามเข้ามาทำดีกับฉัน เขาคุกเข่าร้องไห้และอ้างว่า “ตอนนั้นมันเป็นสัญชาตญาณ ซินดี้ว่ายน้ำไม่เป็นจริง ๆ แต่คุณว่ายน้ำเป็น ผมคิดว่าคุณจะเอาตัวรอดได้” ช่างเป็นข้อแก้ตัวที่น่ารังเกียจที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา เขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอที่จะยอมยกโทษให้เขาเพียงเพราะฉันไม่มีที่ไป
แต่เขาคิดผิด ทรอยลืมไปแล้วว่า เงินทุนทั้งหมดที่เขาใช้สร้างบริษัทสตาร์ทอัปจนร่ำรวยในทุกวันนี้ มาจากมรดกของตระกูลฉัน และตระกูลของฉันยังมีอิทธิพลในวงการธุรกิจมากกว่าที่เขาคิด
ฉันแกล้งทำเป็นยอมให้อภัยเขา แกล้งทำเป็นภรรยาที่หัวอ่อนยอมเชื่อฟัง เพื่อบดบังแผนการที่ฉันกำลังจะทำ ฉันแอบติดต่อทนายความส่วนตัวของครอบครัว และเริ่มทำการโอนย้ายหุ้นทั้งหมดของบริษัทที่เป็นชื่อของฉันออกไปอย่างลับ ๆ รวมถึงรวบรวมหลักฐานการยักยอกเงินบริษัทของทรอยและซินดี้ที่แอบทำร่วมกันมานานหลายปี
สองเดือนต่อมา ฉันให้กำเนิดลูกชายที่แข็งแรงน่ารัก ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันก็หายตัวไปพร้อมกับลูกอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงใบหย่าที่เซ็นชื่อฉันไว้เรียบร้อยแล้วบนโต๊ะทำงานของเขา
บทที่ 4: การล่มสลายของทรอย
ทรอยคิดว่าการที่ฉันหนีไปหมายความว่าเขาชนะ เขาได้ครอบครองบ้าน และสามารถเปิดตัวซินดี้ได้อย่างเปิดเผย เขานึกว่าฉันจะใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ และคุกเข่ากลับมาขอเงินค่าเลี้ยงดูบุตรจากเขา
หนึ่งปีผ่านไป ทรอยจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่ของบริษัทอย่างหรูหรา เขายืนอยู่บนเวทีเคียงข้างซินดี้ ท่ามกลางนักข่าวและนักธุรกิจมากมาย แต่ในตอนที่เขากำลังจะกล่าวสุนทรพจน์ จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลังเขาก็เปลี่ยนไป
มันไม่ใช่ภาพความสำเร็จของบริษัท แต่เป็นหลักฐานการยักยอกเงิน เอกสารการฟอกเงิน และภาพถ่ายแอบถ่ายความสัมพันธ์ชู้สาวของเขากับซินดี้ในที่ทำงาน รวมถึงคลิปเสียงที่เขาสารภาพว่าตั้งใจปล่อยให้ฉันจมน้ำในวันนั้น!
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งงาน ทรอยและซินดี้หน้าซีดเผือดลนลานทำอะไรไม่ถูก และในวินาทีนั้นเอง ประตูงานเลี้ยงก็เปิดออก
ฉันเดินเข้าไปในงานด้วยชุดเดรสสีแดงหรูหรา สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ข้าง ๆ ฉันคือทีมทนายความและเจ้าหน้าที่ตำรวจ
“ไง ทรอย ซินดี้… ไม่เจอกันนานนะ” ฉันยิ้มอย่างผู้ชนะ
บทที่ 5: ตอนจบที่สาสม
“ค-คลาร่า! นี่มันอะไรกัน?!” ทรอยตะโกนลั่น พยายามจะวิ่งเข้ามาหาฉัน แต่ถูกตำรวจสกัดไว้
“นี่คือจุดจบของคุณไง” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “บริษัทที่คุณภาคภูมิใจ ตอนนี้หุ้นมากกว่า 80% เป็นของฉันแล้ว เพราะนายทุนใหญ่ที่คอยหนุนหลังคุณมาตลอดก็คือผู้แทนของฉันเอง และเงินทุกบาทที่คุณยักยอกไป รวมถึงคดีพยายามฆ่าโดยเจตนาจากการปล่อยให้ฉันจมน้ำ… หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือตำรวจแล้ว”
ซินดี้กรีดร้องและพยายามจะหนี แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไว้ทันที ทรอยทรุดตัวลงกับพื้น คุกเข่าต่อหน้าฉัน น้ำตาไหลพรากเหมือนวันที่เขาเคยทำ
“คลาร่า… ผมขอโทษ! ได้โปรดเถอะ เห็นแก่ลูกของเรา!” เขาร้องห่มร้องไห้ อ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าสมเพช
ฉันก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ลูกของฉันไม่มีพ่อที่ชื่อทรอย เขาตายไปในทะเลสาบวันนั้นพร้อมกับความรักที่ฉันเคยมีให้คุณแล้ว”
ทรอยและซินดี้ถูกตัดสินจำคุกคดีฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์ และพยายามฆ่า ทรัพย์สินทั้งหมดของทรอยถูกยึดทรัพย์เพื่อชดใช้ความเสียหาย และกลายเป็นของฉันกับลูกแต่เพียงผู้เดียว ส่วนบริษัทของเขาก็ถูกฉันเทขายและเปลี่ยนชื่อใหม่จนไม่เหลือร่องรอยเดิม
จากชายที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่ง ตอนนี้ทรอยไม่เหลืออะไรเลย แม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ส่วนฉันและลูก… เราเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยความมั่งคั่งและความสุข โดยมีบทเรียนราคาแพงว่า อย่าล้อเล่นกับผู้หญิงที่เคยผ่านความตายมาแล้ว